Ga naar de mobiele website
^ Top

'Jezus' leeft en luistert in Muinkpark

GENTENAARS VOEDEN, VERZORGEN EN LUCHTEN HART BIJ JOËL (53)

Joël zit volledig zen op zijn bank in het Muinkpark.
Foto Yves Masscho Joël zit volledig zen op zijn bank in het Muinkpark.
Al bijna anderhalf jaar zit in het Muinkpark, vlak bij de Kinepolis, een man op een bank. Gehuld in beige gewaden, op sandalen en met een baard lijkt hij op een Jezus-figuur. Maar hij verandert geen water in wijn. Hij zit alleen maar, en mensen komen spontaan met hem praten. "Het leven overkomt mij. Ik zit hier tot het leven mij elders heen brengt", zegt Joël (53).

Buurtbewoners kennen hem, en hebben hem in hun hart gesloten, zo lijkt het. Joël zit sinds september vorig jaar in het Muinkpark. Te zitten. "Ik ben in het reine met mezelf", zegt hij. "Ik mediteer. Ik ruim mezelf op. Door mezelf zo opgeruimd mogelijk te maken, is er meer ruimte voor anderen. Dit heeft niks met religie te maken, ik ben gewoon zo. Ik heb niks, alleen mezelf, en ik ben gelukkig zo."


Joël wil zijn volledige naam niet kwijt, en praat ook niet over zijn verleden. "Mijn verleden heb ik liefdevol omarmd en afgerond. Ik heb het uitgegomd, het doet er niet meer toe. Het is er niet meer. Net zoals er voor mij geen toekomst is. Ik heb geen doelstellingen meer. Ik leef letterlijk in het hier en nu. Het leven overkomt mij. Ik zie alles nu als een geschenk, zelfs als er lelijke dingen gebeuren. Je kan daar triest om zijn, maar je kan ook overal het goede in zien."


Joël leeft van wat mensen hem brengen. En dat is best veel, zo blijkt. Want de man draagt propere kledij, al zijn dat dan een soort van gewaden. Hij ziet er fris gewassen en niet ondervoed uit. "Mensen dragen inderdaad zorg voor mij, en daar ben ik dankbaar voor. Ze brengen mij eten, nodigen mij uit om te slapen of te douchen. Soms blijf ik ergens enkele dagen. Dat hangt af van wat mij gevraagd wordt. En als ik ergens ben, dan help ik waar ik kan. Op andere momenten ben ik hier, op deze bank. En dat is goed zo. Als het regent, sta ik iets verderop onder de bomen. Die houden mij droog. Kou ken ik niet, zelfs al draag ik geen schoenen."


De man straalt op een of andere manier een enorme rust uit, én vertrouwen. Want hij zit zelden alleen op zijn bank. Volslagen vreemden komen naast hem zitten, en praten. Ze vertellen hun verhaal en Joël luistert. Ze delen hun voedsel, en komen al dan niet terug. Hij lijkt een deel van het park te zijn geworden. Hij doet niemand kwaad, er komen geen klachten over de man. En een zonderling is hij ook al niet, al blijft zijn levenswijze vreemd in onze maatschappij. Maar wie met hem praat, word al snel jaloers op zijn innerlijke rust en zijn zorgeloos bestaan. "Familie? Dat zijn gewoon de mensen die ik toevallig eerst ontmoette. Ik mis ze niet, nee, voor mij is iedereen familie."


Joël blijft op zijn Gentse bank zitten tot 'het leven' hem elders brengt. Wie nood heeft aan een goed gesprek of aan een portie 'zen', kan altijd naar het Muinkpark gaan.



Meld een bug