"Ik moet zélf gelukkig worden van mijn muziek"

Klaar om dé techno-revelatie te worden, maar wel met voeten op de grond

DJ Cellini: twee jaar geleden nog fervent metalliefhebber, tegenwoordig op Ibiza achter de draaitafels.
Foto Dalemans DJ Cellini: twee jaar geleden nog fervent metalliefhebber, tegenwoordig op Ibiza achter de draaitafels.
Dé techno-revelatie van de festivalzomer zou wel eens een Limburger kunnen worden. Hij heet Gianmarco Cellini, is 20 jaar jong, komt uit Maasmechelen en pronkt op de affiches van Tomorrowland, Pukkelpop en Dour. "En dat terwijl ik twee jaar geleden nog met mijn vrienden rondhing op metalfestival Graspop", lacht hij.

Niemand die twee jaar geleden nog maar durfde denken dat Gianmarco de grootste festivals zou afschuimen als DJ Cellini. Vooral hijzelf kan het nog altijd moeilijk geloven. Maar toch: in juli reist hij al naar het Balatonfestival in Hongarije, waar hij de Fuse Stage zal delen met toppers als Charlotte De Witte.

Je zit ongetwijfeld lekker in je vel?

"Het zijn geweldige tijden. De ene boeking na de andere komt binnen, en ik mag eindelijk van de daken schreeuwen dat ik op Pukkelpop en Dour mag spelen. Daar kijk ik het hardst naar uit. Ik speel ook zo goed als elke maand in de Fuse in Brussel. Sommige weekends moet ik drie sets draaien in Brussel, Gent en Antwerpen. Drukke, maar geweldige tijden."

Terwijl je twee jaar geleden niets van elektronische muziek wilde weten?

"Op mijn 18de heb ik er voor het eerst mee geëxperimenteerd, maar als tiener was ik inderdaad vooral met rock en metal bezig. Graspop stond jaarlijks op mijn lijstje en ik vind bands zoals Amenra en Slayer nog altijd geweldig. Maar het is eigenlijk via de band Radiohead en enkele remixen van hun nummers dat ik de smaak te pakken kreeg. Ik kwam uiteindelijk bij techno terecht, en maakte in 2017 mijn debuutsingle Minerva, die in de smaak viel. Sindsdien staat de trein niet meer stil."

Wat maakt 'DJ Cellini' zo geliefd?

"Dat vraag ik me soms ook af. Ik maak niet de meest harde vorm van techno. Live voel ik vaak de klik met het publiek. Het geeft soms zo'n kick om écht via de bassen en effecten te communiceren met de mensen. Je kan ze bijna bespelen wanneer je die handen in de lucht ziet gaan en de energie in de zaal voelt. Ongelooflijk. Maar ik moet zélf gelukkig worden van de muziek die ik speel. Wordt het publiek dat ook, dan is dat des te mooier."

Je studeert nog. Krijg je dat gecombineerd?

"Gaan mijn ouders dit ook lezen? (lacht) Ik zit in mijn laatste jaar Innovatiemanagement in Brussel en zou volgende week mijn papers moeten schrijven. Maar woensdag zit ik in Ibiza, vrijdag draai ik op Extrema Outdoor, en daarna kan ik pas aan mijn taken beginnen. Vooral de weekends zijn hevig: van de ene club naar de andere, en pas om 7 uur 's ochtends je bed in. En dan moet de schoolweek nog beginnen. Ik probeer de combinatie zeker te laten slagen, maar dit is een kans die ik misschien nooit meer krijg. Ik krijg bovendien ook de steun van mijn ouders - het is via hen dat ik zo gebeten ben door muziek."

Het is dus eigenlijk hun eigen 'schuld'?

"Van kindsbeen af namen ze mij mee naar festivals zoals Pinkpop. Als klein manneke naar Rage Against The Machine of The Peppers gaan kijken: heerlijk! Thuis staat bijna dag en nacht muziek op. Mijn pa houdt meer van classics, blues en Italiaanse muziek. Mama is meer voor het alternatieve genre, zoals Radiohead. Ik herinner me nog hoe ze me als kind naar school bracht met de auto, en Bob Marley op had staan. Kippenvel! Ik vroeg haar hoe dat kwam, waarop ze zei dat ik iets speciaal voor muziek zal voelen. En dat blijkt meer dan ooit te kloppen. Ik ben hen daar zeer dankbaar voor, dat opgroeien met zoveel muziek."

Avicii ging ten onder aan zijn eigen succes. Kan je je daar iets bij inbeelden?

"Ik denk dat je een heel sterk karakter moet hebben om te overleven in die wereld. Je staat soms fel in de schijnwerpers, mensen willen aandacht van je. Maar na de show zit je alleen in je hotelkamer. Als DJ ben je gewoon heel vaak alleen onderweg, een kant van het verhaal die velen niet beseffen. Bij mij is dat nog heel gematigd - ik begin pas - maar ik zie die kant van het verhaal wel al. Voorlopig is het voor mij nog allemaal supercool, en ben ik zeer bescheiden. Ik probeer ook over andere dingen te praten, en ben meer dan DJ Cellini."

Wie is dan de échte Gianmarco?

"Ik ben iemand die over alles héél diep nadenkt. Ik had gisteren nog een gesprek met een Turkse taxichauffeur over de coup in zijn land, en Gülen (een tegenstander van president Erdogan, red.). Ik had daar nog uren op die achterbank kunnen zitten. De liefde voor mijn roots is ook eindeloos, en dan vooral de geschiedenis van de Italiaanse gemeenschap in België. Zoals het verhaal van mijn grootouders die naar hier kwamen om hun droom waar te maken: hard werken, geld verdienen en terugkeren. Alleen dat laatste is nooit gebeurd. Voor die generatie een 'mislukte' droom, maar voor mij heel belangrijk. We hebben het hier goed, we doen ons ding. Ik laat soms filmpjes van mijn optredens aan mijn opa zien. Het is dankzij hen dat ik vandaag kan doen wat ik doe."

Wat als het DJ-avontuur volgend jaar al eindigt?

"Misschien volg ik mijn pa wel op in de horeca, maar dan eerder de zakelijke kant. Mijn ouders hebben jarenlang een eigen zaak gehad, en recent heeft mijn pa iets nieuws geopend in Leut. Er wordt al eens knipogend gevraagd of ik niet in zijn voetsporen zou treden, maar eigenlijk doen we al hetzelfde. Zowel in de horeca als de muziekwereld moet je jezelf geven voor een ander, om uiteindelijk de appreciatie terug te krijgen. Maar als ik dit nog jarenlang kan doen en de wereld mag ontdekken via de muziek, dan ben ik de gelukkigste mens op aarde."