"Ik hield van de nacht, stil en zonder mensen"

Welkom in Vlaams-Brabant | Bij Guy Swinnen

40 jaar geleden stonden Guy Swinnen & co voor het eerst als The Scabs op het podium van jeugdhuis 't Boemelke in Scherpenheuvel. Dit jaar ontvangen ze de Lifetime Achievement Award op de MIA's en toeren ze de uitverkochte theaters van het land af. De frontman uit Diest blikt in vijf nummers terug op hoogte- en laagtepunten: van het hoofdpodium van Werchter tot depressie en drugsverslaving.

Suzanne van Leonard Cohen. Het stond allicht op de playlist van dat allereerste optreden van The Scabs in 1978.

"Helemaal in het begin heette de groep nog Universe. Mijn neef Stefan zong in het Diests dialect. Het waren teksten met humor, zoals 'Onze vuile maatschappij is maar een beetje rijsterbrij'. Onze bassist speelde met een oude lampenradio als versterker, ik had een bandopnemer omgebouwd tot versterker voor de gitaar, en drummer Frankie tikte op de kant van een zetel tot we voor 500 Belgische frank een drumstel op afbetaling kochten. Stefan had geen microfoon dus moest hij zo hard roepen tot hij eeltknobbels op zijn stembanden kreeg. Ik sprong in."

Als punkfan begon ik nummers in het Engels te schrijven. Nummers als On the dole, Poison in your eyes en I'm disappointed, met The Clash als voorbeeld. Geen enkele heeft ooit een album gehaald. We speelden ook af en toe een cover. Onze versie van 'Suzanne' van Leonard Cohen vond ik bijzonder geslaagd. We hadden er een punkversie van gemaakt om de hippies wakker te schudden."

Matchbox Car. In 1983 scoorden The Scabs een eerste culthit. Met dank aan De Kreuners.

"Onze eerste twee singletjes - 'So called friends' en 'There's nothing wrong' - bezorgden ons een beetje naam in het punkcircuit. Het is dankzij De Kreuners dat we ook bij het grotere publiek bekend werden. In Zelem bij Diest speelden we toen in hun voorprogramma, en ze vroegen ons nadien of we hun vast voorprogramma wilden zijn tijdens hun tour. Via hun manager kwamen we in contact met platenfirma EMI en producer Jean-Marie Aerts, en zo is de bal aan het rollen gebracht."

"In 1983 brachten we onze eerste mini-lp Here's to you, Gang uit met daarop de single Matchbox car. Het werd een culthit en in 1983 mochten we het dubbelfestival Torhout/Werchter openen. Ik herinner me nog dat we vol zenuwen in de coulissen stonden te wachten terwijl Guy Mortier ons aankondigde. Op het podium moest ik even slikken, daar stonden al enkele duizenden mensen voor het podium. Gelukkig herkende ik wat fans uit Diest op de voorste rijen, ik beeldde me in dat ik alleen voor hen speelde. Het werd een mooi optreden, gedreven op adrenaline."

Stay. Dit nummer uit 1986 was de voorbode van het grote succes.

"Na Torhout/Werchter dacht ik dat het gedaan was. Het was mijn jeugddroom om in een groepje te spelen en dat had ik gehad. Maar de komst van Willy Willy als gitarist en Lou Berghmans als manager deed een nieuwe wind waaien. In 1986 speelden we in Herent een demo in. Producer Werner Pensaert vond de vijf nummers goed genoeg om er het minialbum Rockery van te maken. Met Stay als akoestische ballad. Het werd opgepikt door de radio en dat succes zorgde ervoor dat platenlabel PIAS een contract voor drie albums tekende. We waren vertrokken. Na het album Skintight met het nummer Cristal Eyes, zorgde producer Werner voor een groter budget zodat we ook gastmuzikanten konden inzetten. Tijdens de opnames van het album Royalty in Exile in 1990 viel alles op zijn plaats: de muzikanten, de muziek, het werd ons succesalbum."

"Hard Times werd zotgedraaid op Studio Brussel. Het is nochtans een heel eenvoudig nummer, maar dat is net eigen aan The Scabs. We zijn nooit een vernieuwende groep geweest en ik ben geen virtuoze gitarist. Maar ik heb Phil Collins ooit horen vertellen dat als hij nummers maakt, hij dat doet met een instrument dat hij niet zo goed beheerst. Omdat hij dan de kracht uit de melodie moet halen. Dat is ook de kracht van The Scabs."

Nothing on my radio. In 1991 schreef Guy Swinnen over depressie en zelfmoordneigingen. Vijf jaar later kampte hij er zelf mee.

"Tijdens het succes van het album Royalty in Exile worstelde dummer Frankie met een depressie. Ik begreep dat niet, want we zaten in onze volle glorieperiode. Nadien leerde ik begrijpen dat je dat niet zomaar van je af kan schudden. Dat heb ik proberen te vatten in Nothing on my radio. Na de split van The Scabs in 1996 ben ik zelf in een verwoestende depressie beland."

"De split was de trigger. Ik zakte dieper en dieper en ben gevlucht in drugs. Tot ik mezelf niet meer herkende. Ik ben een heel open en positief iemand, maar opeens kwam ik niet graag meer onder de mensen. Ik maakte me zorgen over wat ik zei, over wat mensen van me dachten, terwijl het me normaal helemaal niet kan schelen wat de wereld van me denkt. Ik leefde 's nachts. Als ik na een optreden om 2 uur thuiskwam, bleef ik nog enkele uren joints blowen. Ik hield van de nacht. Die was stil, zonder mensen die me lastigvielen."

"Het keerpunt kwam toen ik vaststelde dat ik met zelfmoordgedachten rondliep. Twee weken lang dacht ik eraan om er een einde aan te maken. Ik dacht dat niemand me zou missen. Als mijn kinderen er niet waren, had ik het misschien wel gedaan. Maar ik kwam tot het besef dat ik ervoor moest vechten. Het is zoals in een put zitten, met ver boven je het witte stipje van de uitgang en een lange ladder daarnaartoe. Elke dag opnieuw probeer je een trapje hoger te komen door opnieuw regelmaat in te bouwen, de kleine verslavingen aan te pakken, opnieuw fysieke activiteiten doen zoals wandelen in het bos. Met de hulp van medicatie en een goede therapeute ben ik eruit geraakt. Die antidepressiva heb ik snel afgebouwd. De medicijnen namen de dalen weg maar ook de pieken, en die had ik nodig om muziek te maken. Helemaal verlost ben ik niet. Ik vergelijk het met een verfrommeld blad papier. Je leven is dat blad, je kan het wel gladstrijken maar je zal altijd de plooitjes blijven zien."

Better of without me. Een vrij onbekend nummer uit 1987, maar een kippenvelmoment op elk theaterpodium.

"Wat houdt me op de been? Ik weet nu wat de essentie is: muziek maken, je ding doen met kameraden om me heen, de rest is bijzaak. Dat doen we ook tijdens de theatertour. Onze eerste theatertour deed de wenkbrauwen fronsen bij de fans. Theater? Met stoeltjes? Maar het werd een succes. Ook nu. Het Depot in Leuven is drie avonden op rij uitverkocht, dat hebben we nog nooit kunnen doen. Ook in De Roma in Antwerpen spelen we meer dan één avond. Misschien is het omdat nostalgiabands in de markt liggen?" (lacht)

"Twee nummers uit die vorige tour zullen we zeker hernemen. Frankie bedacht een tof arrangement voor Better of without me uit het album Skintight. De zaal bleef telkens muisstil tot op het eind, en dan barstte ze los. We brengen ook een akoestische versie van I need you. Als je een nieuw arrangement bedenkt voor een oud nummer, krijg je een nieuw nummer. Dat geeft goesting om het opnieuw te spelen."

The Scabs doen in het voorjaar de Vlaamse theaters en culturele centra aan tijdens de '40 years The Scabs'-theatertournee. Info en tickets via www.thescabs.be.

Guy Swinnen in zijn thuisstad Diest. Met zijn band The Scabs tourt hij dit voorjaar door Vlaanderen.
Bollen Guy Swinnen in zijn thuisstad Diest. Met zijn band The Scabs tourt hij dit voorjaar door Vlaanderen.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.