"Voetbal draait om geld. Passie vind je niet meer"

De raakvlakken tussen de acteur en zijn personage in 'Spitsbroers'

Kris Cuppens in Schaarbeek, waar hij nu al enkele jaren woont. "Mijn zoons spelen hier rugby, geen voetbal."
Foto Baert Kris Cuppens in Schaarbeek, waar hij nu al enkele jaren woont. "Mijn zoons spelen hier rugby, geen voetbal."
Volgt u het nieuwe seizoen van VTM-serie Spitsbroers? Dan heeft u ongetwijfeld al meermaals zitten grinniken wanneer vader Leo Moerman weer maar eens over geldzaken loopt te sakkeren. Het personage, vertolkt door Kris Cuppens (55), is dan ook razend populair bij de kijker. "Net als Leo weet ik dat het leven vooral om geld draait", aldus de uitgeweken Maaseikenaar.

Kris, die als acteur mooie rollen in Rundskop en Beau Séjour achter zijn naam kan schrijven, woont intussen al jaren in het Brusselse Schaarbeek. Maar zijn roots liggen in het rustige Neeroeteren, waar hij ooit zelf nog in de spits stond bij de lokale voetbalploeg - en er even vaak op de bank zat.

Je rol van Leo Moerman, vader van de twee 'spitsbroers', is nog steeds enorm populair.

"Sommigen vinden hem zelfs komisch - hoewel dat oorspronkelijk niet het opzet was. Je weet natuurlijk wel dat je met zo'n personage lichtvoetigheid kan creëren. De manier waarop hij met de dingen des levens omgaat, hoe hij eerder gevoelsmatig beslissingen neemt in de carrière van zijn zoon... Hij bedoelt het allemaal goed, maar uitvoeren is niet zijn sterkste kant."

Die humoristische kant van jou zagen we nog niet vaak.

"In Beau Séjour en Rundskop speel ik inderdaad eerder getormenteerde personages. Het is fijn om eens een ander facet te kunnen tonen. Het Limburgs accent, de baard en het buikje, en het spelen in 'de heimat' maken van Leo Moerman een personage dat ik omarm. Zonder overdrijven: dankzij de crew heeft nog geen enkele dag op de set van Spitsbroers aangevoeld als een werkdag."

De serie speelt zich af rond KRC Genk. Heb je zelf ook iets met het Limburgse voetbal?

"Ik speelde tot de juniors bij KNFC Neeroeteren. Ik was erg snel, maar techniek had ik nauwelijks. Ik heb meer dan me lief was aan de zijlijn moeten toekijken. Ik herinner me dat mijn grootvader ooit enorm blij was toen ik gescoord had. Alleen: het bleek mijn neef te zijn die de goal gemaakt had, niet ik. Maar ik wou er hoe dan ook bijhoren. In die tijd was voetbal nog een gebeuren waar de hele gemeenschap bij betrokken was. De jongens op het veld kende je. Je kwam ze tegen in het dorp, of je zat zelfs met hen op school. Als kind ging ik op zondag met mijn beide grootvaders naar de match. Het klikte niet zo heel goed tussen die twee mannen, maar tijdens het voetbal - en met mij erbij als 'lijm' - groeiden ze naar elkaar toe. Er heerste toen een gevoel van samenhorigheid, een bepaalde sfeer en passie die volgens mij vandaag verdwenen is in het voetbal. Bij KNFC Neeroeteren zijn ze na een debacle wel opnieuw begonnen, van onderuit. En dat belooft voor de toekomst. Ik ben fan."

Voetbal draait enkel nog om geld, bedoel je?

"Daar gaat 'Spitsbroers' natuurlijk ook over: de weerslag van grof geld op een doorsnee gezin. Te veel ouders denken dat zoonlief weleens de volgende Kevin De Bruyne kan worden. Het klinkt ouderwets, maar in onze tijd ging het echt om het spelplezier en de fierheid wanneer we wonnen. Wij speelden 'à la Vincent Kompany' op een pleintje. Tegenwoordig moet het er al te snel professioneel aan toe gaan. Het gaat dan vooral om prestaties en euro's. Mijn zonen spelen daarom in Schaarbeek rugby, bij Kituro. De kameraadschap en het groepsgevoel dat ik daar zie, doen me denken aan hoe voetbal zou moeten zijn. En het geeft me ook hoop voor Brussel: Engels, Frans en Nederlands wordt er vlot door elkaar gebruikt. Ze hebben er ook respect voor elkaar en de scheidsrechter, terwijl fair play en spelplezier primeren. Plus: ze gaan voor elkaar door het vuur."

Is geld niet in elk gezin belangrijk?

"Natuurlijk wel. Wat er met de familie Moerman gebeurt, is een afspiegeling van onze maatschappij. Mensen verliezen hun werk - ik heb het zelf al meegemaakt - terwijl mensen ook graag zekerheid willen. Geld maakt dat mogelijk. Mijn passie lag al heel vroeg bij het theater en acteren, maar toch behaalde ik een diploma architectuur - ik was zelfs een tijdje aannemer. Met het geld dat ik toen verdiende, ben ik gaan studeren in New York. En zo kan ik doen wat ik vandaag doe. Ondanks de mislukkingen en moeilijkheden heb ik toch ook kansen gekregen. Maar als docent drama maak ik me ook zorgen over de komende generatie. Het is echt niet gemakkelijk vandaag."

Krijgt theater het zwaar te verduren?

"Niet alleen theater, maar cultuur in het algemeen. Elke euro die we vandaag niet investeren in onderwijs, zullen we straks driedubbel moeten uitgeven omdat mensen onvoldoende geschoold en gesteund werden. Vooral cultureel Limburg wordt financieel slecht bedeeld. De provincie mist een platform voor acteurs en theatermakers. Voet aan de grond krijgen in de provincie blijft moeilijk. Wij Limburgers kijken soms te hard naar onze eigen navel, en zwermen uit naar Antwerpen, Gent of Brussel. Hopelijk denkt men bij de economische heropleving van Limburg ook aan cultuurbeleid."

Wat zou je zelf nog willen bereiken?

"Ik heb nog enkele scenario's liggen voor een film, serie of roman. Mijn buitenlandse ambities zijn wat getemperd. In het verleden zijn er wat kansen afgesprongen, omdat 'Kris Cuppens' wel talent heeft, maar niet genoeg geld in het laatje brengt. Niet bekend genoeg, geen ster. Ook hier ging het dus om de centen, en dat doet wel wat met een mens. Maar wie weet... Intussen ben ik ook docent aan de Luca School of Arts, de drama-opleiding binnen de associatie van de KU Leuven. Maar bovenal geniet ik vandaag van het acteren en de rollen die ik mag vertolken. Ik heb letterlijk alles opgegeven om mij honderd procent op het acteren te kunnen storten. En ik heb er geen seconde spijt van gehad. Ik heb van mijn passie mijn beroep gemaakt, en wie dat kan zeggen, is een gelukkig man."