"Pijn en gemis om ons meisje blijft enorm"

OUDERS OVERLEDEN MAITHILI (13) HEBBEN HUIS VERKOCHT

De ouders en haar broer missen Maithili nog elke dag. Ze zijn verhuisd naar een andere woning.
Benny Proot De ouders en haar broer missen Maithili nog elke dag. Ze zijn verhuisd naar een andere woning.
Net op 1 november, Allerheiligen, was het exact drie maanden geleden dat Sam Vanhille en Stefanie Rotsaert afscheid moesten nemen van hun dochter Maithili (13). Ondertussen verkochten ze hun huis en plannen ze een definitieve verhuis naar Spanje.

1 augustus 2018 staat voor altijd in het geheugen van Sam Vanhille en Stefanie Rotsaert gegrift. Die dag verloren ze niet alleen hun dochter, ze raakten vooral een belangrijk deel van hun leven kwijt. Dertien jaar lang was Maithili het zonnetje in huis. Ze maakte het gezin compleet, samen met zoon Moroni, zestien intussen. Datzelfde huis in Assebroek is sinds deze week verkocht. "Een moeilijke beslissing. Thili bouwde nog mee aan deze woning. Maar we kunnen niet anders", getuigen Sam en Stefanie. "De ruimtes zijn te groot, er blijft voor altijd een kamer leeg en dan al die herinneringen aan Maithili ... Mooie herinneringen, dat wel. Maar toch. Het blijft enorm moeilijk om het verlies een plaats te geven. Het huis verkopen was de beste manier om die blijvende leegte een plaats te proberen geven. Kort voor het overlijden hadden we dat ook nog met Maithili besproken." Ondertussen vond het gezin een kleinere woning. Op 1 mei staat de verhuis gepland.

De begrafenis van Maithili verliep zeer emotioneel.
Benny Proot De begrafenis van Maithili verliep zeer emotioneel.

Gebroken stem

Voor het sterke koppel uit Assebroek blijft het moeilijk om het leven verder te zetten zonder hun dochter. Of ze ooit opnieuw helemaal gelukkig worden, betwijfelen Sam en Stefanie. "Het gebeurt dat mensen op straat naar ons toe komen. 'Het gaat al wat beter zeker', vragen ze dan. Dat is goed bedoeld, maar het gáát gewoon nog niet beter", getuigt Stefanie met gebroken stem. "De talloze warme reacties doen wel enorm deugd. Nog steeds krijgen we thuis kaartjes toegestuurd. Het bewijst hoe geliefd Maithili was. Verzacht dat de pijn? Misschien even, maar al even snel komt het besef hoe hard ons gezin haar mist. Nog elke minuut van de dag denken we aan haar. We hóren Thili zelfs, hoewel dat niet kan.

Mooi afscheid

De pijn die er was juist na het overlijden konden we plaatsen met de gedachte dat ze vrij was van die ziekte en dat ze op een betere plaats was ... De pijn is nu, drie maanden later, veel groter omdat we haar zo hard missen". De familie troost zich met de gedachte dat het moedige meisje, dat twee jaar lang vocht tegen een agressieve hersenstamtumor, een mooi afscheid kreeg. Tijdens de uitvaart werden tal van mooie herinneringen opgehaald. Daardoor kreeg zelfs de priester tranen in de ogen. "Dat was het laatste wat we voor ons meisje konden doen. Maar opnieuw: de pijn die we voelen, wordt daar niet minder om", zegt Sam.


Op dit moment staat hun leven helemaal in het teken van hun zoon Moroni (16). De jonge tiener verwerkt het verlies op zijn eigen manier. Al zou Maithili ongetwijfeld vol trots hebben opgekeken nu haar grote broer zich inzet tijdens een opleiding redder aan zee.

Naar Spanje

Momenteel bekijkt het gezin wat ze hier willen en kunnen doen. De ervaringen en de zaken die Maithili hen bijgebracht heeft, zouden ze graag gebruiken om er te zijn voor andere mensen die in eenzelfde situatie terechtkomen. "Team Thili heeft veel mensen bijeengebracht en dit positieve moeten we proberen verder te zetten", zegt Sam. Later, als hun zoon op eigen benen staat, hopen Sam en Stefanie te verhuizen naar Spanje om een oude olijfboomgaard te bewerken en zo ook volledig zelfvoorzienend te kunnen zijn. "We hopen daar opnieuw rust te vinden. Een leven waar alles simpeler lijkt. Al is het zeker geen vlucht", getuigt het koppel, dat al meermaals in de streek op reis ging.

Zo sterk mogelijk

Ook Maithili vertoefde er graag. "In de tussentijd zullen we ons zo sterk mogelijk houden. Ik werd in oktober 40 jaar. Eerlijk? Ik had er écht geen zin in. Normaal was Thili altijd degene die voor de verrassingen zorgde. Want zo was ons meisje, altijd optimistisch en met de glimlach. Het gemis zal altijd blijven", besluit mama Stefanie.