"Ik basket niet om zo snel mogelijk binnen te zijn"

Topbasketspeelster gaat voor historische prestatie op WK in Tenerife

Emma Meesseman keert na haar internationale basketbalcarrière terug naar Ieper, waar haar roots liggen.
Foto Flamand Emma Meesseman keert na haar internationale basketbalcarrière terug naar Ieper, waar haar roots liggen.
Topbasketster Emma Meesseman (25), de nieuwe golden lady of koningin van het Belgische basketbal, is klaar voor een historische prestatie op het wereldkampioenschap in Tenerife dat start op 22 september. De Belgian Cats, de nationale damesbasketploeg, konden zich voor het eerst in de geschiedenis plaatsen voor het WK. Ondanks haar sterrenstatus is Meesseman vooral een bescheiden jonge vrouw, die met beide voeten op de grond staat.

Emma, je bent amper 25, maar hebt al een palmares waar velen alleen maar van kunnen dromen. Hoe sta je tegenover je titel van golden lady'?

"Ach, dat is allemaal zo vaag. Zonder de ploeg sta ik nergens. Ik lig absoluut niet wakker van het aantal punten dat ik zelf scoor tijdens een match. Ik vind het veel belangrijker om iets te kunnen betekenen voor mijn team en samen met hen overwinningen te behalen dan persoonlijke roem na te streven."

Je speelt momenteel samen met Ann Wauters, die altijd je grote voorbeeld is geweest. Is er sprake van onderlinge competitie, nu jullie samen aan de top staan?

"In geen geval. We kunnen het heel goed met elkaar vinden en staan samen sterk. Ik hoop dat zij nog tien jaar blijft spelen. Al moet ik toegeven dat ik Ann benijd omwille van haar trofeeënkast. Ik betwijfel of ik die ooit zal kunnen evenaren. Uiteindelijk zal ik een ander parcours afleggen. Een van de weinige medailles die zij nog niet heeft, is die van de Olympische Spelen. Het zou heel mooi zijn als we op een dag nog samen mogen proberen om er een in de wacht te slepen."

Naar verluidt heb je 100.000 euro laten liggen door te kiezen voor de Belgian Cats in plaats van de najaarscampagne van de Amerikaanse WNBA (vrouwelijke tegenhangervan de NBA) . Waarom die beslissing?

"Wel, dit wordt het eerste WK voor de Belgian Cats ooit. Het nationale team ligt me heel na aan het hart. Die enkele maanden bij de WNBA zouden me inderdaad veel meer centen opleveren, maar met deze meiden naar het WK gaan, wil ik voor geen geld ter wereld missen. Bij het maken van zo'n beslissingen laat ik me niet leiden door wat ik eraan kan verdienen, maar eerder door het prestige en de ervaring die het me zal geven. Het geeft me trouwens de kans om veel tijd door te brengen met mijn familie en vrienden, die ik anders een half jaar moet missen als ik in Rusland of de VS ben."

Toch staat hier geen Maserati voor de deur, wat erop zou wijzen dat je al binnen bent. 100.000 euro is toch een flinke smak geld om zo maar af te wijzen?

"Dat wel, maar voor mij primeert de ervaring boven de centen. Ik speel geen basket om zo snel mogelijk binnen te zijn. Dat is in Europa trouwens erg moeilijk. Wij verdienen lang niet wat onze mannelijke collega's verdienen in de Verenigde Staten. De ongelijkheid tussen mannen en vrouwen in het basketbal is immens. Mochten alle spelers uit het NBA één procent van hun salaris afstaan voor het vrouwenbasketbal, zou dat al een heel verschil maken. Veel kunnen we er niet aan veranderen, want het gaat vaak om tv-rechten of uit welke pot het geld komt. Maar telkens we de kranten of het nieuws halen met de Belgian Cats, vind ik dat al een overwinning. Vroeger moest je in de kranten met een vergrootglas zoeken naar artikels over het vrouwenbasket. Ik hoop dat die aandacht dankzij onze prestaties blijft groeien en dat we zo een verschil kunnen maken."

Je bent vaak heel lang weg van thuis. Sterf je niet van de eenzaamheid als je maandenlang alleen zit in het verre Rusland?

"Ik kan gelukkig heel goed alleen zijn en verveel me niet snel. Via sociale media hou ik contact met de thuisbasis. In mijn vrije tijd zit ik vooral te tekenen of kijk ik naar Netflix. Of ga ik iets drinken bij Russische vrienden. Echt uitgaan is niet aan mij besteed, want door mijn gehoorproblemen (Emma hoort slechts voor 50% en draagt gehoorondersteuning, nvdr), kan ik geen luide muziek verdragen."

Zou een Russisch lief van twee meter niet het ideale tijdverdrijf zijn?

"Nee, dank je. (lacht) Daar ben ik momenteel niet mee bezig en mettertijd kom ik sowieso terug naar Ieper, dus dat lijkt me al om problemen vragen. Russen zijn trouwens heel norse types. Ze komen wel losser als ze je beter leren kennen, maar mijn droompartner zal ik er niet gauw vinden."

Momenteel staat je leven volledig in het teken van de sport. Mocht je plots het nieuws krijgen dat je nooit meer mag basketten, stort je wereld dan in?

"Nee, hoor. Daar ben ik heel nuchter in. Nu draait alles inderdaad rond basketbal, maar ik denk nu al na over de toekomst. Na mijn carrière ga ik weer studeren. Mijn vader is kinesist en osteopaat, mijn broer podoloog en ik ben van plan diezelfde kant uit te gaan. Dat zou me de kans geven toch met basket bezig te blijven."

Je zou ook kunnen gaan coachen?

"Nee, dank je. Dat ligt niet in mijn aard. Alleen met kindjes; die wil ik best trucjes bijbrengen. Maar een team coachen? Nee, daar zullen ze iemand anders voor moeten zoeken. (lacht)"