Chris loopt Marathon des Sables uit: “254 kilometer in 48 uur afgelegd”

Chris Seynaeve, de tweede van lnks, met enkele andere Belgen tijdens de Marathon des Sables.
RV Chris Seynaeve, de tweede van lnks, met enkele andere Belgen tijdens de Marathon des Sables.
Chris Seynaeve (38) is er in geslaagd de loodzware Marathon des Sables in het zuiden van Marokko uit te lopen. Dat is de zwaarste vijfdaagse ultraloop ter wereld met zes etappes over 254 kilometer door de woestijn. Opmerkelijk, zeker als je weet dat Chris tot twee jaar geleden graag lekker at, rookte en nog nooit gejogd had. Met zijn prestatie steunt hij de Roeselaarse vzw Refuse to Sink.

Chris vertrok op vrijdag 5 april naar Marokko en liep de zes etappes tussen zondag 7 en zaterdag 13 april. Hij kreeg het idee voor zijn deelname kort nadat hij in Izegem een triatlon voor het goede doel had afgelegd. “Ik had toen een jaar getraind om die sportieve uitdaging tot een goed eind te brengen”, blikt de zelfstandig bouwvakker terug. “Op die manier heb ik 8.000 euro voor het Fonds Kind- en Orgaantransplantatie kunnen inzamelen. Dat is me toen zo goed bevallen dat ik droomde van een grotere uitdaging. Via het internet kwam ik al snel uit op de Marathon des Sables.”

Chris, met rugnummer 181,  bij de aankomst van een van de etappes.
RV Chris, met rugnummer 181, bij de aankomst van een van de etappes.

123 kilo

Samen met een persoonlijke trainer werkte Chris naar het evenement toe, al geeft hij toe sommige zaken toch onderschat te hebben. “Ik heb aan den lijve mogen ondervinden dat je in de woestijn maar half zo vlug vooruitkomt als hier in het vlakke Vlaanderen”, lacht hij. “In ons land haal ik makkelijk een snelheid van tien kilometer per uur, maar door het mulle zand, de keien of grote duinheuvels deed ik soms 2,5 uur over diezelfde tien kilometer. Dat had ik toch onderschat. De eerste drie etappes bestonden uit ongeveer dertig kilometer per dag en toen vroeg ik me al vlug luidop af waar ik aan begonnen was. Ik ging trager vooruit dan ik dacht en op de koop toe bleek ik met mijn 106 kilo een van de zwaarste deelnemers. Reken daar nog eens 13 kilo aan bagage bij – van proteïneshakes en nootjes tot reservekledij – en nog eens 3 liter water: dat was een behoorlijk gewicht om mee te zeulen.”

De tweede loopdag bleek voor Chris de zwaarste. “De temperatuur van veertig graden kon ik nog redelijk de baas, maar er liep zand in mijn schoenen en mijn voeten lagen ’s avonds helemaal open”, zegt hij. “Verplegers hebben die blaren doorprikt en verzorgd. Dat voelde alsof ze zoutzuur in een wonde goten, maar de dag erna kon ik wonderwel weer perfect lopen.”

Chris Seynaeve met de medaille die hij na de Marathon des Sables kreeg.
VDI Chris Seynaeve met de medaille die hij na de Marathon des Sables kreeg.

Langste etappe

De vierde etappe – met zijn 78 kilometer nochtans de langste – bracht de kentering voor Chris. “Hoewel ik meer kilometers moest lopen was het parcours veel vlakker” vervolgt hij. “Plots kreeg ik weer meer energie en kon ik er weer tegenaan. Je kreeg 31 uur de tijd om die etappe af te leggen en ik had er slechts 19,5 uur voor nodig. Daardoor kon ik wat langer recupereren om de dag erna de marathon van 42 kilometer te lopen. Ik liep ook vaak samen met landgenoot Graham. Als een van ons twee het wat moeilijker kreeg, vertraagde de ander wat en motiveerden we elkaar. Uiteindelijk kon ik de 254 kilometer in 48 uur afleggen. Ik was als 540ste van de ongeveer 1.000 deelnemers binnen, dus ongeveer in de middenmoot. Een prestatie waar ik meer dan tevreden mee ben.”

Achteraf moest Chris toch even recupereren. “Tijdens die week heb ik bijna niks gegeten, buiten het hoogstnoodzakelijk”, zegt hij. “Na twee dagen kon ik geen shakes of nootjes meer zien. Mijn maag kromp ineen. Zondag kwam de kentering. Toen ben ik in drie restaurants geweest om de schade in te halen. “ (lacht)

Een van de zwaarste routes: “Een passage over een steile berg. De enige plaats waar er een file stond omdat de helling zo zwaa was”, blikt Chris terug.
RV Een van de zwaarste routes: “Een passage over een steile berg. De enige plaats waar er een file stond omdat de helling zo zwaa was”, blikt Chris terug.

Steun van het thuisfront

Of hij de marathon nog eens zou lopen? “Met de kennis die ik nu heb zou het de volgende keer vlotter gaan, maar ik ga me er toch niet meer aan wagen”, klinkt het. “Ik focus me liever op loopwedstrijden dichter bij huis, ook omdat de fans dan kunnen mee reizen. De Marathon des Sables heb ik alleen doorstaan, al heb ik via internet heel veel steun van het thuisfront gekregen. Ik blijf overigens lopen. In september staat alweer de marathon van Almere in Nederland op het programma.”

Chris kon voor zijn deelname op verschillende lokale sponsors rekenen. “Lokale handelaars of bedrijven die geloofden in wat ik deed”, zegt hij. “Met die opbrengst wil ik na Almere een cheque aan de vzw Refuse to Sink geven. Zij steunen mensen met de ziekte van Duchenne. Ik zit nu al aan 2.000 euro, maar hoop dat bedrag nog te doen stijgen. Alleen spijtig dat de stad Izegem zijn belofte niet nakwam in de zoektocht naar sponsors. Ik blijf echter positief en ga vanaf zaterdag weer trainen om ook de andere loopwedstrijden tot een goed eind te brengen.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


Video