Ga naar de mobiele website
^ Top

"Naaien voor dode baby's is zó zwaar. Maar tegelijk mooi"

LEERLINGEN MODE MAKEN WIKKELTRUITJES OM UIT TE DELEN IN ZIEKENHUIZEN

Charlotte Ingels en Charlotte Mercelis tonen enkele van de kleertjes. "Toen we hier voor het eerst over hoorden, zijn we er stil van geworden."
Foto Klaas De Scheirder/KOS Charlotte Ingels en Charlotte Mercelis tonen enkele van de kleertjes. "Toen we hier voor het eerst over hoorden, zijn we er stil van geworden."
Kleiner kan je het je niet voorstellen: de wikkeltruitjes voor overleden baby's - vaak veel te vroeg geboren waardoor er geen kleertjes voor bestaan. Leerlingen mode, de meesten 17 jaar en zorgeloos, maken ze daarom met de hand. "Een zwaar project. Maar tegelijk mooi: het is het laatste wat we voor hen kunnen doen."

"Ooooh. Zo'n schattige stofjes. En zo zacht." Tien leerlingen van het vijfde TSO-jaar creatie en mode aan het Provinciaal Instituut Sint-Godelieve aan de Turnhoutsebaan in Deurne kregen gisteren voor het eerst het lokaal te zien waar ze vanaf volgende week een naaimarathon houden. Voor de vzw Berrefonds - die de wikkeltruitjes verdeelt in de Antwerpse ziekenhuizen - is een oud rommelhok ingericht met naaimachines en grote tafels vol met lappen kleurrijke stofjes. Alles is ingezameld door de leerlingen en leerkrachten van de school zelf. Maandag beginnen ze er aan. De opdracht: zo veel mogelijk wikkeltruitjes en wikkelpakjes naaien en stikken, zodat de voorraad van het Berrefonds aangevuld wordt met mooie, unieke kleertjes.

Dubbel gevoel

"Ik heb er een beetje een dubbel gevoel bij", vertelt Charlotte Ingels (17). In het vijfde middelbaar gewend om hoofdzakelijk mantels en jassen te maken, wagen ze zich nu aan een heel fragiele opdracht. "Het is een zwaar project want we weten heel goed waar deze kleertjes voor gaan dienen." Wat zij maken, is het laatste dat baby'tjes die niet levensvatbaar bleken, zullen dragen. "Toen ik er voor het eerst over hoorde, ben ik heel stil geworden. Maar ik heb een klik gemaakt en besef nu heel goed dat we mensen met iets heel belangrijks kunnen helpen."


Charlotte Mercelis, ook 17, denkt er net zo over. "Het is een mooie gedachte: dat zij gaan dragen wat wij voor hen maken. Maar welke kindjes mijn kleren zullen dragen, moet ik niet weten. Dat gaat me iets te ver."


Technisch zien ze het alleszins zitten, na een kleine inspectie van de voorbeeldjes die de vzw in hun lokaal heeft klaargelegd. "Het zijn simpele patronen. Rechthoekjes eigenlijk, die wikkels. Het is wat prutswerk omdat het zo klein is. Maar ik denk dat we er toch één per 20 minuten kunnen maken", gaan de meisjes ambitieus verder.

Uit het hart

Hoeveel wikkels er uiteindelijk gemaakt worden, is voor de school niet het belangrijkst. "Wat telt, is dat het uit het hart komt. Dat leerlingen weten waarom ze het doen", zegt modeleerkracht Joanne Jespers. Daarom zal er ook vakoverschrijdend, zoals tijdens de lessen sociale vaardigheden, op het onderwerp worden ingegaan. "We zijn allemaal jonge leerkrachten die hopen nooit zoiets te moeten meemaken."


Opvallend: leerlingen krijgen de keuze of ze willen meewerken aan het project. Ze zijn niet verplicht. "Maar tot nu is er niemand die het niet wil doen."


De school hangt volgende week een grote waslijn uit met alle kleertjes. Woensdag is er ook een open naaicafé in de refter.



Meld een bug