Oudste Gentse ziek op haar 110de verjaardag

“Ze vindt Mathias een sympathieke jongen, ze heeft hem zien opgroeien”

(REPRO) - Oudste Gentenaar Felicitas Van Oudenhove, bij het portret van haar overleden man Lode De Wilde
Wannes Nimmegeers (REPRO) - Oudste Gentenaar Felicitas Van Oudenhove, bij het portret van haar overleden man Lode De Wilde
Op sinterklaasdag wordt Felicitas Van Oudenhove 110 jaar, maar het verjaardagsfeest met 85 mensen moest worden afgelast, omdat ze ziek is. “Zoals elk jaar op haar verjaardag eigenlijk”, knipoogt haar dochter Hettie. Felicitas is een fenomeen, nog springlevend, met een sterke eigen wil. “Ze volgt zelfs nog de politiek.”

Elf kinderen heeft ze gehad, waarvan er nog 7 leven. Ze heeft ook 33 kleinkinderen, 63 achterkleinkinderen en 16 betachterkleinkinderen. “En ze kent ze allemaal bij naam”, zegt dochter Hettie, de achtste van de 11 kinderen. “Vroeger kende ze ook alle verjaardagen, maar dat heeft ze opgegeven. Drie nakomelingen zijn vernoemd naar haar bijzondere voornaam, Felicitas. We hebben een Charlotte-Felici, een Felicia en een Fé. Waar ze zelf die speciale naam aan te danken heeft, weten we eigenlijk niet.”

Felicitas is dus ziek, en mag geen bezoek ontvangen. “Ze is altijd een fiere vrouw geweest, en dat is ze nog steeds. Ze is nog tiptop in orde, ze wandelt nog rond. Alleen haar gehoor en haar ogen laten haar in de steek. Toch speelt ze nog elke woensdag scrabble, met grote letters, met haar beste vriendin Colette Coppejans (92). Die komt dan speciaal van haar rusthuis in Latem met de taxi naar het rusthuis Zonnehove hier, in Sint-Denijs-Westrem.”

Felicitas werd geboren in Ninove. Ze studeerde tot haar 18 jaar in Ten Doorn in Eeklo. Op haar 16de leerde ze haar latere man kennen aan het station. “Wij vertellen altijd dat ze elkaar hebben leren kennen door haar rood valiesje, omdat dat opviel”, lacht Hettie. “De echte versie kennen we eigenlijk niet.” Op haar 20ste huwde ze met haar Lode De Wilde, een landbouwingenieur uit Leuven. Pas afgestudeerd werd hij naar Congo gestuurd, en zijn ging mee. In 1928 was dat. “De bootreis was hun huwelijksreis, maar zij is van de eerste tot de laatste minuut zeeziek geweest.” Lode bouwde een plantage in Oost-Congo, maar was nadien actief in het startende hoger landbouwonderwijs in Kisantu. Ze kregen 11 kinderen. Eentje daarvan stierf al jong, op 5-jarige leeftijd, aan de kroep. In Congo waren niet de juiste medicijnen voorhanden.

Toen hun oudste zoon naar de universiteit moest, kwam het hele gezin terug naar België. Dat was in 1946, en de Tweede Wereldoorlog was al voorbij, en ze gingen aan de Voordries in Gentbrugge wonen. Meneer De Wilde werd gewoon hoogleraar tropische landbouwkunde aan de universiteiten van Gent en Leuven. Hij overleed in 1990. Felicitas verhuisde naar een appartement aan de Sterre, waar ze tot haar 103 alleen bleef wonen. “In datzelfde appartementsgebouw woonde de jonge Mathias De Clercq met zijn mama”, vertelt Hettie. “Mijn mama heeft hem dus zien opgroeien. Ze vindt het een charmante jongen, hij hield als jonge knaap geregeld de deur voor haar open. Dat hij nu burgemeester is, geloofde ze eerst niet. Want zelfs op haar leeftijd volgt ze de politiek op de voet. De kranten lezen lukt niet meer, maar van de Brailleliga krijgt ze ‘Kiosk’, cd’s waarop het nieuws wordt voorgelezen. Dat vindt ze fantastisch.”

Iedereen komt tegenslagen tegen. Ge moet dat zelf verwerken. Niet iedereen moet uw verdriet zien, anders houdt ge geen vrienden meer over.

Felicitas Van Oudenhove

Felicitas is een fenomeen. “Dat ze de oudste van Gent is? Daarop reageert ze met ‘tja, iemand moet het zijn he.’ Ze neemt beslissingen en past zich aan zoals niemand anders dat doet. Dat was zo met de verhuizing naar een appartement, en ook met de verhuizing naar een rusthuis. Dan slaapt ze daar een nachtje over, beslist ze, en dat is het dan. Ook bij het overlijden van haar kinderen is zij telkens de eerst die zich daar over zet. Dan zegt ze: “Iedereen komt tegenslagen tegen. Ge moet dat zelf verwerken. Niet iedereen moet uw verdriet zien, anders houdt ge geen vrienden meer over.”

Maar op haar verjaardag is ze dus ziek. “Zoals elk jaar eigenlijk”, zegt Hettie. “Ze wil niet meer verjaren, al lang niet meer. Maar dit keer is het erg geweest. We dachten even dat we haar kwijt waren. Maar nee hoor, ze spartelt er weer door, moet dan even recupereren, en binnenkort wandelt ze hier weer rond.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.