VANDAAG 75 jaar getrouwd

NA WO I - Verliefd geworden aan graf van hun vaders

Kristof Pieters
De liefde van je leven toevallig vinden op het kerkhof, terwijl de wereld nog nasmeult van WO I? Het liefdesverhaal van Albert Van Hove (94) en Paula Wauters (93) leest als een roman. Ze leerden elkaar kennen aan het graf van hun vaders, die beiden ziek van het front terugkeerden. Maar wat begon met oorlog en miserie, groeide uit tot een liefde die nu al 75 jaar onverwoestbaar is.

Een albasten huwelijksjubileum - 75 jaar getrouwd - is sowieso al erg uitzonderlijk. Maar de manier waarop het koppel uit Beveren-Waas elkaar leerde kennen, maakt hun liefdesverhaal nog straffer. "We hebben elkaar voor het eerst ontmoet op het kerkhof", vertelt Albert. "Onze vaders hadden gevochten in de Eerste Wereldoorlog en waren allebei ziek teruggekomen van het front. Ze stierven bijna gelijktijdig enkele jaren later. Daardoor kwamen ze naast elkaar te liggen op de begraafplaats. Het was tijdens één van de bezoeken aan het graf van mijn vader dat ik plots Paula zag staan aan het graf ernaast. Ik was meteen verliefd. Ik wist dat zij de vrouw van mijn leven was. Al was een kerkhof natuurlijk niet de beste plaats om te beginnen flirten", lacht Albert. Na een snel kruisteken en een groet aan zijn overleden vader trok Albert zijn stoute schoenen aan en sprak hij Paula aan. Nog dezelfde week was er al een afspraakje gemaakt.


Zij was toen nog maar 16, hij net 17 geworden. En wat al zo passioneel begon, bleef ook daarna een relatie met vonken en vuur. Al na twee jaar later stapten ze in het huwelijksbootje. "Het was 'van te moeten', want onze dochter Annie was drie weken eerder geboren", knipoogt Albert. "In die tijd was het echter niet zo uitzonderlijk om jong te trouwen."


"We waren allebei eigenlijk zelf nog niet helemaal volwassen", vult Paula aan. "Maar we hebben toch goed onze plan getrokken."

Gestolen paard

De Eerste Wereldoorlog bracht hun samen, de Tweede Wereldoorlog rukte hen amper een jaar na hun huwelijk opnieuw uit elkaar. Albert werd opgeëist om in Duitsland te gaan werken, in de koolmijnen. Paula bleef achter met haar baby en werkte als kapster en als inpakster in een sigarenfabriek om rond te komen. Albert kon uiteindelijk ontsnappen met een gestolen paard. "Dat werd tijdens mijn vlucht doodgeschoten, maar zelf bleef ik ongedeerd. Ik heb mijn leven gewaagd, maar ik moest en zou terug bij Paula en ons kind geraken." Verenigd met zijn grote liefde ging Albert na de oorlog aan de slag als havenarbeider en vervolgens als zelfstandig vloerder. Paula werkte jarenlang in een wasserij en tot haar pensioen bij koekjesfabriek Parein.

Pint van 't vat

Vroeger gingen de twee elke week dansen, nu laat hun leeftijd dat niet meer toe. "Maar elke zondag ga ik wel nog een pintje drinken in mijn stamcafé", lacht Albert. "Dat ligt vlak achter de hoek. Café 't Kolenhof is mijn tweede thuis. Ik kom er al meer dan 65 jaar, om een kaartje te leggen of een praatje te slaan met de andere stamgasten." Vrouwlief Paula probeerde vroeger haar echtgenoot wat vaker thuis te houden. "Tevergeefs", geeft ze ruiterlijk toe. "Ik haalde dan hetzelfde bier in huis als op café, maar een pint van 't vat smaakte volgens hem toch beter."


Wat nu het geheim is van 75 jaar huwelijksgeluk? "Af en toe kan het echt geen kwaad om eens goed ruzie te maken en er alles uit te gooien", vindt Paula. "Maar je moet het achteraf natuurlijk altijd meteen bijleggen, hé. Tegenwoordig maken we echter geen ambras meer, want ik ben bijna doof en hoor toch niks meer van wat Albert zegt", lacht ze.

Groot geluk

Het leven brengt natuurlijk ook soms verdriet. In mei dit jaar overleed dochter Annie op 75-jarige leeftijd na een slepende ziekte. De andere twee kinderen Etienne (65) en Dianne (62) verdelen nu de zorg voor hun ouders. "Het is dankzij hun hulp dat we nog altijd thuis kunnen wonen. Dat is meteen ook ons grote geluk. We willen hier namelijk voor geen geld ter wereld weg. Samen uit, samen thuis."