Pensioen? Niet voor juf Valentine

16 JAAR NA EINDE LOOPBAAN VIND JE HAAR NOG ELKE DAG IN COLLEGE

Juf Valentine aan de schoolpoort, die ze officieel zestien jaar geleden achter zich dichttrok.
Colpaert Juf Valentine aan de schoolpoort, die ze officieel zestien jaar geleden achter zich dichttrok.
Met pensioen gaan: voor Valentine De Wever (73) bestaat het eigenlijk niet. Officieel mocht de voormalige kleuterjuf zestien jaar geleden de poort van het Sint-Catharinacollege achter zich dichttrekken, maar je kan haar er anno 2017 nog elke schooldag vinden. Om een handje toe te steken in de refter, of tijdens de knutselles. "Zolang mijn gezondheid het toelaat!"

Het Catharinacollege in de Bergstraat is de school waar Valentine zelf ook 36 jaar als kleuterjuf actief was. Al kwam ze daar op een zeer ongebruikelijke manier terecht. "Ik ben aangenomen in 1965", vertelt ze. "Maar eigenlijk wilden ze de job aan iemand uit Ninove geven. Toen ze die opbelden, draaiden ze echter een verkeerd zonenummer. En zo kwamen ze terecht bij mijn ouders in Liedekerke. Ik was destijds op zoek naar werk, dus we zijn meteen in de auto gesprongen om naar Galmaarden te rijden. En wat later stond ik voor de klas."


In die eerste jaren werkte Valentine samen met twee kleuterleidsters, vier zusters die les gaven in de lagere klassen, en met juf Micheline. "Ik startte in de tweede kleuterklas met 38 leerlingen", klinkt het. "Allemaal meisjes - jongens kwamen er in die tijd bij ons niet in. Al die kleuters zaten op bankjes, en in het midden van de klas stond een kolenkachel. Die moest ik elke ochtend zelf aan de praat krijgen - niet altijd even gemakkelijk."

Een klasfoto van juf Valentine uit 1965.
Colpaert Een klasfoto van juf Valentine uit 1965.

Helpen in de refter

Enkele jaren later werd Valentine juf van de derde kleuterklas, en dat bleef ze ook tot aan haar pensioen in 2001. Maar wie dacht dat juf Valentine de schoolpoort definitief achter zich dicht had getrokken, kende haar duidelijk niet goed. "Er werd mij gevraagd om af en toe nog eens te komen helpen, en voor ik het wist was ik gewoon nog altijd elke dag present", lacht Valentine. Zo kan je haar elke middag in de refter vinden, waar ze meehelpt om de kinderen te bedienen. De mama's van sommige kinderen hebben zelfs nog bij Valentine in de klas gezeten. "Zij vinden het heel leuk dat juf Valentine hier is, en wij zijn haar daar ook heel erg dankbaar voor", zegt directeur Anja Van Eesbeek. "We kunnen niet meer zonder haar en hopen dat ze nog vele jaren komt helpen."


"Mijn man is jaren geleden al overleden, en wat zou ik thuis alleen moeten doen?", vraagt Valentine zich af. En dus helpt ze niet enkel in de refter, maar ook tijdens de lessen. Knutselen en tekenen zijn haar passie. En zeker nu haar eigen kleindochter Alexis naar het Sint-Catharinacollege gaat, is ze niet van plan om er snel mee te stoppen. "Zolang mijn gezondheid het toelaat mogen ze me hier verwachten", besluit Valentine.