"Ik krijg nog altijd een kick als ik mijn hits van vroeger zing"

WELKOM IN LIMBURG

Charmezanger John Terra heeft er al een rijke carrière opzitten, maar denkt nog lang niet aan stoppen.
Foto Van Galen Charmezanger John Terra heeft er al een rijke carrière opzitten, maar denkt nog lang niet aan stoppen.
Geen ode aan het Vlaamse lied zonder John Terra (66). De uitgeweken Maasmechelaar blikt tevreden terug op zijn afgelopen tournee langs culturele centra en pakt in het najaar zelfs uit met een nieuw album. "Ik ben ontzettend bang van het zwarte gat dat ooit zou komen. Maar als de fans vinden dat ik er beter mee zou stoppen, doe ik dat vandaag nog."

Meezingers De dag dat het zonlicht niet meer scheen en Is er een ander mag hij achter zijn naam schrijven. Hij ontdekte Dana Winner en schreef hits voor Yasmine, Luc Steeno en Kim Kay. Maar Johnny 'Terra' Terwingen blijft na een carrière van meer dan vijftig jaar nog altijd met beide voeten op de grond.

Hoe gaat het met je gezondheid?

"Ik mag niet klagen. De tijdelijke verlamming aan mijn arm die ik opliep door de stress na een inbraak bij ons thuis is zo goed als verdwenen. Ik hield er wel een gevoelloze duim aan over, heel vervelend bij het gitaarspelen. Maar ik praat er niet graag meer over."

Heb je in die periode gedacht aan stoppen?

"Dat is wel eens gebeurd. Ik ben ook niet meer van de jongste. Ik blijf bijvoorbeeld liever weg uit feesttenten en heb mijn ding gevonden in culturele centra. Het Schlagerfestival heb ik één keer gedaan, maar dat is niets voor mij. Ik heb liever een intieme sfeer, zoals mijn afgelopen tour. Het geeft me nog altijd een kick als ik mijn hits van vroeger mag spelen. De dag dat het zonlicht niet meer scheen, uit 1981, wordt nog massaal meegezongen."

Is John Terra meer dan een charmezanger?

"Na de jaren '80 en de opkomst van VTM heb ik hard moeten vechten om er nog bij te horen. Ik ben mij dan gaan focussen op het producen en schrijven van muziek. Dat ik als 17-jarige snaak een muziekopleiding ben gaan volgen, is de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Twee jaar avondschool in Genk en daarna op mijn achttiende naar het conservatorium in Brussel. Dankzij die opleiding begrijp ik beter hoe liedjes te maken, ze te producen en ze over te brengen aan andere artiesten."

Droom je ervan ooit nog een hit te scoren?

"Elk album dat ik uitbreng, is een gooi naar dé hit. Als dat niet je drijfveer is, doe je het om de foute redenen. Ik heb er in mijn geval gelukkig van kunnen leven. Mijn nummer Is er een ander is dertig jaar later opgepikt door Helmut Lotti en werd een nummer één hit in Duitsland en Canada. Op dat lied ben ik nog altijd ontzettend fier. Ook op Diep in Mij trouwens, waarvan ik de muziek voor Yasmine heb geschreven. Maar de tijden veranderen en vandaag gaat het allemaal ontzettend snel. Ik ben vroeger ook te bescheiden geweest en heb te weinig gedurfd."

Nam je dan foute beslissingen?

"Eind jaren zestig kreeg ik de kans om in Duitsland carrière te maken. Ik heb serieuze aanbiedingen geweigerd. Daar heb ik veel spijt van. Dat was de 'flosh' op de kermis en ik heb ze niet gegrepen. Ik was er toen niet klaar voor. Als jonge Maasmechelaar 'van op de Bozzjeng' was het al straf als je Limburg achter je liet. Ik zat toen op kot en verhuisde nadien naar Meise. Maar verhuizen naar Duitsland durfde ik niet. Ik was ook heel verlegen. Uiteindelijk heb ik in Vlaanderen toch lang mijn ding kunnen doen. Ze zagen de opvolger van Will Tura in mij, maar ik ben nooit in de buurt gekomen."

John Terra verlegen? Zou je op het podium niet zeggen.

"Ik heb het podium nodig om te kunnen ontploffen. Dit beroep heeft mij echt uit mijn harnas doen breken. Doorheen de jaren heb ik veel bijgeleerd, vooral door te observeren. The Beatles waren mijn inspiratie qua muziek, maar Neil Diamond op vlak van présence. En in de jaren zeventig was vooral Ann Christy mijn lerares. Een beetje 'mijn moederke'. Ik heb vaak voorprogramma's van haar mogen doen en we zijn in Belgrado ooit anderhalve week samen op tour geweest. Ze was altijd heel kalm en ontfermde zich over me."

Je werkt aan een nieuw album. Waar blijf je de energie vandaan halen?

"Ik krijg er net energie van. Ik leef graag snel en intens, stilzitten is niet aan mij besteed. Ik zit al jaren in de raad van bestuur bij Sabam, maar ga er binnenkort mee stoppen. Het wordt dan ietsje minder druk, maar ik vrees nu al het zwarte gat dat er ooit zal komen. Ik ben daar echt bang van. Gelukkig heb ik mijn gitaar en home-studio. Ik schrijf ook de volgende single voor Luc Steeno. En dan heb ik projecten opstaan rond het thema mei '66 in culturele centra. Als het van mij afhangt, blijf ik doorgaan met optreden. Ik voel me nog goed en ik zing vandaag eigenlijk beter dan vroeger. Maar als de fans zeggen dat ik er beter mee zou stoppen, kap ik van vandaag op morgen."

Kom je nog vaak in Maasmechelen?

"Drie keer per maand probeer ik er mijn moeder te bezoeken, mijn jongste broer zorgt voor haar. We hebben nog een sterk gevoel met de provincie, hoor. Mijn vrouw Simone is trouwens van Eisden. We zijn al samen van toen we 17 jaar waren, van op het Atheneum in Eisden. Ze is de stille kracht naast me en brengt structuur in het chaotische leven van een artiest. We wonen nu al meer dan veertig jaar in het Brusselse, maar overwegen serieus om terug te keren. Dat Limburgse gevoel zit voor eeuwig in mijn hart."