"Stem alle mijnwerkers weergalmt"

KOOR HERDENKT 30 JAAR SLUITING MIJN WINTERSLAG

Het Genker mijnwerkerskoor in zijn uniform: het originele werkplunje met helm en lamp.
Foto Mine Dalemans Het Genker mijnwerkerskoor in zijn uniform: het originele werkplunje met helm en lamp.
Geen stoflong voor de veertig leden van het enige mijnwerkerskoor van de Benelux en daarbuiten. Gelukkig. "Want alhoewel onze koolmijn dertig jaar geleden sloot, is de vriendschap hier nog even groot", klinkt het éénstemmig.

De koolmijn van Winterslag staat er nog steeds. En afgelopen weekend werd in die vernieuwde 'C Mine' dertig jaar sluiting herdacht. En zo lang de mijn al dicht is, zo lang bestaat ook het Genker mijnwerkerskoor. "We konden elkaar gewoon niet missen", lacht dirigent Luc Smets. "Na de sluiting zijn we daarom samen gekomen om te zingen. En dat doen we dertig jaar later dus nog steeds. Niet in kostuum, maar in ons originele mijnwerkersplunje, uiteraard. We hebben deze pakken intussen wel al een keer laten vernieuwen, want onze confectiematen zijn enigszins veranderd", fluistert Luc. "Maar het blijft ons vaste uniform. Zo zagen we er in de ondergrond dus echt uit. Al waren onze handen en ons gezicht vaak gitzwart. Onze oude helm mét lamp zetten we nog steeds mee op."


Het werk zelf missen de mannen niet. "Het was vreselijk hard werken. Ik denk niet dat jongeren zich dat vandaag nog zouden kunnen voorstellen. Die omstandigheden zouden ze waarschijnlijk zelfs niet meer pikken. Maar wij deden het, en omdat we zo op elkaar aangewezen waren, is juist die hechte vriendschap ontstaan. We moésten gewoon samen zorgen dat we niet in gevaar kwamen daar beneden in die mijngangen, hé. Misschien verklaart dat ook de grotere samenhang in Genk? Er leven hier 108 nationaliteiten door elkaar", rekent Luc Smets uit. "Maar in de ondergrond maakte het niet uit wie je kwam helpen, als je in nood was. Soms hebben we collega's verloren. Dat zijn de zwarte bladzijden uit onze mijngeschiedenis. Maar we zijn ook niet vergeten wat we voor elkaar allemaal betekend hebben. In Brussel en Antwerpen lukt het samenleven duidelijk veel moeizamer. Ik vermoed dat ons mijnverleden er voor zorgt dat we elkaar nog altijd waarderen. Je ziet het en ons koor bewijst het: we blijven een hechte ploeg."

Even thuis

Afgelopen weekend mocht het koor van zich laten horen. "We laten de stem van alle mijnwerkers weergalmen door de mijngebouwen. Naast klassiekers van Bach en Mozart, zijn dat mijnwerkersliederen en modernere uitspattingen. We komen hier weer thuis, en ja, dat blijft wel iets doen. Ook al hebben de gebouwen een nieuwe functie. Onze mijnwerkerscultuur en onze camaraderie blijven we uitdragen."