Oud-melkboer maakt dodelijke val van dak

PETRUS 'PIET' DE PAUW VERGAARDE OOK BEKENDHEID ALS VELDLOPER

Petrus 'Piet' De Pauw.
Mozkito Petrus 'Piet' De Pauw.
Voormalige melkboer Petrus De Pauw (83), ook gekend als Pierre of Piet, is om het leven gekomen bij een tragisch ongeval. Hij viel thuis van een ladder en bezweek bij aankomst in het ziekenhuis aan zijn verwondingen. Petrus was niet enkel een bekend gezicht door zijn dagelijkse melkronde, maar behaalde ook meerdere Belgische titels in het veldlopen.

De kranige tachtiger was afgelopen maandag zoals gewoonlijk thuis klusjes aan het opknappen. "Stilzitten kon hij niet", zegt zoon Joseph De Pauw in naam van de kinderen. "Elke dag was hij bezig met het huishouden, het verzorgen van onze moeder, werkjes in de tuin... Maandag had hij zijn ladder bovengehaald om een schalie aan de zijmuur te vervangen..."


Niet iets voor om het even welke tachtiger, behalve dan voor Petrus. Enkele dagen geleden stond hij nog in de dakgoot om een verstopping weg te werken en ook nu kroop hij onbevreesd de ladder op. "Wat er precies fout gelopen is, zullen we helaas nooit weten", zucht Joseph. "Hij viel op het platte dak van de woning van mijn dochter, die aan zijn huis grenst. Zij heeft dat meteen gemerkt en alarmeerde prompt de hulpdiensten."

De Pauw woonde in de linker woning. Hij viel aan de achterkant van zijn huis van de ladder en kwam op het platte dak van het huis van zijn kleindochter terecht.
Mozkito De Pauw woonde in de linker woning. Hij viel aan de achterkant van zijn huis van de ladder en kwam op het platte dak van het huis van zijn kleindochter terecht.

Hersenbloeding

Een ziekenwagen en MUG-team snelden ter plaatse en ook de brandweer werd opgeroepen om Petrus van het platte dak te halen. De Kerkstraat was tijdens die evacuatie een tijdlang afgesloten voor alle verkeer. "Hij werd overgebracht naar het Erasmusziekenhuis in Anderlecht, maar bij aankomst was hij al overleden. De doodsoorzaak is een hersenbloeding. Maar we weten niet of die hersenbloeding de oorzaak of het gevolg van zijn valpartij is. Vorig jaar onderging hij een hartoperatie, maar de dokter gaf hem nadien nog tien à vijftien jaar. Hij verkeerde nog in goede gezondheid, maar het mocht niet zijn."

De Pauw was vroeger een gevierd veldloper. Hier staat hij op het hoogste schavot van het podium tijdens het Brabants Kampioenschap in 1961.
Mozkito De Pauw was vroeger een gevierd veldloper. Hier staat hij op het hoogste schavot van het podium tijdens het Brabants Kampioenschap in 1961.

"Recht door zee"

Petrus is geen onbekende in de streek. Met zijn vrouw reed hij rond in Itterbeek en Dilbeek, om er zuivelproducten te verkopen. Dat deed hij tot zijn 55ste. Nadien ging hij als koerier aan de slag bij een vleeshandel, tot het tijd was om op pensioen te gaan. Sinds het einde van zijn legerdienst in 1954 was hij ook jarenlang lid van de Dilbeek Atletiek Club (DAC), en daar kende hij de nodige successen. "Hij was met vrienden naar een veldloopwedstrijd gaan kijken, dacht 'dat kan ik ook', en sloot zich aan bij de club", herinnert Roger Vanlierde (70) zich. "Hij is verschillende keren Belgisch en provinciaal kampioen geweest in verschillende reeksen. Tijdens een Brabants Kampioenschap in Zuun verloor hij eens een schoen. Hij is dan maar blootsvoets doorgegaan en won de titel. Zo was hij nu eenmaal. In 1965 was hij ook de eerst op de landencross, een wereldkampioenschap in Oostende. Voor die landencross trok hij ook zelfs naar Tunesië. Maar hij was ook recht door zee en had zijn principes. Zo kon hij op een Provinciaal Kampioenschap in Leuven gemakkelijk winnen. Toch bleef hij achter de Dilbeekse lopers, gewoon omdat die mannen van Leuven geen andere crosswedstrijden liepen (en hij dus vond dat ze geen grote naam op het hoogste schavotje verdienden, red.). Zijn prijzengeld - in die tijd vaak in natura, zoals lakens - schonk hij steevast aan de club, zodat die ze als tombolaprijzen kon gebruiken. Ook zijn startgeld ging naar de club. Hij liep voor het plezier."

Zot van de fiets

Toch was lopen niet zijn grote droom. "Hij wilde altijd wielrenner worden, maar mocht dat niet van thuis uit", weet Roger. "Petrus was zot van de fiets." Een droom die hij overigens niet opgaf. Na zijn loopcarrière sloot hij zich aan bij de Leeuwse Wielertoeristen. "En zo is hij ooit nog van België naar Lourdes gereden", besluit zoon Joseph.