Mr. Spaghetti opent nu ook in Antwerpen

Dieter Lizen
De 'haute dogs' van Würst mogen dan uit de gratie gevallen zijn, iedereen houdt van spaghetti. Dat bewijst de opening van de vijfde vestiging van Mr. Spaghetti.

Na Roeselare, Brugge, Aalst en Sint-Truiden kan nu ook de Antwerpenaar bij 0Mr. Spaghetti proeven van vijf spaghettisoorten en 20 verschillende sauzen, waaronder 7 (!) soorten bolognesesaus.


De keuze aan voorgerechten beperkt zich tot een schotel nachochips, een potje olijven of een verloren gelopen carpaccio. Wij gaan resoluut voor de spaghetti.


De sauzen klinken niet Italiaans en zijn eerder uit The Soprano's geplukt met namen als 'Herby Sal' , 'Chief scampo' en 'Pest-o-chick'. Ik neem een 'Bolognese Mr. B' met rundsgehakt, rode wijn en rundsbouillon. Mijn vrouw kiest de variant met kippengehakt, groenten en licht pikante tomatensaus.


Bowie, onze gehaktbalspecialist van anderhalf, gaat resoluut voor de kleine versie van de 'Don Meat Ball'. Je kan kiezen uit vier formaten: 'small', 'medium', 'large' of, voor de olifantenhonger de extra large van 2,3 (!) kilo. Wie die in een halfuurtje verorbert, eet gratis en belandt op de wall of fame van de zaak. Met schotels als de Asian hugger (wokgroenten, soja, sesam) en Green pea (erwtjes, courgette, citroen, look) wordt ook de vegetariër niet vergeten. Zelfs met de meest trendy allergiën weten ze hier wel raad.


Na twintig minuten komen de dampende sliertjes perfect al dente op tafel, rijkelijk van saus voorzien. Je proeft duidelijk het verschil tussen het gehakt in de sauzen en ook het pikantje halen we eruit. De zoete tomaten, de groentjes, het rundsgehakt en de rode wijn zijn perfect in balans. Onze peuter droomt nog over de gehaktballen, hij werkt er drie van pingpongbal-formaat naar binnen. Wie de boel nog wil pimpen, kan kiezen tussen gruyère of parmezaan met mini-raspje, huisgemaakte oliën en drie soorten tabasco. Ons gedeelde toetje, de Chocolate volcano blijkt een iets te lopende maar wel smeuïge chocolademoelleux, een toef slagroom met smarties, chocoladesnippers en een bol vanille-ijs zonder zwarte vanillepuntjes. Gelukkig zijn we zoetekauwen. De jonge diensters en manager blijven vriendelijk en correct, ook al wil de peuter na de spaghetti, ook de keuken gaan inspecteren. Een aangedraafde kleurplaat, potloden en een cornetto houden het woelwater toch even op zijn stoel. Op de zwart-witte tegelvloer daaronder lijkt wel een bloedige maffia-oorlog uitgevochten. We duiken onder tafel om met een servet maar zelfs dat wordt onthaald op een "dat doen wij wel even hoor". Dankzij de combo-formules is dit 'an offer you can't refuse', zeker voor vriendengroepen of families die voor een prijsje willen eten in een industrieel maar prettig kader.

Dieter Lizen