"De fusie beschouw ik als mijn levenswerk"

ALGEMEEN DIRECTEUR JAN YPERMAN ZIEKENHUIS ERIC LUYCKX MET PENSIOEN

Algemeen directeur Eric Luyckx gaat eind dit jaar met pensioen.
Flamand Algemeen directeur Eric Luyckx gaat eind dit jaar met pensioen.
Eric Luyckx (65), algemeen directeur van het Jan Yperman Ziekenhuis, gaat eind dit jaar met pensioen. Hij zal er dan een carrière van veertig jaar opzitten hebben, waarbij hij in alle drie de ziekenhuizen van Ieper en Poperinge verschillende functies heeft bekleed. "De fusie beschouw ik echter als mijn levenswerk", vertelt hij.

De algemeen directeur van het Jan Yperman Ziekenhuis is afkomstig uit Sint-Eloois-Winkel, maar woont nu in Jabbeke, waar zijn echtgenote Christine Degroote een apotheek uitbaat. Luyckx bleef echter zijn hele carrière met de Westhoek verbonden. Hij studeerde aanvankelijk verpleegkunde en behaalde daarna nog een master Ziekenhuiswetenschappen en een postgraduaat bedrijfskunde. Hij begon zijn loopbaan in het ziekenhuis in Poperinge, waar hij onder andere hoofd van het operatiekwartier was.

Het Jan Yperman ziekenhuis in Ieper.
Flamand Het Jan Yperman ziekenhuis in Ieper.

Fusie

In 1990 kreeg hij de kans om in de Kliniek Zwarte Zusters in Ieper algemeen directeur te worden. Het ziekenhuis was, net als zoveel andere, de overgang aan het maken van een directie van zusters naar leken. "In die tijd begon het idee te rijpen om de drie ziekenhuizen in de regio Ieper-Poperinge - het Mariaziekenhuis, de Kliniek Zwarte Zusters en het O.-L.-Vrouweziekenhuis - te verenigen", weet de directeur. "Er waren toen al contacten tussen artsen die beseften dat 150 tot 200 bedden per ziekenhuis te weinig was. Ik werd benaderd met de vraag of ik een fusie kon organiseren. Alles kreeg langzaam vorm en in 1998 was de fusie een feit. We werden toen met 500 bedden een middelgroot ziekenhuis. Daardoor konden we ook andere medische disciplines aantrekken."

Campussen

Een fusie betekent meestal ook dat er knopen moeten worden doorgehakt en dat was hier niet anders. "We kozen voor één directie in plaats van drie. De drie regionale ziekenhuizen waren daarvoor een beetje concurrenten van elkaar. Je kon dus niet verwachten dat alles onmiddellijk van een leien dakje zou verlopen. Iedereen moest zijn functie vacant stellen en er vielen dus ook koppen. Ik heb het geluk gehad dat ik gekozen werd tot nieuwe algemeen directeur met een nieuwe ploeg."


Het Jan Yperman was een van de eerste fusieziekenhuizen in Vlaanderen en daarvoor werd letterlijk leergeld betaald. "Aanvankelijk bleven we werken op drie campussen om de patiënten niet in verwarring te brengen. Twee jaar later hebben we de Ieperse afdelingen herschikt. De meest acute zorgen, zoals spoedgevallen, intensieve zorgen, materniteit, chirurgie, werden op de huidige campus ingepland, de meer planbare operaties, zoals orthopedie en gynaecologie, gebeurden op de Campus Zwarte Zusters samen met geriatrie."

Zwarte periode

In 2001 gebeurde iets wat niemand had voorzien, maar wat wel zware financiële gevolgen kende. "Voor de fusie kreeg elk ziekenhuis een budget van de overheid en dat werd met de fusie in 1998 gewoon samengevoegd. Door een lacune in de wet bleek dat echter plots niet meer te kunnen. Het gevolg was dat we nog maar voor één ziekenhuis geld kregen, wat onze middelen met drie miljoen euro verminderde. Een enorme klap. Door een aantal zaken uit het verleden zaten we plots met een gat van negen miljoen euro. We hebben toen tachtig personeelsleden moeten ontslaan. Het bleek geen simpele oefening om op drie campussen dezelfde kwaliteit te blijven bieden met tien procent minder mensen. Je mag gerust spreken van de zwartste periode uit mijn carrière. Nadien zijn gelukkig een aantal werknemers terug kunnen komen. Onder impuls van Flanders Language Valley floreerde de regio weer. Als ziekenhuis zijn we toen een beetje meegegaan op dat elan."

Specialisaties

De plannen om het ziekenhuis te centraliseren in een nieuwbouw kregen daarop stilaan vorm. "Het gevoeligste punt was de nieuwe invulling voor het ziekenhuis van Poperinge, waar we een ruime polykliniek hebben kunnen uitbouwen. Samen met een dagelijkse busverbinding. Zo heeft Poperinge zijn medische zorg kunnen blijven behouden, wat voor huisartsen, het stadsbestuur en de inwoners erg belangrijk was", beseft Luyckx. "De belangrijkste doelstelling van de fusie was nieuwe specialisaties naar de regio brengen en dat is ook gelukt. Er waren 78 dokters op het moment van de fusie, nu zijn er 120 artsen. De belangrijkste realisaties voor mij waren de komst van een NMR-scanner (waarbij een sterk magnetisch veld en radiogolven gedetailleerde beelden in het lichaam maken, nvdr) en het Cathlab (een zorgprogramma voor hartziekten, nvdr). Het was heel belangrijk om dat ook in ons ziekenhuis te kunnen aanbieden. Het zijn maar twee voorbeelden van zorgen die door de fusie bij ons te vinden zijn."

Kwaliteitslabel

"Of mijn taak hier volbracht is? Dat zal ze nooit zijn, maar ik ga met een tevreden gevoel weg. De fusie beschouw ik een beetje als mijn levenswerk en die is wel geslaagd."


Waar de directeur ook wel fier op is, is dat het ziekenhuis net voor zijn pensioen voor een tweede keer het JCI Accreditatielabel binnen heeft gehaald. Dat kwaliteitslabel wordt pas toegekend nadat een ziekenhuis volledig werd doorgelicht en staat hoog aangeschreven. "We proberen dan ook echt het verschil te maken. Patiënten hebben hoge verwachtingen als ze hier binnenkomen en vaak zijn ze ongerust. Het is aan ons om daar mee om te gaan en dus niet alleen oog te hebben voor het technische. Je moet mensen helpen, luisteren, en geruststellen. Dat proberen wij hier te doen en dat maakt het verschil tussen een goed en een heel goed ziekenhuis."

Gezin

De algemeen directeur heeft alvast geen angst om na zijn loopbaan in een zwart gat te vallen. "Links en rechts neem ik nog wat verantwoordelijkheden op en twee van de kinderen willen verbouwen, dus ik ga hen ook een handje helpen. Dat is trouwens iets wat ik graag doe, met mijn handen werken."


Eric Luyckx is papa van drie zonen, die alle drie in de medische wereld actief zijn. Twee van hen zijn dokter, de jongste treedt als apotheker in de voetsporen van zijn mama. "Voor mij is een goede verhouding tussen gezin en werk altijd belangrijk geweest. Ik zou over tien jaar niet willen terugkijken op mijn leven en moeten zeggen dat ik te weinig thuis ben geweest."


Ter gelegenheid van zijn pensioen vindt er op 15 december om 15.30 in het ziekenhuis een academisch zitting plaats met onder andere minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid Maggie De Block.