"Ik wil mijn publiek laten lachen én huilen"

Theaterbeest en verloofde toeren met muziekgroep Nonkel Tony

Hans Van Cauwenberghe en zijn verloofde Yao Issifou. "Dankzij haar warme stem wordt Vlaamse kleinkunst ineens wereldmuziek."
Nimmegeers Hans Van Cauwenberghe en zijn verloofde Yao Issifou. "Dankzij haar warme stem wordt Vlaamse kleinkunst ineens wereldmuziek."
Hans Van Cauwenberghe (53) loopt op wolkjes. Samen met zijn verloofde Yao en hun muzikaal project Nonkel Tony laat Hans het Vlaanderen onder de kerktoren achterwege. Maar de naar Antwerpen uitgeweken Deinzenaar grijpt vaak terug naar zijn roots. "Ik mag het nieuwe cultuurcentrum Leie-theater in Deinze openen met 'Het gezin van Paemel'. In het plat dialect, heerlijk toch?"

Als veelgevraagd gastacteur droeg Hans al vele namen. Karel Staelens in Spoed, Willy De Clippeleire in Familie, om er maar een paar op te sommen. Maar het liefst van al staat de artistieke duizendpoot uit Deinze op échte planken. "Niet om te entertainen, maar om te raken."

Je nieuwe groep draagt de naam Nonkel Tony. Wie is Tony?

"Mijn vorige groep heette Bazaar. Mijn kameraden zeiden: 'geweldig Hans, je staat op Rock Werchter'. En dan moest ik zeggen: 'neen dat zijn wij niet, dat is Bazart'. Ik moest die naam dus veranderen. Nonkel Tony was pianist en directeur van de muziekschool in Deinze. Dankzij hem heb ik piano leren spelen toen ik 9 jaar was. Hij is twee jaar geleden gestorven."

Wat is je mooiste herinnering aan hem?

"Op het einde van zijn leven had Tony alzheimer. Tijdens een groot familiefeest stond hij te dirigeren in het midden van zo'n honderd kinderen en kleinkinderen. Hij was zo blij dat iedereen aan het meezingen was. Ondanks zijn ziekte kon hij toch nog perfect Chopin spelen: straf."

Wie zit er nog in de groep?

"Pianist Antoon Offeciers, bassist Otto Kint en mijn verloofde Yao Issifou. Haar heb ik drie jaar geleden leren kennen tijdens de productie van 'C'est pas parce que tu t'arrêtes de pédaler que ton vélo va s'arrêter', een voorstelling met allerlei mensen uit het Brusselse. Yao heeft Togolese roots en haar warme Afrikaanse stem geeft kleur aan ons groepje. Ineens wordt de Vlaamse kleinkunst wereldmuziek. Yao zingt in het Nederlands, Togolees en het Frans."

Waarover gaan de teksten?

"De muziek gaat diep, maar is licht verteerbaar. Het gaat over hoe ik de wereld ervaar. Yao en ik zijn positieve mensen. Met veel pijn natuurlijk, maar toch met genoeg moed om zoveel mogelijk in de zon te staan. Puur amusement wil ik niet brengen. Als ik op een podium sta, moet ik iets zeggen over de wereld."

In het liedje 'Thuis' - filmpje op YouTube - begint het refrein met 'Als we dan ooit zullen thuis zijn'. Een ode aan het jachtige leven?

"Ik heb dit nummer geschreven voor mijn ouders, die niet meer zo goed zijn. Ik heb onze thuissituatie beschreven, die niet meer is en die nooit meer zal zijn. Maar de tekst is open voor interpretatie en als jij daar het jachtige leven in ziet, dan doe je mij daar een groot plezier mee. Als we dat nummer live spelen, zie je de toeschouwers 'vol schieten'. Ik wil mensen niet alleen doen lachen, ik wil hen ook doen huilen."

Is Deinze voor jou een beetje thuiskomen?

"Ik heb tot mijn 18de in Petegem gewoond, daarna vier jaar in Leuven en sindsdien in Antwerpen. Maar als ze daar vragen waar ik vandaan kom, dan zeg ik zonder nadenken: van Deinze (lacht). Ik heb de grote eer om eind 2019 het nieuwe cultureel centrum Leietheater te openen met een bewerking van 'Het gezin van Paemel' van Cyriel Buysse. We hebben vzw De Kwelm opgericht, waarmee we theaterstukken willen maken puur in het Deinse dialect. Terwijl Nonkel Tony heel multicultureel is, is De Kwelm net het omgekeerde. Voor 'Het gezin van Paemel' hebben we een prachtige ploeg van streekgenoten en de enige echte Jo De Meyere zal de boer spelen. De ambiance van dat stuk zit gewoon in ons. 'Oe est? Werken, eh.' Mijn broers zeggen dat ook als ik hen vraag hoe het gaat."

In het najaar trek je opnieuw met Axel Daeseleire de baan op, deze keer met '237 redenen om door te gaan': een vervolg op het positief onthaalde '237 redenen voor seks'. Nog projecten in het vooruitzicht?

"Ik ga een theaterstuk maken rond het boek 'Een jihad van liefde' van Mohamed El Bachiri. Dit is de man die zijn vrouw Loubna Lafquiri verloor bij de aanslagen in Brussel op 22 maart 2016. Ik heb de rechten en maak het stuk samen met De Roma in Antwerpen. Er zullen twee acteurs op de planken staan: een man en een vrouw. Hij roept op tot liefde en zij zal de frustraties van de allochtone gemeenschap verwoorden."

Vlaanderen leerde je kennen als ambulancier in 'Spoed'. Daarnaast speelde je heel wat gastrollen, onlangs in 'Verborgen Verlangen' met Astrid Coppens. Nooit een hoofdrol?

"Ik word vaak gevraagd, maar ben geen grote naam. Een hoofdrol is de laatste tien jaar niet op mijn pad gekomen. Ik zit er niet op te jagen, maar zeg er geen 'neen' tegen. Nu, ik heb tien projecten open staan en er zijn er vijf van gelukt. Ik blijf bezig."

Nog tijd om te ontspannen?

"Genieten doe ik van mijn vrienden, mijn twee kinderen, mijn verloofde en haar vijf kinderen, en mijn familie in Deinze."


Meer info over de band vind je op www.nonkeltony.be