"Je bent nu een engeltje daarboven. Ik had je liever als bengeltje bij ons"

SELAHATTIN KOÇAK EN MURIEL NEMEN AFSCHEID VAN ZOONTJE KAMIEL (ZES MAANDEN)

De foto van Kamiel Koçak op het bidprentje.
Foto Laenen De foto van Kamiel Koçak op het bidprentje.
"Wat zijn ouders die hun kind verliezen? Daar bestaat geen woord voor. Jij had ons naar het graf moeten dragen, niet omgekeerd." Overmand door verdriet hebben Selahattin Koçak en zijn vriendin Muriel zaterdag afscheid genomen van Kamiel, hun zes maanden jonge baby die een week voor Kerstmis totaal onverwacht overleed in een crèche in Berchem.

Het kerkje van de Heilige Familie in Edegem was te klein voor de vele mensen die afscheid wilden nemen van Kamiel Koçak. Op de tonen van een slaapliedje dat Selahattin altijd voor hem speelde, werd het witte kistje met rode roos naar voren gedragen door papa en grote broer. Vooraan in de kerk stond een groot scherm, waar foto's op geprojecteerd werden van het nauwelijks zes maanden jonge kindje. Het slaapliedje was niet het enige nummer dat mama en papa speciaal voor Kamiel gekozen hadden. Zo weerklonk ook 'Bright Eyes', als symbool voor de grote kijkers die Kamiel zo typeerden, en waarmee hij iedereen om zich heen aankeek. Maar ook Jan Leyers kwam een liedje spelen. Een nummer dat Jan voor zijn eigen kleinzoon geschreven had, maar waarvan Selahattin en Muriel gevraagd hadden of hij het nog één keer voor Kamiel wilde spelen. "Ik kwam hen eind juni nog tegen", vertelde Leyers. "Ze waren zo trots dat ze bijna ouders zouden worden. Twee maanden later zag ik hen nogmaals, deze keer in een park in Berchem, na een optreden. Het was Kamiels eerste concertje..."

Papa's kleine held

Op het grote scherm werden ook camerabeelden getoond van een kirrende Kamiel. Een lachend mannetje, dat reageert op de stem van zijn ouders. Een lachend kindje, dat reageert op de geluiden en beelden op het scherm naast hem. Iedereen kreeg het moeilijk, maar Muriel en Selahattin waren sterk genoeg om in hun eigen woorden afscheid te nemen. "Ik weet nog dat je die 17de december om 4.45 uur 's ochtends wakker werd", sprak Muriel. "Een beetje te vroeg, dus ik nam je nog even bij ons. Je viel nog even tegen me aan in slaap. Het voelt nu alsof je dat momentje toch nog even wilde hebben. We waren zo trots op je. Jij was papa's kleine held. Vertederend was het, wanneer hij aan het koken was en je alles stap voor stap uitlegde. Droom zacht, kleine superman. Liefs en duizend kusjes."


Selahattin bracht tijdens de plechtigheid ook samen met een familielid een muzikale ode aan Kamiel. Een nummer dat stilletjes door anderen mee geneuried werd. Ook andere familieleden namen op hun manier afscheid van de kleine jongen. Een tante van Kamiel omschreef met prachtige woorden hoe hij al het goede van zijn vader en moeder met zich meedroeg. Al waren het misschien nog wel de woorden van Selahattin zelf die de meeste indruk maakten. "Als er binnen een koppel iemand sterft, dan blijft er een weduwe of weduwnaar achter. En een kind dat zijn ouders verliest, is een wees. Maar wat zijn ouders die hun kind verliezen? Daar bestaat geen woord voor. Het is ook niet te vatten. Jij had ons naar het graf moeten dragen, niet omgekeerd. Weet je Kamiel, iedereen zegt me nu dat jij ongetwijfeld een engeltje geworden bent, dat boven ergens naar ons kijkt. Wel, kleine superman - zoals mama je wel eens noemde. Ik had veel liever gehad dat je hier beneden een bengeltje gebleven was." Waarop Jan Leyers en Frank Vander Linden zachtjes op de gitaar speelden, en de mensen in de kerk de tijd kregen om afscheid te nemen van het kleine mannetje met de guitige blik.