"Eén keer is Kommil Foo gesplit: een uur lang"

Oudste broer van Kommil Foo gaat met voorstelling 'Biecht' even solo

Raf Walschaerts staat met 'Biecht' alleen op de planken.
Foto Wannes Nimmegeers Raf Walschaerts staat met 'Biecht' alleen op de planken.
Vanaf vandaag is 'Biecht' te zien, een solovoorstelling van Raf Walschaerts (52). Raf, dat is de helft van Kommil Foo. Naast Kommil Foo hebben beide broers eigenlijk al altijd een apart podiumleven gehad. Maar deze keer geeft Raf zich op het podium helemaal bloot, in een heel persoonlijk stuk. Broer Mich blijft zijn belangrijkste klankbord. En dus hebben we het met hem ook over dat wonderlijke verhaal van Kommil Foo, twee broers die al 30 jaar fantastische cabaretvoorstellingen brengen.

'Biecht' is een solovoorstelling. Ben je je broer beu?


"Absoluut, kotsbeu! (lacht). Neen, iedereen kent Mich en mij vooral van Kommil Foo, maar eigenlijk hebben we altijd ook soloprojecten gehad. Dat moet ook, want Kommil Foo is heel intensief. We spelen zeven maanden per jaar tot drie keer per week, we hebben twee maanden vakantie, en dan drie maanden om aan andere dingen te werken. Dan blijven we ons artistiek uitdagen. Zo stond ik bijvoorbeeld mee aan de wieg van het Gentse kindertheatergezelschap 4Hoog. En 'Biecht' is ook niet mijn eerste eigen voorstelling.'


Maar wel de meest persoonlijke ooit?


"Absoluut. Ik ben niet vertrokken van 'ik ga nu eens iets over mijzelf schrijven'. Maar het is er wel in geslopen, in het wit tussen de zinnen en in de stilte tussen de woorden. Ik schrok soms zelf van wat ik had geschreven, zo van: 'Oh, shit, dat gaat hier over mij!' Het is een ander stuk geworden dan ik gepland had. Het is heel eerlijk, heel open. Het is wie ik ben, hoe ik dingen ervaar. Ik vertel ook heel persoonlijke verhalen, zoals over die keer dat ik met mijn 5-jarig petekind naar de Efteling trok, en ik daar helemaal enthousiast rondliep, terwijl hij er eigenlijk geen bal aan vond. Tot hij ergens in dat sprookjesbos helemaal verwonderd naar een regenworm zat te kijken."


"En uiteraard is alles overgoten met een flinke dosis humor. Lachen met jezelf, dat is niet zo moeilijk. Al vind ik persoonlijk dat je met alles moet kunnen lachen, zolang het maar goed gebracht is, en niet kwetsend en gratuit. De meest erge dingen kunnen ook grappig zijn. Humor haalt de angel uit alles. Ik heb het wat moeilijk met de politieke correctheid van vandaag, waarbij niks meer mag."


Is dat moeilijk, een stuk over jezelf maken?


"Het is op zijn minst confronterend. En ik ben er echt lang aan bezig geweest. Het moet namelijk helemaal juist zitten. Dat is schaven en schrappen. Gelukkig is dat iets waar we met Kommil Foo ook heel goed in zijn. Schrijf ik een lied en Mich vindt het écht niet goed, dat gaat dat gewoon de vuilnisbak in. Mich is ook nu een van mijn grootste klankborden. Ik heb er al 40 try-outs op zitten. De eerste was echt nog heel ruw, maar Mich was razend enthousiast. Maanden later, toen het stuk zo goed als af was, kwam hij nog eens. Hij vond het ronduit slecht. Zo is hij dan wel: hij fileert op 5 minuten het hele stuk, maar kan ook meteen zeggen wàt er juist aan schort. Zo goed kennen wij elkaar dus, dat we zoiets gewoon kunnen zeggen. En ik heb er opnieuw aan geschaafd. Ik hoop en ga ervan uit dat hij het eindresultaat dus wél goed zal vinden."


Kwamen jullie altijd al zo goed overeen?


"Wij zijn broers, dus hebben wij als kind uiteraard ruzie gemaakt en gevochten. Maar Mich is vier jaar jonger dan ik. Als kind is dat veel. Toen ik 16 was, was hij 12. Dat is een andere leefwereld. Het is ook toeval dat we samen zijn beginnen optreden. Ik speelde al van mijn 15 in een groepje. Toen Mich oud genoeg was, ging hij al eens mee kijken naar een repetitie. En dan zong hij eens mee. En meteen viel toen zijn klepper van een stem op. En dan zijn we dus samen doorgegaan. Ik heb dan psychologie gestudeerd in Gent, en Mich is dan ook maar naar Gent gekomen om te kunnen blijven optreden. Gent werd echt onze uitvalsbasis, want wij zijn opgegroeid in Essen, boven Antwerpen. Maar zodra we op eigen benen stonden, waren de Charlatan en Trefpunt onze living. Wij spelen intussen 30 jaar samen, en het is zeker al 20 jaar geleden dat we ruzie hebben gemaakt. Eén keer zijn we gesplit, een uur lang, in 1998. We waren op terugweg van een optreden in Nederland, en Mich stelde zich tijdens de lange autorit de vraag of het dit nu wel was wat hij wilde met de rest van zijn leven. Pas toen we via de B401 terug Gent binnen reden, vroeg hij of we nog samen een Duvel zouden drinken in Trefpunt. Zo is alles nog goed gekomen. En daarna is er nooit meer twijfel geweest."


Wat doet 30 jaar in de belangstelling met een mens?


"Wij zijn allebei vrij gewoon gebleven hoor.In de tijd dat Morgen Maandag op tv was, waren we een tijd écht beroemd, maar tv-roem is vluchtig. Ik merk ook dat ik door het jonge publiek niet meer herkend word. Bij elke voorstelling zitten er wel twintigers in de zaal, maar als ik door de Overpoort loop, kijkt niemand naar mij om. Wat wij brengen, over de pijn van de liefde en het leven, is natuurlijk niet waar jongeren mee bezig zijn."


BIECHT speelt vandaag Bij De Vieze Gasten in Gent (uitverkocht), maar zal de komende maanden overal te zien zijn. De speeldata staan op www.rafwalschaerts.be en worden nog aangevuld.