"Nu pas durf ik ook mensen te benaderen"

AMATEURFOTOGRAFE MET BEPERKING FLORE VERBEKE BLOEIT OPEN

Flore Verbeke moet haar fototoestel bedienen met één hand, omdat ze haar rechterarm niet kan gebruiken.
Joke Couvreur Flore Verbeke moet haar fototoestel bedienen met één hand, omdat ze haar rechterarm niet kan gebruiken.
Amateurfotografe Flore Verbeke (19), van wie de rechterkant van haar lichaam verlamd is, heeft er een heel bewogen jaar opzitten. Sinds er eind oktober vorig jaar een artikel over haar verscheen in onze krant, ging het hard voor Flore. Het schuchtere meisje bloeide open. "Mensen

fotograferen: nu pas durf ik dat. En het is minstens even leuk als landschappen vastleggen. Hun dankbaarheid voelt goed."


Toen ze vier jaar oud was, liep Flore een niet-aangeboren hersenletsel op na een hevige epilepsieaanval. Sindsdien is de rechterkant van haar lichaam verlamd. Ze leerde opnieuw stappen, maar haar rechterarm kan ze niet meer gebruiken. Al staat dat haar passie voor fotografie niet in de weg. Van zodra het weer het toelaat, trekt ze met haar fiets op pad in Gits op zoek naar mooie natuurbeelden. Ze moet haar linkerhand ietwat vreemd om het fototoestel heen krullen en zelfstandig lenzen wisselen lukt niet, maar toch slaagde Flore erin om een indrukwekkend palmares op te bouwen.

Deze foto maakte Flore tijdens de fietsmarathon van 'De Wulne Kietn' in café 't Geniep in Gits.
Flore Verbeke Deze foto maakte Flore tijdens de fietsmarathon van 'De Wulne Kietn' in café 't Geniep in Gits.

Krak van de Gemeente

Samen met schilder Ignace De Ruyter organiseerde Flore vorig jaar in november de tentoonstelling Art From Specials.


Het werd een overdonderend succes, maar daar begon het pas. Kort nadien werd ze door de Krant van West-Vlaanderen verkozen tot Krak van de Gemeente, behaalde ze de tweede prijs op een nationale kunstwedstrijd van serviceclub Kiwanis, stelde ze haar foto's tentoon in de Gulden Zonne en in het oud gemeentehuis van Gits, fotografeerde ze op vraag van Unizo de Vegaskoppels in de trouwkapel op kermismaandag en mocht ze zelfs meewerken aan een professionele fotoshoot van So Yes, een kledinglijn voor mensen met een beperking. De aanvragen stromen binnen en steeds vaker is de jonge vrouw ook te spotten op allerhande evenementen en fuifjes in Gits. Met de camera in de aanslag.

Rechts zien we een bocciaspeler die volledig opgaat in het spel.
Flore Verbeke Rechts zien we een bocciaspeler die volledig opgaat in het spel.

Mensen gelukkig maken

"Het was een zot jaar", beaamt Flore. "Ik heb ongelooflijk veel toffe mensen leren kennen en dat heeft mijn zelfvertrouwen een boost gegeven. Vroeger maakte ik alleen natuurfoto's, omdat mensen fotograferen me een beetje afschrikte. Je weet nooit hoe iemand gaat reageren. Maar op dat vlak ben ik veranderd. Ik heb ontdekt dat ik mensen gelukkig kan maken met mijn foto's. Als ze goed gelukt zijn, zijn de mensen me echt dankbaar en dat voelt goed. En als ik nu gevraagd word of ik de foto's wil doorsturen, dan doe ik dat uiteraard met veel plezier. Hoe vaak ik mensen fotografeer? Laat ons zeggen dat er nu op tien van mijn foto's toch drie zijn waar mensen op staan. Vorig jaar deed ik het nooit."

Landschappen zijn Flores specialiteit.
Flore Verbeke Landschappen zijn Flores specialiteit.

Vertrouwde gezichten

Vader Kris Verbeke bevestigt dat zijn dochter een opmerkelijke evolutie doormaakte. Ze bloeide open en dat is ook te zien aan haar foto's. "Als iemand Flore anderhalf jaar geleden gevraagd had om sfeerfoto's te maken op een fuif, had ze dat geweigerd. Nu durft ze die stap wel te zetten, zelfs al lukt het niet altijd om haar angst te overwinnen. Zo had de scouts haar in januari ingeschakeld voor wat foto's van de kerstboomverbranding, maar Flore is toen niet lang gebleven. Ze kende er gewoon te weinig mensen en was niet op haar gemak. Zelf initiatief nemen en een groepje vreemden aanspreken om even te poseren doet Flore niet. Maar ze probeert aan die angst te werken. Flore is nog steeds het meest in haar element op plaatsen waar een paar vertrouwde gezichten rondlopen."

Dankbaarheid

Flore begint daarop spontaan te praten over de 'Après Ski'-fuif in jeugdhuis De Vlinder en over het festival Minirock. Op beide evenementen nam ze tientallen sfeerfoto's en amuseerde ze zich kostelijk.


"Iedereen kwam me spontaan vragen of ik een foto wou nemen", glundert ze. "Allemaal waren ze heel blij met het resultaat en daar doe ik het voor. En met vrienden aan mijn zijde durf ik wel wat meer. Aan de andere kant blijf ik ook graag natuurfoto's nemen. In de eerste plaats omdat je dan meer controle hebt over je beeld. Als er bijvoorbeeld iets in de weg ligt, kan je dat wegnemen. Bij mensen gaat het om timing. Anderzijds zegt een landschap geen 'dankjewel' en daar stond ik vroeger niet bij stil. Nu ga ik bijvoorbeeld tijdens wedstrijden van VP Gits ook vaak naar het voetbal kijken. Terwijl de voetballers bezig zijn, maak ik actiefoto's die ik achteraf bezorg als de spelers me erom vragen. Het is een compleet andere manier van fotograferen, maar minstens even leuk."

Inspiratie

Wat die landschapsfotografie betreft, zit het trouwens wel snor, als we de foto's bekijken die Flore ons bezorgde. Allemaal zijn ze in Gits genomen en stuk voor stuk zijn ze achteraf minutieus bewerkt door Flore op de computer.


"Daar ben ik 's avonds altijd een paar uur zoet mee. Het licht moet precies goed zitten en dat vergt tijd. Of ik nog inspiratie genoeg heb? Eerlijk gezegd is Gits voor mij bijna 'op'. Er blijven maar weinig plaatsen over waar ik nog niet gepasseerd ben met mijn fiets. Maar af en toe krijg ik gelukkig de kans om ook elders te fotograferen. Met school maken we soms uitstapjes en onlangs ben ik nog naar de Blankaart geweest met oma en opa. Dan gaat mijn fototoestel altijd mee."

Toekomstplannen

Wat de toekomst brengt voor Flore, valt af te wachten. Ze zit in het laatste jaar in het Dominiek Savio Instituut in Gits en studeert normaal in juli af. Door de hervorming van de wetgeving rond de persoonsgebonden budgetten, zal Flore echter pas een half jaar later ergens aan de slag kunnen. "Met wat geluk kan ze dan terecht in een sociale werkplaats", zegt vader Kris. "Misschien in een strijkatelier, al is dat niet evident met één arm." Flore zelf is minder enthousiast over dat vooruitzicht. "Als je me vraagt wat mijn droom is, dan is dat uiteraard fotografe worden. Ik zou niets liever doen. Maar dat ik daar ooit een echt beroep zou van kunnen maken durf ik eerlijk gezegd niet te dromen.", zegt Flore. "Niets is onmogelijk", reageert vader Kris. "Dromen zijn er om na te jagen. Heel misschien binnen een jaar of vijf in bijberoep. Als de vraag er dan nog steeds is. Wie weet."


2017 loopt op zijn einde en hoe kunnen we het jaar beter uitzwaaien dan met een positieve noot? Onze regioreporters gingen op zoek naar mensen uit uw omgeving met een warm verhaal. Getuigenissen over hoop, succes, een nieuwe start, over elkaar steunen en helpen. U leest het vier dagen lang in uw Regiokrant.


2017


van


De warmste verhalen