Kelly wil na medische blunders eindelijk weer beginnen leven

“Ik zal nooit meer de oude worden, maar ik geef niet op!”

Kelly schildert om haar emoties kwijt te geraken. Haar roze varkentje neemt ze altijd mee naar het ziekenhuis.
VDT Kelly schildert om haar emoties kwijt te geraken. Haar roze varkentje neemt ze altijd mee naar het ziekenhuis.
Kelly Van Den Bosch (38) strijdt al vier jaar tegen darmproblemen na een medische fout in het ziekenhuis. Na het laattijdig behandelen van kolieken in de darmen sukkelde Kelly van de ene operatie in de andere. “Ik zal nooit meer de oude worden”, zegt de mama van Lou (6) met een diepe zucht. “Maar ik geef niet op en heb nog heel wat plannen. Zo wil ik doodgraag een werking van hypotherapie in Boutersem opgericht zien.”

Kelly houdt van paarden. Al sinds haar zevende rijdt ze paard en haar ouders hebben ook steeds paarden gehad. Toen ze zwanger werd van Lou, nu zes jaar geleden, stopte ze met rijden, maar voor eventjes dacht ze, maar vandaag weet ze niet of ze ooit nog weer een paard zal kunnen bestijgen.

Kelly gaf haar grote liefde voor paardrijden door aan haar zoontje Lou.
RV Kelly gaf haar grote liefde voor paardrijden door aan haar zoontje Lou.

Vier jaar geleden kreeg kinderverzorgster Kelly hevige krampen in de buik. Ze werd op een zaterdag opgenomen op de spoedafdeling van Gasthuisberg. “Ze dachten aan galstenen, maar het was pas zondag dat er een scan genomen werd die duidelijk maakte dat ik kolieken in de darmen had en dus meteen geopereerd moest worden.” Na die operatie kon Kelly niet meer naar het toilet gaan. “De dikke darm had te lang gekneld gezeten, waardoor een nieuwe operatie volgde, waarbij zes centimeter beschadigde darm werd weggehaald.”

Dit bracht echter geen oplossing, want Kelly bleef geconstipeerd. “Lavementen en laxeermiddelen passeerden de revue en in Gasthuisberg bleven ze me zeggen dat ik geduld moest hebben.” Maar Kelly besloot voor een second opinion te gaan in het UZ Gent, omdat ze steeds zwakker werd. “Daar bleek dat mijn dikke darm lam was geworden. Dit was volgens de artsen daar het gevolg van de late operatie in UZ Gasthuisberg. Een Chait katheter werd operatief ingepland voor darmspoeling, maar die werkte niet zoals gehoopt en dus werd deze opnieuw verwijderd. Men ging dan voor de grote ingreep: het weghalen van de volledige dikke darm.”

De stoelgang kwam na deze operatie nog steeds niet op gang. “Niemand wist nog wat te doen en ik had echt de indruk dat de dokters me hadden opgegeven. Mentaal viel dat heel zwaar. Tot mijn huisarts me uiteindelijk doorverwees naar de oudste darmspecialist van het RZ Tienen, die tot de schrikbarende vaststelling kwam dat er nog steeds 80 centimeter dikke darm zat, waar de stoelgang steeds kwam vast te zitten. Hij verwees me naar een specialist op Gasthuisberg. Ik dacht: nooit meer!”

Maar ten einde raad gaf Kelly toch toe en liet ze het resterend stukje darm weghalen. “Hierop kwam de diarree even op gang, zoals de dokters me voorspeld hadden. Maar even later geraakte ik opnieuw geconstipeerd. Een poging om een stoma te plaatsen, mislukte, waarop een pouch werd gemaakt met een deel van de dunne darm. (red. Dit is een opvangzakje, waarin ontlasting tijdelijk opgeslagen kan worden. Vervolgens wordt een verbinding tussen de dunne darm en de anus gemaakt.)

Voor Kelly bracht dit geen soelaas. “Ik zat continu op het toilet en kon dus nergens meer naartoe. Ik kon zelfs niet meer slapen! Hele nachten zat ik op het toilet.” Kelly kreeg op 5 november dan toch na een succesvolle operatie een stoma toegediend. “Als 38-jarige vrouw kan je dit maar moeilijk aanvaarden. Ik krijg psychologische begeleiding, maar het valt me zeer zwaar. Ik besef dat ik er mee zal moeten leren leven, net als met de pijn, die na vier jaar chronisch geworden is. Van de zware pijnstillers ben ik afgekickt, maar nu neem ik nog morfine en nieuwe pijnmedicatie. Pijnvrij ga ik nooit meer zijn. Ik hoop wel op verbetering zodat de medicatie wat afgebouwd kan worden, zodat ik wat minder suf word.”

Kelly wordt gelukkig in haar strijd bijgestaan door haar echtgenoot Joachim, met wie ze een jaar geleden in het huwelijksbootje stapte, haar zoontje Lou, haar ouders en haar broer Kevin. “Ik heb Kevin zijn avonturen in het Eén-programma Down The Road van nabij gevolgd en ik ben fier op hem. En hij zegt fier te zijn op mij omwille van mijn strijdlust. Als ik mijn familie en goede vrienden niet had gehad, was ik al lang verloren geweest.”

Zonder haar gezin had Kelly het opgegeven, zegt ze zelf.
RV Zonder haar gezin had Kelly het opgegeven, zegt ze zelf.

Om haar emoties kwijt te geraken, startte Kelly met schilderen en met schrijven. Ze wil in een boek haar lijdensweg delen met de buitenwereld. “Kanker hebben is heel erg, maar er zijn nog heel wat andere aandoeningen, die ook levensbedreigend zijn en die niet zozeer gekend zijn bij de mensen. En ik wil ook getuigen dat er medische blunders gebeuren en ik hoop dat de dokters meer durven uitkomen voor hun fouten, want ik ben zeker niet het enige slachtoffer.”

Kelly diende ook klacht in bij de ombudsdienst van het UZ Gasthuisberg. “Twee jaar geleden kreeg ik een brief waarin te lezen stond dat het dossier werd afgesloten en dat de professor die me vier jaar geleden geopereerd had, ontslagen was. Daar moest ik het mee doen, terwijl ik verminkt ben voor het leven. Ik heb overwogen om naar de rechtbank te stappen, maar dat zou me veel geld kosten en ik wil de zaak niet op de spits drijven. Ik heb ook positieve ervaringen met het ziekenhuis. Als diabetespatiënt wordt ik daar heel goed behandeld door het team. Terugkijken op wat er fout gelopen is, maakt me trouwens ook niet beter. Ik moet weer vooruit durven kijken en durven dromen!”

Kelly heeft intussen een ‘BV’ als broer: Kevin van Down the Road.
RV Kelly heeft intussen een ‘BV’ als broer: Kevin van Down the Road.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.