"De 36 meest extreme uren van mijn leven. Hier kom ik nooit meer"

ERIK STAAKT MET VRIESWONDEN ULTRALOOP IN CANADA

Een vrieswonde op Eriks neus.
Toon Verheijen Een vrieswonde op Eriks neus.
De extreme koude heeft zowat alle deelnemers aan 's werelds zwaarste loopwedstrijd doen opgeven. Ook Erik Scharpé was naar het noordwesten van Canada gereisd voor de Yukon Arctic Ultra. Na 110 kilometer moest hij eveneens de strijd staken. Acht vingers raakten bevroren en zijn neus liep vrieswonden op. "Dit waren de 36 meest extreme uren van mijn leven. Ik kom hier nooit meer."

Erik Scharpé liep al de Marathon des Sables en de nog veel zwaardere Jungle Marathon. Hij weet wat ultralopen is, maar zijn deelname aan de Yukon Arctic Ultra zal hem nog lang bij blijven. De wedstrijd, goed voor een afstand van bijna 500 km, is gestart op 3 februari en zou duren tot 9 februari. Hij moest na 110 kilometer opgeven, net zoals bijna alle andere deelnemers.


"Ik was bij het eerste controlepunt voorlaatste, maar liep daarna de nacht door en bij het tweede checkpoint was ik vierde", vertelt Erik. "Ik probeerde toen even te gaan liggen, maar ik kon niet stoppen met rillen. Ik moest een beslissing nemen. Blijven liggen en hopen dat ik het warm kreeg, maar wel het risico lopen onderkoeld te geraken, of nog doorgaan en weten dat ik 'frostbite' (bevriezing van ledematen, red) zou oplopen. Ik heb gekozen voor het laatste omdat de eerste optie mijn dood betekend zou hebben. Het was echt pure waanzin. Temperaturen tot -54 graden Celsius. Echt alles vriest dan kapot. Je mond blijft aan de thermos kleven."


Zijn verwondingen vallen mee. "Uiteindelijk kreeg ik te horen dat ik frostbite had aan acht van de tien vingers én aan mijn neus. Maar geen blijvende letsels. Ik heb anderen gezien die waarschijnlijk delen van hun ledematen gaan verliezen. Een hoofdarts in het ziekenhuis vertelde me nog dat er in de hele geschiedenis van de wedstrijd nooit zo'n extreme weersomstandigheden waren. Normaal is het tot -30 graden Celcius. Nu dus tot -54..."


De wedstrijd is even geneutraliseerd, maar ging toch weer verder. Gisteravond, middag in Canada, waren er nog drie deelnemers in de wedstrijd.

Acht vingers met vrieswonden.
Toon Verheijen Acht vingers met vrieswonden.

Ongeval

Erik Scharpé heeft niet alleen geluk gehad met zijn verwondingen. "Toen ik werd geëvacueerd met de scooter hebben we een ongeval gehad. Gelukkig is dat gebeurd in de buurt van een chalet waar we hebben kunnen overnachten", vertelt Erik. "Ik heb me inderdaad gewonnen moeten geven in deze omstandigheden. Het is niet leuk, maar uiteindelijk had ik het mijn vrouw en kinderen beloofd: geen té grote risico's. En ik besef ook: ik heb mijn handen en voeten nog nodig. En geef toe: een pint vastpakken met drie vingers is ook geen zicht (lacht)."

Een schitterend maar levensgevaarlijk landschap.
Toon Verheijen Een schitterend maar levensgevaarlijk landschap.

Knettergek

Erik Scharpé gaat volgend jaar deelnemen aan een zware loopwedstrijd in Australië, maar in Canada zien ze hem niet meer terug. "Een arts verklaarde ons knettergek. Meteen na dat gesprek heb ik de beslissing genomen: nooit meer."

"Beetje onderschat"

"Volgend jaar in Australië kan ik wel eens last krijgen van de hitte en uitdrogingsverschijnselen krijgen, maar in Canada speel je eigenlijk met je leven. Misschien heb ik het wat onderschat. Ik heb in elk geval geen spijt. Het was een mooie ervaring. Ik heb fantastische mensen ontmoet. Ik moet me neerleggen bij het feit: de natuur heeft me verslagen. Zelfs zonder frostbite had ik dit niet uitgelopen. Bij zulke temperaturen wordt gewoon alle energie uit je lichaam gezogen. Mijn lichaam was na 36 uren op."


Waarna Erik weer naar het ziekenhuis trok om andere atleten zoveel mogelijk te helpen en bij te staan. Tegen het komende weekend hoopt hij weer thuis te zijn.