Regisseuse (12) wint internationale prijs

PIEPJONGE IVANA TIMMERT MET KORTFILM AAN CARRIÈRE IN FILMWERELD

Ivana straalt als ze haar prijs in handen mag nemen.
Saskia Castelyns Ivana straalt als ze haar prijs in handen mag nemen.
12 is ze intussen. Maar dat talent blijft bovendrijven, bewijst de piepjonge Antwerpse regisseuse Ivana Noa Batchvarov als geen ander. Vorig jaar mocht ze haar kortfilm tonen op twee internationale filmfestivals. Nu heeft ze zelfs een internationale prijs in de wacht gesleept op het internationaal filmfestival CineYouth in Chicago.

Weloverwogen wikt ze elk woord. Ze wil precies uitleggen wat haar drijft. Waarom ze zo gepassioneerd is door film, door poëzie, door woorden. Je zou bijna vergeten dat Ivana Noa Batchvarov uit Berchem amper 12 is. En toch spendeert ze haar tijd met 'denken'. "Met het onzichtbare tonen", zegt ze daarover zelf.


Haar tweede film is een beetje een stijlbreuk met de dromerige van vorige keer. Toen ging het onder de titel 'Hoe het voelt als ik duik' over haar eigen leven en emoties. Een witte ballon stond symbool voor een klasgenootje dat bezweek aan kanker. "Na je dood maak je volgens mij een reis naar een andere wereld. Daarom gebruikte ik het symbool van een witte ballon die wegvliegt." Het duiken verbeeldt een sprong naar de vrijheid.


Nu ging ze resoluut voor een documentaire. Over judo, nota bene. Nog zo'n passie van haar. Ze deed het volgens de regels van de kunst. Met 'talking heads', zoals dat in het wereldje heet: getuigenissen van topfiguren uit de sport. "Judo gaat niet alleen over winnen of verliezen. Het gaat over pijn, verlies, concentratie, vriendschap. Ik wil de niet-zichtbare kant van judo laten zien." Voor leken klinkt dat allemaal heel simpel: een filmpje draaien, er wat getuigenissen van topjudoka's zoals Ilse Heylen, Toma Nikiforov, Dylan Van Nuffel, Nikos Iliadis, Ralf Heiler en Niki Heylen in verwerken, en klaar. Maar de jury van de 11e studenteditie van het Chicago International Film Festival CineYouth dacht daar duidelijk anders over. Ivana won de titel 'Rijzende Ster'. "Dat wil zeggen dat mijn film in oktober op de 'volwassen' editie van het filmfestival ook wordt getoond."


Wat ze nu echt wil bereiken? "Blijven bijleren. In alles, niet alleen in film. Ik ben ook een thriller aan het schrijven en werk aan het script van een kinderserie. Dat ligt wat meer in de leefwereld van mijn vrienden", lacht ze. Iedereen is ook apetrots op haar. Heel haar familie. "Iedereen heeft me ook geholpen. De productie is gefilmd in Antwerpen in het openluchtmuseum Middelheim, in Chicago, in Wroclaw en in Amsterdam. Regel dat maar eens allemaal zelf."


Niet alleen is ze dus steengoed, we hebben het laatste nog niet van haar gehoord. Ze heeft het hart ook op de juiste plaats. Want Ivana droeg haar prijs op aan Unicef. Tijdens de prijsuitreiking op CineYouth zaterdagavond zei ze: "Jullie maken me zo blij vandaag. Ik wil ook iemand gelukkig maken. Mijn prijs is opgedragen aan de kinderen in Afrika."

Ivana aan haar bureautje, waar ze werkte aan haar film.
Laenen Ivana aan haar bureautje, waar ze werkte aan haar film.