"Niemand kan leegte ooit vullen"

OOK RALLYWERELD BRENGT EERBETOON AAN SHARON GRUWEZ (22)

De rallywagen van Sharon en haar vader stond tijdens de dienst buiten aan de kerk geparkeerd.
Henk Deleu De rallywagen van Sharon en haar vader stond tijdens de dienst buiten aan de kerk geparkeerd.
Tijdens een ingetogen plechtigheid met een ruig kantje namen honderden mensen, waaronder nogal wat volk uit de rallywereld, zaterdag in Boezinge afscheid van Sharon Gruwez. De jonge vrouw overleed op 1 november in een ongeval. "Ze was een deugniet en rebel met een grote mond en een heel klein hartje", klonk het.

Op het pleintje voor de Sint-Michielskerk stonden, netjes naast elkaar, drie rallywagens opgesteld. In het midden: de Skoda Fabia R5 van Vincent Verschueren, de Belgische kampioen van vorig jaar. De honderden mensen die de uitvaartplechtigheid bijwoonden, moesten ook langs de bolide waarmee Sharon Gruwez en haar vader James amper enkele weken geleden voor het eerst samen een rally - de Hemicuda in Koekelare - mee betwistten. Met succes, want vader en dochter wonnen hun klasse, in de Mercedes 190 die ze zelf prepareerden. Vrienden hielpen de kist binnendragen, collega's van Minerva Bikes droegen de kist bij het buitengaan.

Verkeersslachtoffer Sharon Gruwez (22).
Hans Verbeke Verkeersslachtoffer Sharon Gruwez (22).

Heel geliefd

James en Vannessa, de ouders van Sharon, staken kaarsen aan bij de kist. Daarop lagen haar rallypak en een zwarte Mercedespet, maar ook een T-shirt dat haar collega's hadden laten maken. De priester omschreef Sharon als behulpzaam en sociaal, iemand met een grote mond maar ook een heel klein hartje. Enkele getuigenissen maakten duidelijk hoe graag de jonge vrouw gezien was. "Dit is zo oneerlijk, niemand kan ooit de leegte vullen die je achterlaat", klonk het. "Toen je nog klein was, trakteerde je alle kindjes van de wijk op ijsjes met de centjes van je mama", sprak Sabine die het levensverhaal van Sharon schetste. "Een fietsje was oké, maar al snel crosste je rond op een mini-quad. Je genoot, achterop de motor bij je papa, je armen stevig rond zijn middel. Bij jou moest alles 'spic en span' zijn, altijd. Werken kon je als de beste. Toen je als receptioniste aan de slag ging bij Minerva Bikes, was je ook daar in een mum van tijd heel geliefd. En heel recent kwam je droom uit: rally rijden als co-piloot met je papa aan het stuur."

Enig kind

Op het gedachtenisprentje vertrouwden de gescheiden ouders pakkende afscheidswoorden aan hun enig kind. "De laatste jaren waren niet gemakkelijk", schreef James. "Maar alles verdween met een kus of een knuffel. (...) Ik hou me vast aan het beeld van jou, wanneer ik de 'Des' (Mercedes, red.) buitenzette en jij naar buiten stoof. Met fonkelende ogen vroeg je "Mag ik mee?". Je kon zo geniepig zeggen: "Wacht maar tot later, als je oud bent en ik jou je papje zal moeten geven!" Ik besef: dat moment zal nooit komen, maar toch blijf je steeds bij ons."


De stilte was oorverdovend, toen de lijkwagen begon aan de laatste rit van Sharon, zonder roadbook op weg naar de finish.