"We hopen terug te keren naar Bonheiden"

De warmste verhalen van 2017 | Vrees voor uitwijzing achtervolgt Iraaks gezin

"In Irak vierden we zelf geen Kerstmis of Nieuwjaar, maar we vinden de sfeer die hier nu in België hangt heel gezellig", vertelt het gezin Alrfaaealseade.
Henk Deleu "In Irak vierden we zelf geen Kerstmis of Nieuwjaar, maar we vinden de sfeer die hier nu in België hangt heel gezellig", vertelt het gezin Alrfaaealseade.
"Als we morgen de kans krijgen om opnieuw naar Bonheiden te verhuizen, doen we dat meteen." Voor het Irakese vluchtelingengezin Alrfaaealseade was het najaar van 2017 één van onzekerheid en angst. Angst om na twee jaar het land te worden uitgezet, onzekerheid omwille van de vraagtekens rond hun toekomst. Het gezin moest van Vreemdelingenzaken Bonheiden inruilen voor een opvanglocatie voor vluchtelingen in West-Vlaanderen.

Het Iraakse gezin Alrfaaealseade kreeg na een verblijf van twee jaar in het lokaal opvanginitiatief (LOI) van Bonheiden in oktober onverwacht te horen dat het niet langer welkom was. Die boodschap van de dienst Vreemdelingenzaken arriveerde enkele dagen nadat oudste dochter Maram (11) haar eed als OCMW-voorzitter van de kindergemeenteraad van Bonheiden had afgelegd. Uitgerekend op de dag dat Maram samen met de andere verkozenen uit de kinderraad voor het eerst zou vergaderen, is het gezin overgebracht naar een tijdelijke opvangplaats in West-Vlaanderen, in afwachting van de terugkeer naar Irak. Het gezin van vijf zou er worden voorbereid op de uitwijzing.


Die overbrenging naar een open terugkeerplaats in Zulte bleek maar een tussenstop. Intussen verblijven papa Mohammed (44), mama Reham Alshammari (32) en kinderen Maram, Rahma (8) en Achmed (6) nu in een vluchtelingenplaats in Poelkapelle, bij Ieper. Ze blijven er tot twee maanden na de bevalling van mama. "Hier in Poelkapelle krijgen we meer vrijheid dan in Zulte en Mohammed kan hier aan 1,9 euro per uur werkjes doen. Voor de kinderen zijn er een animatieteam en een speelruimte. Zelf probeer ik wat bij te klussen in de keuken", legt Reham uit. "De zwangerschap begint steeds meer te wegen, maar we hebben het hier zeker niet slecht. De kinderen blijven wel naar Bonheiden en Rijmenam vragen. Ze missen hun klasgenootjes en vrienden heel hard, en daar worden we elke dag aan herinnerd. Als we morgen de kans krijgen om opnieuw naar Bonheiden te verhuizen, dan doen we dat meteen."

RV

Nieuwe asielaanvraag

Het gezin wist in Zulte te ontsnappen aan een uitwijzing omwille van de zwangerschap van mama en de medische toestand van zoon Achmed. "Momenteel is het nog onduidelijk wat de volgende stap zal zijn, wat na Poelkapelle onze nieuwe bestemming wordt. In februari verwachten we ons vierde kind, en na de geboorte zouden we nog twee maanden in Poelkapelle mogen blijven. Het is voor ons een geruststelling dat we deze maanden nog krijgen, maar uiteraard hopen we nog steeds op een vast verblijf. Via de advocaat proberen we elementen bij elkaar te krijgen voor een nieuwe asielaanvraag".


"Een terugkeer naar Irak zou voor ons een drama zijn. Ten eerste omwille van de veiligheid en de oorlogssituatie. Volgens onze informatie uit Irak zouden de milities, de reden dat we het land zijn ontvlucht, nog steeds regelmatig onze oude buurt controleren om te zien of we nog niet zijn teruggekeerd. Een terugkeer is gewoon levensgevaarlijk", vervolgt het gezin.

Diabetes

"Onze kinderen hebben hier ook een toekomst en krijgen in België kansen om zich te ontplooien. Ze lezen en schrijven geen Arabisch en hebben op dat gebied een achterstand op hun leeftijdsgenoten in Irak. Een hogere studie volgen, wordt zo wel heel moeilijk. Mijn dochters en ikzelf kunnen hier in België ook zijn wie we willen zijn. We trekken een broek aan en worden niet verplicht om een hoofddoek te dragen. Dat is in Bagdad anders. Bovendien is voor onze zoon Achmed, die lijdt aan diabetes type 1, de medische opvolging in België beter dan in Irak. We blijven hopen op die terugkeer naar Bonheiden, maar beseffen dat alles ervan afhangt of we een nieuwe asielaanvraag kunnen indienen. Het zijn nog steeds onzekere tijden."

Geen antwoord

In de hoop het gezin in Bonheiden te houden, is in basisschool de Knipoog in Rijmenam, waar Maram, Rahma en Ahmed in de schoolbanken zaten, een actie op poten gezet. Verscheidene brieven zijn naar de federale staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) gestuurd, maar zonder resultaat. Op de vragen om het gezin hier te houden, is evenwel nog geen antwoord gekomen.


Het gezin Alrfaaealseade heeft nog steeds contact met kinderen en ouders van de Knipoog. De vertrouwenspersoon van het gezin Eric Lauwereys, een gewezen directeur van de school, pendelt wekelijks met brieven, tekeningen en spulletjes tussen Bonheiden en Poelkapelle. "Dat geeft ons heel veel steun. Onlangs is een klasgenootje van Maram op visite geweest. Daar fleurde ze van op. 'Ze zijn mij nog niet vergeten', klonk het. Tijdens de feestperiode verblijven we drie dagen bij Eric en zijn gezin in Bonheiden. Voor de kinderen zal het deugd doen dat ze enkele dagen bij hun vrienden kunnen zijn", vertellen mama Reham en papa Mohammed.

Gezellig

"In Irak vierden we zelf geen Kerstmis of Nieuwjaar, maar we vinden de sfeer die hier nu in België hangt heel gezellig. In Bagdad hadden we een winkel waar we rond deze periode enkele kerstspulletjes verkochten. Daarvoor hebben de plaatselijke autoriteiten ons op de vingers getikt. Kerstmis vieren, wordt er niet aanvaard. Hetzelfde geldt voor Nieuwjaar. Maar er zijn wel veel mensen die het in het grootste geheim doen. Dit jaar gaan we op onze eigen manier deelnemen aan het feestgedruis. De kinderen hebben een nieuwjaarsbrief geschreven en er worden pakjes uitgedeeld. Wat wij voor het nieuwe jaar wensen? Daar hoeven we niet lang over na te denken: een gezonde baby en een toekomst in België."