"Dankzij mijn gezin leef ik nog"

ROGER ILEGEMS WON 30 JAAR GELEDEN OLYMPISCH GOUD

Roger Ilegems met zijn gouden medaille. "Zelfs vandaag krijg ik nog brieven van mensen die vragen voor een handtekening."
Benoit De Freine Roger Ilegems met zijn gouden medaille. "Zelfs vandaag krijg ik nog brieven van mensen die vragen voor een handtekening."
Precies 30 jaar geleden won baanwielrenner Roger Ilegems op 21-jarige leeftijd een gouden medaille op de Olympische Spelen. Sindsdien heeft het leven hem enkele rake klappen uitgedeeld. Maar de Hemiksemnaar, 51 intussen en officieel erkend als invalide, is nooit helemaal klein gekregen. "Het is dankzij mijn gezin dat ik nu nog leef."

3 augustus 1984. Op de Olympische Spelen in Los Angeles verdedigt Roger Ilegems de Belgische kleuren in de finale van de puntenkoers. Maanden heeft de bescheiden Hemiksemnaar naar dit moment toegeleefd. Zijn doel: een medaille en dus een plaats op het podium. Het geloof bij de bookmakers in een Belgische stunt is eerder klein. Maar Ilegems kan rekenen op de steun van zijn trainer Patrick Sercu en is vastbesloten de wereld te verbazen.

Ilegems viert zijn overwinning op de Olympische piste, zondag dag op dag 30 jaar geleden.
Benoit De Freine Ilegems viert zijn overwinning op de Olympische piste, zondag dag op dag 30 jaar geleden.

Onbekende Belg

"Maanden op voorhand had ik enkel geleefd met de Spelen voor ogen. Tijdens de laatste voorbereidingskoersen hield ik mezelf zo veel mogelijk in de schaduw. Het laatste wat ik wilde, was dat de anderen zouden zien hoe goed ik werkelijk was. Uiteindelijk heeft dat plan perfect gewerkt. Toen puntje bij paaltje kwam, reed bijna iedereen op het wiel van de Deense topfavoriet Michael Marcussen. Niemand had rekening gehouden met 'die onbekende Belg'."


Bij zijn terugkomst in Hemiksem wordt Ilegems onthaald als een volksheld. Tienduizenden inwoners komen spontaan de straat op om de baanwielrenner te feliciteren. De telefoon staat dagen aan een stuk roodgloeiend. De Hemiksenaar is op dat ogenblik pas 21. De wereld ligt aan zijn voeten. Maar op een leeftijd dat voor de meeste wielrenners de carrière nog goed en wel moet beginnen, heeft Ilegems zijn absolute hoogtepunt al achter de rug.

Ilegems met Jacques Rogge, de voormalige president van het Internationaal Olympisch Comité.
Benoit De Freine Ilegems met Jacques Rogge, de voormalige president van het Internationaal Olympisch Comité.

145 kilogram

Niet veel later tekent hij een profcontract bij Lotto. Daar wordt hij keer op keer ingezet als wegwielrenner, waardoor hij uitgeput aan de start komt in wat zijn wedstrijden zouden moeten zijn. Na jaren in het profpeloton krijgt Ilegems bovendien aanhoudende problemen met zijn knie. In 1991 moet hij zijn carrière vroegtijdig stopzetten. "Ik hing mijn fiets aan de haak en zwoer dat ik er nooit meer op zou kruipen."


Jarenlang houdt hij zijn woord en zweert hij het sporten af. In 2008 weegt de ooit zo beloftevolle wielrenner 145 kg. Hij besluit een maagverkleining te ondergaan in het ziekenhuis van Reet. De operatie loopt helemaal mis. "Ik heb vier maanden in coma gelegen. Meermaals heeft men mij moeten reanimeren. Ik heb de dood recht in de ogen gekeken. Toen ik wakker werd, was ik blind en kon ik niet meer stappen. Als de Spelen mijn hemel waren, was dit mijn hel."

Rusten

Tijdens een lange revalidatie probeert de Olympisch kampioen opnieuw mens te worden. Maar helemaal de oude wordt hij nooit. "Mijn zicht is flink verslechterd en ik kan niet steunen op mijn linkerkant", vertelt hij nu. "Ik kan misschien hooguit 300 meter stappen. Fietsen gaat me beter af, maar ik moet zien dat ik altijd een suikerdrankje en een banaan bij de hand heb. Meestal kijk ik tv of rust ik uit in het tuintje van mijn goede vriend Jaak."


"Al bij al kan ik niet zeggen dat ik tevreden ben met het leven dat ik nu leid. Mijn gezin is de enige reden waarom ik nog wil leven. Ik ben mijn vrouw Nadia ontzettend dankbaar dat ze ervoor heeft gekozen om me bij te blijven staan. Ik heb haar ooit gezegd dat ze niet bij een invalide man hoefde te blijven. Maar daar wilde zij niets van weten. Samen met mijn kinderen Sarah en Andreas is zij alles voor mij."

Ereburger

De sportman die dertig jaar geleden schitterde op de Spelen mag dan wel definitief tot het verleden behoren, Roger Ilegems moet nog regelmatig terugdenken aan zijn stunt van toen. "Ik ga mijn verhaal graag vertellen op scholen en aan verenigingen. Ik wil dat iedereen weet hoe mooi het was, die Olympische titel. Over een paar maanden word ik samen met loopster Ingrid Verbruggen ook tot ereburger van Hemiksem gehuldigd. Eindelijk, zou ik zeggen."


Daarnaast krijgt de Olympiër nog altijd hele ladingen post in zijn bus: brieven vanuit de hele wereld met de vraag om een handtekening.

Brieven

"Ik begrijp die fascinatie voor handtekeningen niet echt", lacht Ilegems. "Meestal laat ik de brieven eerst een tijdje liggen. Als de stapel te groot wordt, beantwoord ik ze allemaal in één keer. Dan zegt mijn dochter: 'Pa, het wordt weer eens tijd voor de brieven.' Wie ben ik om haar tegen te spreken?"