"Sluiting fabriek brak mijn moeder"

EINDE SUIKERINDUSTRIE BETEKENDE TELOORGANG VOOR CAFÉ 'BIJ JEANNE KALOT'

Yves Stouthuysen en Simone Christiaens waar vroeger het café was. Op de achtergrond het huidige Quattro, voormalige schrijnwerkerij van de fabriek, en daarachter ABInBev op de vroegere fabriekssite.
Kristien Bollen Yves Stouthuysen en Simone Christiaens waar vroeger het café was. Op de achtergrond het huidige Quattro, voormalige schrijnwerkerij van de fabriek, en daarachter ABInBev op de vroegere fabriekssite.
Het einde van de Tiense Suikerraffinaderij in Hoegaarden, 30 jaar geleden, betekende ook het einde voor café 'Kalokke', dat vlakbij de fabriek lag. "Het café was mijn moeder haar leven. De sluiting van de fabriek heeft haar gebroken", zegt dochter Simone Christiaens.

Zowat 30 jaar geleden was de Tiense Suikerraffinaderij druk bezig de nog bruikbare machines uit de Hoegaardse Grand-Pont suikerfabriek te halen. De beslissing om de fabriek definitief te ontmantelen viel later op het jaar. In 1986 werd de fabriek volledig ontmanteld, en nu staan daar de gebouwen van AB InBev, en Quattro Benelux in de voormalige schrijnwerkerij.


Naast de suikerfabriek in Altenaken bevond zich het café 'bij Jeanne Kalot'. "De suikerbietencampagne was mijn moeder haar leven. Na de sluiting van de fabriek zag je haar zienderogen achteruitgaan", vertelt dochter Simone Christiaens. Zowel de boeren en vrachtvervoerders, als de arbeiders van de fabriek en directieleden kwamen dagelijks in het café, bij 'Kalokke', naast de schrijnwerkerij van de fabriek.

Jeanne 'Kalot' Stockmans tussen haar klanten.
Kristien Bollen Jeanne 'Kalot' Stockmans tussen haar klanten.

Jeanne Kalot

"In 1982 vierde mijn moeder 50 jaar café. Voor haar waren haar ouders de cafébazen. Jeanne Stockmans was haar naam, maar ze noemden haar Jeanne Kalot, vandaar 'Kalokke'. Bij de sluiting in 1985 was ze zwaar aangeslagen en in 1988 is ze met haar café gestopt om gezondheidsredenen", vertelt Simone, die zelf 35 jaar het café mee heeft gedaan. Simone woont nog altijd op de plaats van het voormalige bruine café. "Al enkele jaren waren er geruchten dat de fabriek zou sluiten, en normaal zou er al in 1984 geen bietencampagne meer geweest zijn. Maar omdat er te veel bieten waren om in Tienen te verwerken is er toch nog een korte campagne geweest. Maar toen was de beslissing al gevallen en hebben de boeren met zwarte vlaggen rondgereden. Uiteraard kwam iedereen naar het café na de actie", aldus Simone.


Ook voor kleinzoon Yves Stouthuysen was de sluiting een klap: "De fabriek was mijn speeltuin. Na school ging ik naar de fabriek om bieten af te spuiten. En ik reed mee met camions om bieten te gaan afleveren. Ik sliep juist boven het café, en heb heel wat meegemaakt. Die mannen hadden toen een zwaar leven. Ik begrijp niet hoe ze het konden uithouden. Sommigen gingen hier om half elf 's avonds, goed beschonken, buiten, en om 5 uur 's morgens stonden ze geladen voor de fabriek met hun tractor te wachten. Het waren andere tijden, maar het was plezant. Jaarlijks hadden we ook de wedstrijd voor de dikste biet. Zes kilo was toen het record". Het café was open van 's morgens 8 uur. "Logisch want in de suikerfabriek werd in ploegen gewerkt, en die kwamen allen hier hun pintje drinken. Van 's morgens tot 's avonds. Ook directeurs kwamen naar hier, zoals Georges Sweerts en Marcel Caubergs. Die mannen kwamen hier samen met hun werkvolk, en die kregen alles van hun personeel gedaan. De laatste keer dat heel Hoegaarden hier in het café stond was in 1986, toen de 'continu diffuseur', het kloppend hart van de fabriek, eruit gehaald werd. Dat was mijn moeder haar leven. In de drukte tussen al die klanten staan", zegt Simone.

Het bietenplein aan de vroegere fabriek.
Kristien Bollen Het bietenplein aan de vroegere fabriek.