Laatste keer straffe verhalen verteld

'VOGELENKOT' ZAT NA 35 JAAR WEER VOL VANDAAG SLOOP CAFÉ

Het café liep voor de laatste keer nog eens goed vol.
Klaas De Scheirder Het café liep voor de laatste keer nog eens goed vol.
Het oude café Nachtegaal, bekend als 'Het Vogelenkot', gaat vandaag tegen de vlakte. Zaterdag konden oude klanten hun laatste glas drinken in wat ooit de stamkroeg was van vele Kapellenaren. "Iedereen, van dokter tot dokwerker, voelde zich hier thuis en maakte samen plezier."

Vraag in Kapellen naar café Nachtegaal en haast niemand zal je kunnen helpen. Vraag naar café Het Vogelenkot en alle vingers zullen naar de Hoevensebaan wijzen. Al sinds eind de jaren 20 was op die plaats een café gevestigd. De zussen Simonne en Irma waren de laatste uitbaters, zij waren hun ouders opgevolgd. Stamgasten beweren zelfs dat beide zusters geboren zijn in het café.


De bijnaam van het café is te danken aan de vader. Hij was jager en in het café stonden verscheidene opgezette vogels. Tot groot vermaak van de klanten plaatsten de zussen er later twee levende pagegaaien bij. Telkens als de deur open ging, riep een papegaai "schoon wijf, schoon benen".


In tegenstelling tot haar zus Simonne is Irma nooit getrouwd. Beide zusters bouwden het café uit tot een begrip. In 1982 stopten ze en ging het café dicht. Irma overleed in 1989 en Simonne in 2012. Ondanks dat het café al 35 jaar leeg staat, straalde het gebouw nog altijd nostalgie uit.


De vriendinnen Adelene Elst (80) en Monique Smets (75) ontbraken zaterdag niet op de drink. "Samen met mijn ouders ben ik hier, als zestienjarige, voor de eerste keer geweest. Ik heb hier nadien veel plezante jaren meegemaakt. Als iemand een stuk in zijn voeten had, kreeg hij van Irma een voetbadje. Dat gebeurde onder luid gelach van de andere klanten. De daaropvolgende weken dronk het 'slachtoffer' opvallend minder", vertelt Adelene.

Uit de oude doos: cafébazinnen Simonne en Irma achter de tapkraan.
Klaas De Scheirder Uit de oude doos: cafébazinnen Simonne en Irma achter de tapkraan.

Samen zingen

Monique was 24 toen ze kennis maakte met het café. "Hier heb ondervonden wat een zogenaamd bruin café is. Dagen nadien hing de geur van de tabaksrook nog in mijn kledij. Ik heb Simonne of Irma nooit een luid woord horen spreken tegen klanten of hier amok meegemaakt. Op de jukebox stond het liedje 'Vogels' van Gerrit Dok. Dat groeide uit tot lijflied. Telkens als het werd opgezet, zong het hele café mee."


Willy Hertz en Sonja Spaepen leerden elkaar kennen in het café en zijn al bijna vijftig jaar getrouwd. "Wie in die tijd wilde uitgaan, moest naar het Vogelenkot. We nodigden Simonne en Irma uit op ons huwelijksfeest, maar ze bedankten. 'Als we naar de trouw gaan van de koppels die elkaar hier hebben leren kennen, hebben we onze handen vol', zeiden ze.

Café Nachtegaal, 'Het Vogelenkot'.
Klaas De Scheirder Café Nachtegaal, 'Het Vogelenkot'.

Zwijgen is goud

Anita Claus (57) was destijds leerling in het nabijgelegen Mater Salvatoris. "Het laatste lesuur spijbelden we geregeld om hier binnen te springen. Ik wist dat de zusters zouden zwijgen. Irma zij altijd: 'Ik ben geen gazet. Van mij zullen ze niets weten'. Voor mij was het Vogelenkot een monument. Na elke vergadering van de Chiro sprongen we hier binnen. Er was altijd wel iemand van de klanten waaraan je raad, of hulp, kon vragen."


Stanny Hendrickx koos geregeld voor het café als alternatief voor de wekelijkse zondagmis. "Bij ons thuis was, tegen mijn zin, de zondagmis een verplichting. In plaats daarvan kwam ik naar hier. Na de mis kwamen er kerkgangers binnen en kon ik vragen wat er gezegd was tijdens de preek. Wat ze thuis ook zouden vragen."


De opbrengst van de afscheidsdrink schenkt de gemeente aan het Opvangcentrum voor Vogels en Wilde Dieren in Kapellen.