"Als ik eigen nummers heb, mag ik op Pukkelpop staan"

Volkszanger staat ruim 20 jaar op het podium... en wil meer!

Het is zomer, en dus mag u zanger Steyn op talloze podia verwachten.
Foto Van Galen Het is zomer, en dus mag u zanger Steyn op talloze podia verwachten.
Het is zomer. En dus schuimt zanger Steyn de feesttenten af, in Limburg en ver daarbuiten. Al meer dan twintig jaar laat hij samen met zijn coverband Festeyn de planken vloeren daveren, maar nu is het moment daar voor zijn eigen repertoire. "Chokri heeft me beloofd dat ik dan ook eens op Pukkelpop mag staan. Dat moet dus lukken."

Het begon allemaal ergens in 1996, tijdens een mosselfestijn met optredens. Als gastzanger bij het bandje Trixx mocht Steyn tussen bekende artiesten als Sabien Tiels en Lisa Del Bo het podium op. "En net op dat moment was ik mijn stem kwijt", herinnert hij zich. "De dokter had me enkele uren eerder nog een grote spuit cortisone gegeven en dat heeft geholpen, want langzaam kreeg ik weer klank." Even later ging de zaal echt uit zijn dak op covers van Joe Cocker. Maar het repertoire van de jonge zanger Steyn was net niet voldoende uitgebreid om de hele feestavond te vullen. De oplossing? Vier keer na elkaar dezelfde nummers zingen, tot groot jolijt van het publiek, dat telkens uit volle borst meedeed. De naam Steyn was gemaakt.

Hoe ben je zo plots op dat podium geraakt?

"Ik maakte al muziek en ik deed graag gek. Zo hebben ze mij gevonden. Maar het zat sowieso al een beetje in de familie. Op feestjes konden nonkel Jos en nonkel Tienne er nogal wat van. Tijdens het souper verzamelden ze een pet en een bh van één of andere tante, en dan kwam spontaan een legendarische sketch op gang waarbij de hele familie in een deuk lag. Zalig. Die mannen bereidden nooit iets voor, maar toch hadden ze geweldige ingevingen. Tijdens één van mijn eerste optredens heb ik ook eens mijn papieren van de voorbereiding laten vallen. Alles lag door elkaar... Ik ben cool gebleven en ben dan maar beginnen improviseren, net zoals mijn nonkels vroeger. En dat werkte."

Ze hebben je ooit van het podium getrokken omdat het tijd was voor de andere artiesten?

"Ja, op 'Feest van het licht' van energieleverancier Interelectra. Het was mijn taak om tijdens de pauzes wat extra animatie te brengen. Maar het publiek ging de grote zaal niet meer binnen voor de optredens van Isabelle A en Andrea Bocelli. Wij stonden in de aanpalende ruimte en de grote groep bleef daar. De organisatoren zijn me toen met aandrang duidelijk komen maken dat ik moest stoppen met mijn zottigheden."

En anno 2018 leef je van de showbizz?

"Niet helemaal. Ik heb een gezin met twee kinderen, en dus wel wat verantwoordelijkheid. Het zou misschien kunnen, maar het is toch vooral een heel onzeker bestaan. Dat wou ik onszelf niet aandoen, en dus heb ik er een job bijgenomen. Ik installeer en transporteer materialen zoals ziekenbedden, zetels en rollators voor socialistische mutualiteit de Voorzorg."

En dan staat er plots een volkszanger in de living bij oma en opa. Herkennen die jou dan niet?

"Eigenlijk wel. Ik heb ook opgetreden op Rimpelrock, hé - daar sta je dan voor een volle wei vrolijke senioren. En als ik ergens binnenkom, dan wordt er ook al eens gelachen. Er zijn ook echt straffe momenten geweest, hoor. Zoals die ene keer toen ik bij een stervende vrouw langs moest gaan. De familie herkende me en vroeg of ik met hen een selfie wilde maken - en natuurlijk wilde ik dat. We hebben samen gelachen, een mooi en vreemd moment tegelijk. Ik zing graag voor een joelende feesttent, maar ik breng even graag rollators en relaxzeteltjes rond."

Wat een combinatie...

"Ik maak het leven graag voor iedereen wat lichter. (lacht) In het weekend door show te verkopen, in de week door hulpstukken rond te brengen. Ik ga altijd volledig op in mijn jobs - ik kan het allemaal moeilijk loslaten. Als ik iemand met een rollator zie rondlopen, dan heb ik altijd de neiging om die eens na te kijken. Weet je dat er veel ongelukken gebeuren omdat de remmen niet zo goed werken? Die zijn echt nodig wanneer de gebruiker even extra steun nodig heeft, of zich wil optrekken. Maar soms spannen ze niet genoeg, en dan schiet de rollator weg en maakt het slachtoffer een harde val. Als ik bij ouderen langsga, heb ik altijd een schroevendraaier bij om de remmen extra vast te zetten. En ja, ik heb op straat ook al eens senioren aangesproken omdat ik zag dat hun rollator niet in orde was. Ik kan daar moeilijk voorbij."

Maar in het weekend alle remmen los. Wat wil je na twintig jaar feesttenten en volle zalen nog bereiken?

"Mijn eigen nummers maken. Covers zingen is heel leuk, en er is ook absoluut niets mis mee. Waar hebben De Kreuners vandaag het meeste succes mee? Met hun klassiekers, toch? Ik herinner me dat Rob de Nijs op Rimpelrock de weide niet meekreeg omdat hij absoluut zijn nieuwe cd wilde voorstellen. Maar wat willen mensen op zo'n moment horen? Die willen toch meekwelen op de tonen van 'Malle Babbe'? Voor feestjes zijn de klassiekers ideaal, maar ik wil tussendoor toch nog iets van mezelf brengen. Chokri heeft effectief ooit beloofd dat ik op Pukkelpop mag staan als ik eigen nummers heb. Dit jaar is het nog te vroeg, maar volgend jaar zou het wel al eens kunnen lukken."