"Ik weet hoe belangrijk dit was voor Herman"

ACHIEL VERGAUWEN HERSTELT VISSERSBOOT VOOR OVERLEDEN VRIEND

Achiel Vergauwen bij 'de jol', de 'mascotte' van het Palingfestival, een originele vissersboot die hij met enkele vrienden restaureerde.
David Legreve Achiel Vergauwen bij 'de jol', de 'mascotte' van het Palingfestival, een originele vissersboot die hij met enkele vrienden restaureerde.
'De jol', het schip dat in de tuin van de pastorij in Mariekerke (Bornem) ligt, is weer helemaal de oude. Achiel Vergauwen (78) was drie maanden in de weer om de vissersboot te restaureren. "Ik ging deze klus klaren met mijn vriend Herman Seghers, maar hij werd plots zwaar ziek en overleed eind juli. Omdat ik wist hoe belangrijk dit project voor hem was, draag ik het resultaat aan Herman op", aldus Vergauwen.

Vergauwen en Seghers waren vrienden en allebei bestuursleden van de vzw Palingfestival in Mariekerke. Die vzw organiseert niet enkel jaarlijks het driedaagse eetfestijn voor het goede doel, maar doet ook inspanningen om het Mariekerkse cultuurpatrimonium te onderhouden.

De overleden Herman Seghers.
David Legreve De overleden Herman Seghers.

Vissersdorp

"Mariekerke is een vissersdorp, vele gezinnen hebben hun boterham verdiend op het water. Zo'n 35 tot 40 jaar geleden besloten we daarom in een van de scheepswerven aan de overkant van de Schelde een schip te laten maken naar het model van onze aloude Mariekerkse vissersboten. 'Onze jol' kreeg een vaste plek aan de dijk in Mariekerke, meerbepaald in de tuin van de pastorij. Een informatiebord erbij vertelt over de geschiedenis van de visserij in ons dorp", vertelt Vergauwen.

Scheve mast

"Maar 'de jol' was door de vele jaren in regen en wind in verval geraakt. De mast kon niet meer rechtop staan, de bodem was bijna volledig weggerot. De constructie verplaatsen naar een scheepswerf was onmogelijk: het schip zou uit elkaar vallen én we vreesden ook voor de hoge factuur van die restauratie. Regelmatig herinnerde Herman mij eraan: 'We moeten aan onze Jol werken, Achiel'. Dit voorjaar gingen we uiteindelijk van start: we hadden alles opgemeten en al het nodige hout gekocht en bij Herman thuis opgeslagen om aan de slag te gaan. Maar toen kreeg Herman slecht nieuws: hij was zwaar ziek. Ik pepte hem nog op: 'met chemotherapie is tegenwoordig zo veel mogelijk', maar het heeft niet mogen zijn."

Nieuwe ribben

"Ik besloot de restauratie van de jol toch aan te vatten, niet meer met, maar vóór Herman. Een van de andere bestuursleden van onze vzw, Koen Stevens, zette als ingenieur mee zijn schouders onder het project en ook mijn kleinzoon stak af en toe de handen uit de mouwen. We tekenden eerst sjablonen en maakten naar die vorm de nieuwe ribben van het schip, vervingen al de rotte planken van de bodem en de zijkanten door nieuw en stevig hout en pekten zowel de binnen- als de buitenkant. Zo heeft het geheel weer een beschermlaag voor jàren. Zoals bij elk project bleek ook de restauratie van 'de jol' een groter werk dan gedacht."


"We verwerkten zo'n 25 liter verf, 15 liter white spirit, een 400-tal roestvrije vijzen... in de boot. In totaal ben ik drie maanden lang elke dag in de weer geweest, maar ik heb enorm van de klus genoten. Bovendien ben ik trots dat dit stukje erfgoed in ere is hersteld. De 'mascotte' van Mariekerke kan weer tegen een stootje."