Politiek van de vriendschap

COLUMN

Luc Van der Kelen schrijft iedere maandag het politiek commentaar in Het Laatste Nieuws. Hij groeide op in Boom, woonde 20 jaar in Antwerpen, district Merksem en verblijft sinds 20 jaar in de Ant- werpse rand in Schoten. Al die tijd is hij het politieke nieuws uit de koeke- stad blijven volgen. Nooit eensaai moment!

Verkiezingen zijn een zaak van leven en dood geworden. Toen ik mijn eerste stappen zette in de Antwerpse journalistiek, ruim vier decennia geleden, was er nog ruim plaats voor ludiek protest. Politiek werd door de jonge generaties uit die tijd lang niet zo ernstig genomen als vandaag de dag.


Ergens in de jaren zeventig kregen we op een dag Zorro op bezoek. Hij wou ook meedoen en kwam zijn campagnemateriaal bezorgen, helemaal uitgedost als de populaire tv-figuur van toen, oogmasker en al.


Later heeft er zelfs eens een hond "deelgenomen". Dat was de lijst Boris, een letterwoord naar de naam van bobtail Boris, de hond van theaterdirecteur en journalist Bert Verhoye van De Zwarte Komedie. Hij woont vandaag in het zuidelijkste hoekje van ons land. En Boris, die is niet meer.


Uit die tijd blijft er nog één over. Jos Mees, de man van de vriendschap, ooit verkozen in de gemeenteraad voor de CVP. Hij gaat naar de 90 maar opgeven, nee, daar wil hij niet van horen. Hij staat nu zij aan zij met Kris Peeters als lijstduwer voor het district Antwerpen. Zijn programma is nog altijd hetzelfde, zoals toen hij op de "Dag van de Vriendschap" bloemen ging bezorgen aan de bejaarden in de rusthuizen. Gekocht met zijn eigen centen.


Het was een andere manier van campagne voeren, dichter bij de kiezers. Niet dat ik nostalgie heb naar die tijd van mijn jeugd. Maar zeker in de grote steden is dat haast niet meer denkbaar. Politiek is voor de kopstukken van nu veel meer een inkomen geworden, een carrière. Een hele ernstige kwestie ook die alleen nog op hoge toon besproken kan worden op de tv in debatten allerhande.


Politici ontmoeten er elkaar, niet de kiezers, de ene maakt er de andere zwart. De oude manier, die zie je nog alleen op het platteland. Niet meer in de stad. Misschien moesten de politici van nu daar toch eens over nadenken. Maakt onbekend niet onbemind?