Priester veroordeeld voor schuldig verzuim na zelfmoord van vriend

“Hulp bieden aan persoon in nood moet voorgaan op beroepsgeheim”

Priester Alexander Stroobandt hield jarenlang vast aan z'n biechtgeheim.
Florian Van Eenoo photonews Priester Alexander Stroobandt hield jarenlang vast aan z'n biechtgeheim.
De Brugse priester Alexander Stroobandt is maandagmorgen door de correctionele rechtbank in Brugge veroordeeld, omdat hij niet naar de hulpdiensten belde toen zijn vriend aan hem opbiechtte dat hij zelfmoord wilde plegen. “De hulpverleningsplicht geldt ook voor dragers van het beroepsgeheim”, stelt de rechtbank. De priester gaat in beroep tegen de uitspraak.

“Het biechtgeheim maakt deel uit van het beroepsgeheim en is geenszins absoluut. De plicht om hulp te verlenen aan een persoon in nood gaat zelfs in de meest absolute gevallen boven dat beroepsgeheim.” De rechtbank in Brugge laat er geen twijfel over bestaan: priester Alexander Stroobandt had drie jaar geleden de hulpdiensten moeten verwittigen, toen zijn vriend hem aankondigde zelfmoord te zullen plegen. Het slachtoffer Tony Vantomme (54) uit Gistel was manisch depressief. Hij had een drankprobleem en vocht regelmatig tegen suïcidale gedachten. Steeds als hij zo’n ‘dipje’ had, belde hij iemand op. Als roep om hulp”, zegt zijn weduwe Marleen (56). “Jammer genoeg heeft hij die niet gekregen.” Drie jaar geleden, in de nacht van 1 op 2 oktober, beroofde Tony zichzelf van het leven in zijn auto. Zijn echtgenote verweet priester Alexander Stroobandt (57) dat hij zweeg over de zelfmoordplannen van Tony.

49 minuten contact

Ze diende een klacht in tegen de Brugse aalmoezenier toen ze ontdekte dat haarvoor zijn dood zeven keer contact had met de priester: drie keer telefonisch en vier keer per sms. In totaal hingen ze 49 minuten aan de lijn. Enkele dagen na Tony’s dood las Marleen de sms’en tussen hem en de priester. Om 21.04 uur stuurde Tony zijn vriend een sms met de vraag “of hij zijn mama wil troosten”. Een minuut later volgde nog een bericht. Tony schreef dat hij in z’n auto zat en vroeg de priester of hij met hem wilde meebidden. Stroobandt antwoordde dat hij dat zou doen. Volgens Marleen moet haar man zijn zelfmoord hebben aangekondigd. De weduwde diende klacht in voor schuldig verzuim: “De priester had evengoed in z’n auto kunnen stappen om te kijken of alles goed ging met Tony. Hij wist ons wonen. Ik neem het hem bijzonder kwalijk dat hij dat niet heeft gedaan.” 

Biechtgeheim

Stroobandt weigert al drie jaar te onthullen wát Tony hem in zijn laatste gesprekken vertelde. De eerste keer dat de man naar de priester belde, ging het gesprek “over koetjes en kalfjes”. In het tweede gesprek zou Tony gezegd hebben “dat hij wilde biechten”. Alles wat hij daarna zei, valt dus onder het biechtgeheim, vindt de pastoor. “Zeggen dat mijn biechtgeheim niet belangrijk is, is hetzelfde als zeggen dat de onafhankelijkheid van de rechtbank er niet toe doet. De uitspraak zal niet alleen voor mij belangrijk zijn, maar voor alle priesters.”  Het Openbaar Ministerie is het daar niet mee eens en vindt dat de geestelijke inderdaad de hulpdiensten had moeten verwittigen. “Iedereen - zonder uitzonderingen - is verplicht een mens in nood te helpen”, sprak de procureur. “Het biechtgeheim is onderdeel van het kerkelijk recht. Daar houden wij geen rekening mee.” Ook de rechtbank was die mening toegedaan.

Wel degelijk schuldig

Ze verklaarde priester Alexander Stroobandt (57) schuldig aan schuldig verzuim. De priester werd veroordeeld tot 1 maand cel met uitstel, maar kondigt via z’n advocaat al aan in beroep te zullen gaan. “Dit kan niet anders in zo’n principiële zaak”, reageert z’n advocaat Jan Leysen. “Wij willen dat het hof van beroep in Gent zich opnieuw buigt over het dossier. Alles draait om de afweging tussen het beroepsgeheim en het recht op zelfdoding. Volgens het Europees recht heeft iedere burger het recht uit het leven te stappen. Het slachtoffer vertrouwde dit toe aan mijn cliënt. Zijn biechtgeheim was voor hem heilig. Had hij dat gebroken, zou hij uitgesloten worden door de Kerk. En dat terwijl dat net z'n leven is.”

Opluchting

Voor de weduwe van het slachtoffer is de veroordeling een opluchting. Zij kreeg een symbolische euro schadevergoeding toegekend.“Recht geschiedde”, zegt haar advocaat Patrick-Bernard Martens. “Het ging ons niet om het geld. We wilden voorkomen dat dit ooit zou herhaald worden bij andere mensen. Wij spreken het biechtgeheim niet tegen, maar in deze zaak was daar geen sprake van. De man van mijn cliënte belde tijdens de laatste 40 minuten van z'n leven met de priester. Het minste dat die had kunnen doen was, diens echtgenote verwittigen.” Wie vragen heeft rond zelfdoding kan terecht op de zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op www.zelfmoord1813.be.




79 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Francois stras

    volgens mij heeft het niets te maken met biecht geheim, want hij had toch nog niets misdaan ...maar ik geef de priester wel gelijk , het was een vertrouwelijk gesprek en dat mocht hij niet naar buiten brengen ...wat nut heeft het anders om met iemand te gaan praten

  • Hans Uyttenhove

    Biechtgeheim is absoluut! Niet 1 rechtbank kan en mag een priester dwingen om het geheim te breken. De biecht moet geheim blijven! Anders kan niemand nog met een gerust gemoed gaan biechten. Dit is een ongehoord precedent en heel gevaarlijk.

  • Eddy Vervaet

    Je biecht toch iets op wat je in het verleden "gedaan" hebt en toch niet wat je in de toekomst gaat doen?Hier is volgens mij dan ook geen sprake van biechtgeheim...

  • Eddy DESMET

    Aan het biechtgeheim kan niet worden getornd : wie het biechtgeheim schendt, verliest elk vertrouwen en alle geloofwaardigheid. Ik steun ten volle de "veroordeelde" priester ! Eindelijk zijn er nog mensen, die de stem van het geweten volgen. Een zeldzaamheid ...

  • fredien van havere

    biechtgeheim wat een achterlijk gedrocht is dat,we leven toch niet meer in de middeleeuwen of wel?