"Beperking hoeft niet einde van de wereld te zijn"

AAN HET BEEN VERLAMDE STEF WOLPUT (49) TRAINT VOOR NIEUW HUZARENSTUKJE: BERG LHOTSE (8.616M)

Stef Wolput traint enkele keren per week in een hoogtekamer.
Vertommen Stef Wolput traint enkele keren per week in een hoogtekamer.
De 49-jarige Stef 'Wolf' Wolput uit Kampenhout maakt zich op voor een nieuw huzarenstukje, want hoewel zijn rechterbeen al 6 jaar voor een groot deel verlamd is, wil hij in de loop van mei op de top staan van de 8.616 meter hoge Lhotse, het broertje van de Mount Everest in het Himalayagebergte.

Stef Wolput is iemand voor wie je niets anders dan bewondering kan hebben. Sportief als hij was, kreeg hij in 2011 verschrikkelijk nieuws te horen toen neurologen dachten dat hij de ziekte van Lyme had opgelopen, omdat zijn rechteronderbeen voor een groot deel verlamd was. "Maar ondertussen is het wel duidelijk dat het niet over de ziekte van Lyme gaat, want zelfs na een lange behandeling is mijn verlamming nog altijd niet weg en is ze zelfs tot mijn heup gegroeid", aldus Stef. "Het zorgde ervoor dat ik enorm diep zat, want plots werd ik van de minste inspanning doodmoe en kon ik zelfs niet meer stappen." Nochtans had Stef voordien al enkele knappe expedities op zijn conto staan, wist hij de Mont Blanc (4.909 meter) te temmen en bereikte hij als eerste Belg ooit de top van de Elbroes (5.624 meter) langs de noordkant.


"In datzelfde jaar, 2011 dus, haalde ik zelfs de top van de Baruntse (7.129 meter) en zag ik langs de ene kant de Lhotse en langs de andere kant de Makalu. Aangezien ik in 2013 de beklimming van de Makalu moest stopzetten door de felle aardbevingen, zet ik nu dus alles op alles om de top van de Lhotse te bereiken, de vierde hoogste berg ter wereld", aldus Stef die nog steeds verlamd is, maar sinds 1,5 jaar wel grote stappen vooruit heeft gezet.

De westkant van de berg Lhotse.
KOS De westkant van de berg Lhotse.

Hoogtekamer

"Ik ben als een bezetene blijven trainen, want ik voel dat mijn lichaam dat nodig heeft. Ik probeer mijn spieren die wel nog functioneren in optimale conditie te houden zodat ze kunnen compenseren wat niet meer werkt. Sinds een jaar kan ik zelfs terug trainen zoals vroeger dankzij mijn Ottobock-orthese en ben ik redelijk stabiel. De laatste maanden beul ik mezelf ook enkele keren per week af in een hoogtekamer. We simuleren er een hoogte van 4.000 meter terwijl ik één uur lang aan 4 km/u stap, de loopband op 15 graden staat en ik een rugzak van 14 kg meetors. Het is belangrijk dat mijn lichaam went aan het hoogteverschil en ik ook mijn maximale zuurstofopname optimaliseer, want zo'n beklimming is natuurlijk niet zonder gevaar."


Stef vertrekt vandaag zelfs met enkele vrienden naar Marokko om er een week lang in de bergen te gaan trainen. "Ik wil mezelf op en top voorbereiden, want het behalen van de top van de Lhotse zou een droom zijn die werkelijkheid wordt", besluit Stef.

'Climb Everest'

"Ik heb mijn project daarom ook 'Climb Everest' genoemd. Niet omdat ik de Mount Everest zelf wil beklimmen, want dat is veel te duur en te commercieel geworden. Al wil ik aan de buitenwereld wel duidelijk maken dat een beperking niet het einde van de wereld hoeft te zijn. Ik heb mijn verlamming heel lang proberen verborgen te houden, maar ondertussen heb ik er vrede mee genomen en durf ik ook nieuwe doelen stellen. Afzien hoort daar zeker bij, maar natuurlijk zal ik ook proberen te genieten. Als ik de top heb bereikt, zal ik even zeer blij zijn. Maar ik zal pas euforisch worden, wanneer ik op eigen kracht terug tot in het basiskamp ben geraakt, want enkel dan pas is de beklimming officieel. Of mijn honger daarna gestild zal zijn? De klimziel in mij zegt alvast van niet (lacht). Zolang ik kan, ga ik het avontuur blijven opzoeken."


Je kan de expeditie van Stef op de voet volgen via de website climbeverest.jimdo.com of via de Facebookpagina 'Wolf Goes Lhotse'. Stef vertrekt op 6 april en hoopt tegen midden mei op de top van de Lhotse te staan.