"Ontgoocheld? Nee, elke stap was overwinning"

STEF WOLPUT (47) BLIES KLIMEXPEDITIE MAKALU IN NEPAL AF DOOR AARDBEVING

Het team van Wolput voor de aardbeving, klaar voor vertrek naar Kamp 1.
Vertommen Het team van Wolput voor de aardbeving, klaar voor vertrek naar Kamp 1.
Stef Wolput (47) uit Kampenhout is na enkele zware weken terug thuis van zijn klimexpeditie in Nepal. Begin april was Stef, die door de ziekte van Lyme amper controle heeft over zijn rechterbeen, nochtans vertrokken om de 8.634 meter hoge Makalu als eerste Belg te temmen. "Ik ben vooral blij dat ik terug in België ben, al denk ik met die nieuwe aardbeving natuurlijk aan de miserie van de plaatselijke bevolking."

Stef 'Wolf' Wolput uit Kampenhout was begin vorige maand klaar om een extreme uitdaging aan te gaan, maar na twee jaar intensieve revalidatie heeft hij zijn huzarenstukje moeten afblazen door de zware aardbeving. "We zijn uiteindelijk tot Kamp 2 geraakt op zo'n 6.700 meter hoogte. We zaten in onze tent iets te eten, toen plots alles begon te beven. We zagen van de flank van de Makalu heel wat steen- en sneeuwlawines naar beneden komen. Maar in ons kamp was er amper schade, dus we dachten dat het niet zo erg was. Tot ik plots dankzij onze satelliettelefoon via mijn vrouw Katrien hoorde dat er een 7.9 was gepasseerd in Kathmandu met heel wat menselijke slachtoffers als gevolg."


Toch bleef het voor de ploeg van Stef moeilijk om in te schatten welke impact de aardbeving had teweeggebracht. "Vooral omdat het zeer moeilijk communiceren was, want de gsm's en elektriciteit lagen plat", vertelt Stef.

Het verwoeste schooltje in Seduwa.
Vertommen Het verwoeste schooltje in Seduwa.

Na 48 uur toch gestopt

"Toen het verschrikkelijke nieuws toch begon door te dringen, hebben we meteen onze sjerpa's op de hoogte gebracht, want zo'n 6 dagen na de schok wisten zij nog altijd van niets. Onze klimgemeenschap heeft toen beslist om de sjerpa's drie dagen de tijd te geven om onze expeditie verder te zetten, maar na 48 uur hebben we zelf besloten om ermee te stoppen. Tijdens onze afdaling werd duidelijk dat de bevolking zeer waar getroffen was. In de buurt van het basiskamp waren al verschillende huizen ingevallen en nog verder in het dorpje Seduwa was een schooltje volledig vernield. In Kathmandu leek alles aanvankelijk zijn gewone gangetje te gaan en was er geen grote ravage meer te bespeuren, maar in het oude stadsgedeelte was de schade enorm. Ik kreeg meteen hartpijn toen ik sommige mensen zag huilen, maar langs de andere kant was het enorm motiverend om te zien hoe zij op de best mogelijke manier met de ramp en hun lot omgingen. De bevolking was niet echt gefrustreerd door de aardbeving, maar eerder door het feit dat de overheid hen in de steek liet bij de wederopbouw."

Hulp aan bevolking

Stef nam tijdens zijn laatste dagen in Kathmandu wel nog de tijd om samen met de aanwezige hulporganisaties de nodige voedsel- en kledingpaketten samen te stellen. "We hebben ook geld gegeven aan een ziekenhuis in Kambari voor de aankoop van een nieuwe stroomgenerator, maar we zullen in de toekomst zeker nog ons steentje bijdragen door geld in te zamelen voor de wederopbouw van het schooltje in Seduwa", besluit Stef. "Of ik niet gefrustreerd ben dat ik de beklimming heb moeten stopzetten? Nee hoor, de natuur heeft er anders over beslist en door mijn ziekte heb ik elke stap als een overwinning beschouwd. Ooit zal ik nog wel terugkeren."


Wie mee wil helpen aan de wederopbouw van de school in Seduwa, kan een bijdrage storten op het rekeningnummer BE8597306340616 met vermelding 'ACTIE 25/04'.