"Mijn geheim? Veel werken"

GERMAINE LIDOU VIERT 106DE VERJAARDAG

Andrea en Lucien vergezellen Germaine, die 106 kaarsjes heeft uitgeblazen.
Benny Proot Andrea en Lucien vergezellen Germaine, die 106 kaarsjes heeft uitgeblazen.
Germaine Lidou uit Ichtegem is deze week 106 jaar geworden. En dat zou je haar niet geven. De kranige vrouw praat niet veel, maar kan alles perfect onthouden. Haar dagen vult ze met boekjes lezen - haar tv gooide ze buiten - en met bezoek ontvangen. "Er komt elke dag wel iemand langs", vertelt ze.

Germaine Lidou is op 27 januari 106 jaar geworden en dat werd in rusthuis Meunyckenhof in Koekelare stevig gevierd. Ze vierde feest met haar familie en gisteren (donderdag, red.) waren er pannenkoeken voor de medebewoners. "Mijn geheim om zo oud te worden? Veel werken!", lacht Germaine. "Ik heb mijn hele leven lang bij de boeren gewerkt. Op mijn twaalfde verliet ik de school en ging ik aan de slag als kindermeisje. Ik hielp in het huishouden, maar later deed ik ook zware handenarbeid op het veld. Landbouwmachines waren er toen nog niet. Ik ben ook handig in behangpapier plakken en hielp bij heel wat mensen."

Germaine als achttienjarige in 1927.
Benny Proot Germaine als achttienjarige in 1927.

Duitsers

Germaine werd in Ichtegem op 27 januari 1909 geboren. Begin 1914, kort voor de Eerste Wereldoorlog, verhuisde ze naar een nieuw huis in Ichtegem Berg, waar nu café 't Bergenhof is. "Mijn moeder kan enorm veel onthouden", vertelt dochter Andrea (80). "Zo herinnert ze zich nog het moment dat de Duitsers toekwamen in hun boerderij. Ze was toen vijf jaar. Dat het hele domein volstond met soldaten en paarden, dat is haar altijd bijgebleven. Nochtans vertelt ze niet veel over vroeger. Het is gepasseerd, zegt ze dan."


"Ik huwde in 1934 met Florent Kindt en we gingen naast mijn ouderlijke huis wonen", gaat Germaine verder. "We kregen drie kinderen: Andrea, Cécile en Gerard. Florent en ik gingen altijd veel weg. Mijn zus en broer woonden vlakbij en we ging ook vaak langs bij de buren. Dat was toen de gewoonte. Ook busuitstappen met Okra deden we dikwijls."


Er was ook veel verdriet in het leven van Germaine. Ze zag ondertussen heel wat mensen uit haar omgeving wegvallen. "In 2002 stierf haar schoondochter", zegt Andrea. "Twee jaar later verloor ze haar jongste dochter Cécile en in 2011 haar zoon Gerard. Onze vader Florent overleed ook al op zijn 70ste. Moeder is dus heel lang alleen geweest, maar eigenlijk kon ze daar best goed mee omgaan."

Televisie buiten

"Ik woon pas vijf jaar in het rusthuis", vult Germaine aan. "Tot mijn 100ste woonde ik nog thuis. Ik kreeg er wel hulp, maar het lukte goed. Nu vul ik mijn dagen vooral met het lezen van boekjes. Ik kijk naar de foto's. Even heb ik een televisie gehad, maar die stond nooit op. Dagelijks ga ik om 18 uur slapen, dus die tv heb ik maar buiten gegooid (lacht). Bovendien krijg ik elke dag bezoek van kinderen, kleinkinderen en buren. Ik hou ervan, familie is belangrijk voor mij."


En familie, dat heeft Germaine. "Ze heeft zes kleinkinderen, acht achterkleinkinderen en al vier achterachterkleinkinderen. Oud worden zit overigens in de genen. Haar vader werd er 95, haar broer 98", zegt Andrea.


Ook schoonzoon Lucien, gehuwd met Germaines overleden dochter Cécile, is aanwezig op het feest. "Ik kom ongeveer twee keer per week langs", vertelt hij. "En als je eens 'schrikkelt', onthoudt ze het, hoor! (lacht). Ze weet nog enorm veel. Je zou het niet zeggen dat ze 106 is. Voor alle mensen die ze ondertussen is verloren, heeft ze geen traan gelaten. Ze zei altijd dat ze hen toch zal terugzien later. Daar gelooft ze echt in."


"Of er nog enkele jaren komen?", vraagt Germaine zich af. "Goh, dat kan ik niet zeggen. Ik heb last van m'n benen. Als het te erg wordt, mogen ze me 'komen halen' (lacht). Gelukkig kan ik voorlopig nog uit de voeten in mijn rolstoel."