Oma haalt kinderen van Syriëstrijders eind deze maand naar België: “Mijn dochter moet boeten voor haar foute keuzes”

Rachma Ayad, de oma van  Sirin en Maria.
Mine Dalemans / RV Rachma Ayad, de oma van Sirin en Maria.
“Zet mijn kinderfietsje maar al klaar, en laat niemand anders op mijn kamer, oma.” Het zijn de woorden van de 4-jarige kleuter Maria die eind deze maand met haar zusje naar België komt. De twee werden geboren in het Syrische Raqqa en zijn de kinderen van twee Syriëstrijders. Binnenkort verblijven ze bij hun de grootouders in Beringen. 

Amina Ghezzal (29) uit Beringen en de Marokkaanse-Belg Abdelkarim Elouassaki trokken vijf jaar geleden naar Syrië om zich aan te sluiten bij terreurorganisatie IS. Daar kregen ze twee kinderen, Maria (4) en Sirin (2). Hun vader sneuvelde in de strijd, waarna mama Amina Ghezzal met haar twee kindjes eind 2017 de grens over vluchtte naar Turkije. Ze nam afstand van het kalifaat en wilde terug naar België keren.

Maria en Sirin. Maria vraagt vaak of haar boekentasje al klaar staat.
RV Maria en Sirin. Maria vraagt vaak of haar boekentasje al klaar staat.

De Beringse zit nu sinds een jaar in een Turkse gevangenis. Sindsdien probeerde de grootmoeder een jaar lang alles om de twee naar België te halen, en dat is haar nu gelukt ook. “Je kan je niet inbeelden hoe gelukkig we zijn”, vertelt grootmoeder Rachma Ayad (52). “Het is nog ongeveer twee weken aftellen. De exacte datum kregen we nog niet, maar het heeft nu lang genoeg geduurd.”

Maria en Sirin waren nog piepjong toen ze bij hun moeder aan de Turkse grens werden weggehaald. Hun moeder werd opgepakt en de twee bleven tijdelijk bij een neef van haar nieuwe echtgenoot, een partner die ze vooral nodig had om als vrouw te mogen reizen door Syrië. 

“Het heeft ons al handen vol geld gekost, maar het is het allemaal waard. De steun van de hele familie is enorm. Sinds enkele maanden wonen de twee kindjes op een appartement in Turkije, samen met mijn jongste dochter Nora. Ze is nog maar 19 en heeft haar studies in België stopgezet. Afwisselend reizen tal van familieleden naar dat appartement. Een beurtrol tussen mezelf, mijn bejaarde moeder, tantes, ooms, broers om tante Nora én de twee kindjes bij te staan. Het is een héél intense periode geweest, maar nu hebben we ze bijna bij ons." 

Boekentasje

Of ze schrik heeft voor wat komt? “Integendeel. De zwaarste periode is achter de rug. In januari 2018 kon ik mijn kleinkinderen voor het eerst in mijn armen sluiten. Die dag staat eeuwig in mijn geheugen gegrift. Nu willen we vooral vooruit denken. De oudste vraagt alle  dagen via WhatsApp en telefoon of haar boekentasje al klaar staat. En haar fietsje mogen we absoluut niet vergeten. De kinderkamer wordt hun veilige plek waar ze samen kunnen slapen. Want slapen heeft ze lange tijd slecht gedaan." 

Sirin en Maria.
RV Sirin en Maria.

Trauma

Het oudste meisje liep een trauma op en huilde geregeld: over de vliegtuigen die haar huis en speelgoed kapot hebben gemaakt. “Maar we zijn al enkele keren naar luchthavens in de omgeving geweest om haar te laten zien dat vliegtuigen niet kwaadaardig zijn. We geven haar veel liefde, we babbelen er mee, om haar een goed gevoel te geven.” Van de reacties op sociale media trekt ze zich weinig aan. “We lezen dat ook, en soms doet het pijn, als ze zeggen dat ik een slechte moeder ben geweest. Maar mijn dochter was een volwassen vrouw, toen ze vertrok naar Syrië. Mijn drie andere kinderen doen ongelooflijk hard hun best in alles wat ze doen. We zien trouwens dat de publieke opinie het steeds meer voor ons opneemt. Het zijn kinderen, kleuters die niets liever willen dan een rustige en stabiele omgeving." 

Gevangenis

Ze spreekt al een stevig mondje Nederlands én Syrisch. Ze groeide tenslotte op in het Syrische Raqqa. Haar jongere zusje is nog een peuter en brabbelt vooral. “Ik hoop dat mijn dochter beseft wat we allemaal voor haar én haar kinderen doen. Hoewel dat laatste vanzelfsprekend is. Wat mijn dochter betreft: ze zit waar ze thuishoort en dat is in de gevangenis. Alleen hopen we dat ze strafvermindering krijgt. In België zou ze beter begeleid worden door psychologen dan momenteel in Turkije het geval is. Haar nog jaren achter de tralies steken, heeft ook geen zin, maar ze moet wél boeten voor de keuzes die ze maakte." De grootmoeder hamert er wel op dat haar dochter nooit zelf aan het front stond en administratieve taken moest uitvoeren. 

Rachma Ayad, de oma van kinderen van Syrië strijdster Amina Ghezzal
Mine Dalemans Rachma Ayad, de oma van kinderen van Syrië strijdster Amina Ghezzal



28 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Maren Leben

    Belgische nationaliteit afnemen. Strafvermindering en dan hier op onze kosten nog komen leven? Er zijn er al genoeg, blijf maar mooi in uw thuisland

  • Marijke Duchamps

    Respect voor de kinderen. Dochter moet daar blijven waar ze hoort, achter tralies!

  • Lodewijk Verborgt

    Die kinderen mochten ook nooit terugkeren. Wacht 15 a 20 jaar en ze worden ook verliefd op zo een fanatiekeling. Net zoals hun moeder, en het spel herbegint,

  • Ellen Debord

    Laat ze maar steken in Turkije. Ben benieuwd waar ze het geld halen voor het appartement in Turkije, het heen en weer reizen,... de sociale kas van België ?

  • geert voet

    Niet geboren in Belgie en toch naar Belgie halen ,moet kunnen,mensen uit Noord Afrika en Turkije hebben in Belgie meer rechten dan de Belg zelf !!!