"Dokter en bazen staan versteld van mij"

GEMEENTEARBEIDER (54) WEER AAN HET WERK TWEE JAAR NA ONGEVAL

Met veel enthousiasme veegtThierry Strubbe opnieuw de straten in Knokke-Heist.
Benny Proot Met veel enthousiasme veegtThierry Strubbe opnieuw de straten in Knokke-Heist.
In de zomer van 2016 gaven de dokters Thierry Strubbe (54) amper 15 procent overlevingskans na een zwaar arbeidsongeval tijdens werken op het strand van Knokke-Heist. Vandaag is de gemeentearbeider opnieuw aan de slag als straatveger. "Ik ben blijven knokken", getuigt Thierry.

Het verschrikkelijke ongeval in augustus 2016 zal Thierry Strubbe (54) voor altijd blijven achtervolgen. Nog elke dag moet de sympathieke gemeentearbeider uit Knokke-Heist revalideren in de fitness en het zwembad. Klagen doet hij nooit. "Daarvoor ben ik te dankbaar dat ik het ongeval überhaupt nog kan navertellen", aldus Thierry. Het mag dan ook een wonder heten dat de man zo goed herstelde. Een verbrijzeld bekken, een heupbreuk, scheenbeenbreuk, klaplong, tal van inwendige bloedingen ... Het lijstje verwondingen was indrukwekkend. De dokters gaven Thierry slechts 15 procent overlevingskans toen hij met de mug-helikopter het ziekenhuis werd binnengebracht. Weken zweefde de arbeider tussen leven en dood. Maar kijk : vandaag is hij weer bijna de oude.


Thierry vertelt zijn verhaal terwijl hij de straten van 'zijn' Knokke-Heist proper maakt. Sinds kort is hij weer aan de slag bij de gemeente als straatveger. "Ik beleef enorm veel plezier aan mijn werk. Zowel de dokters als mijn bazen stonden versteld dat ik weer aan de slag kon. Zelf wou ik nooit geloven dat mijn laatste werkdag die bewuste 22 augustus 2016 zou zijn. Ook al waren de dokters pessimistisch, ik ben blijven knokken. Door mezelf doelen te stellen, raakte ik stap voor stap dichter bij mijn einddoel: werken", getuigt Strubbe. Voorlopig blijft het bij een deeltijdse job. Elke weekdag staat Thierry om 6 uur 's ochtends met de glimlach paraat. Dagelijks stapt hij tijdens zijn ronde zo'n zes kilometer. Niet slecht voor iemand die twee jaar geleden zowat elk botje in zijn onderste ledematen brak. "Lopen of joggen zal niet meer lukken volgens de dokters. In het begin weigerde ik dat te geloven. 'Waarom zou dat niet kunnen?', ging het door mijn hoofd. Maar oké, op een bepaald moment moet je je limieten accepteren. Mijn bekken bestaat helemaal uit titanium. Zelfs mijn schoenen knopen lukt amper. Daar zal ik mee moeten leren leven. Het belangrijkste is dat ik opnieuw helemaal zelfstandig kan leven. Daar ben ik enorm trots op", zegt Thierry.

Thierry, twee jaar geleden, in het ziekenhuis.
Mathias Mariën Thierry, twee jaar geleden, in het ziekenhuis.

Rijbewijs halen

Hoewel de gemeentearbeider al veel verder is geraakt dan ooit gedacht, blijft hij doelen stellen voor zichzelf. Zijn rijbewijs halen, bijvoorbeeld. "Door mijn evenwichtsverlies moest ik het inleveren. Nadat de dokters me voor 66 procent invalide verklaarden kocht ik een invalidenscooter. Maar mijn grote wens is om opnieuw met een normale brommer te mogen rijden. Begin september leg ik de nodige examens af. Maar als het niet lukt, zal dat mijn geluk niet verpesten", besluit een optimistische Thierry.