Basketbalkeizer Willy Steveniers wordt tachtig: “Alles te danken aan drie vrouwen”

Basketballegende Willy Steveniers verkeert op de drempel van zijn 80ste verjaardag nog in blakende conditie.
Laenen Basketballegende Willy Steveniers verkeert op de drempel van zijn 80ste verjaardag nog in blakende conditie.
Niemand die met een bal kon toveren zoals Willy Steveniers. De ‘keizer’ van het Belgische basket wordt op 12 december tachtig, maar heeft het lichaam van een vijftiger. En dat na een leven van sportieve roem, een overwonnen drankverslaving en zoons die problemen kregen met drugs.

“Ik zit hier nog dankzij drie fantastische vrouwen: mijn 'tweede moeder', mijn echtgenote en mijn schoonmoeder.” Een interview met Willy Steveniers ("ik heb alles op straat geleerd") blijft een belevenis. Hart op de tong. Oók over zijn volle, zwarte krullen. "Ik ben altijd een perfectionist geweest. Dus ja, ik verf mijn haar." We praten in De Nachtegaal, het restaurant dat hij al tijdens zijn sportcarrière opende. Zaakvoerder is zoon Nathan (31). Sebastian (36), de andere zoon van Steveniers en zijn vrouw Anita, werkt als fotograaf voor De Standaard. Allebei kwamen ze ook in het basket terecht. Maar zonder het succes van hun vader.

Chapeau dat je er op deze leeftijd zo voorkomt. Hoe speel je dat klaar?

"Het is gewoon geluk. De genen. Die heb ik van mijn vader. Hij werd 88. Tot mijn 75ste trainde ik bijna dagelijks vier uur. Als ik toen geen last had gehad van steken, had ik in de VS een marathon uitgelopen, in plaats van een halve. Maar ook nu kunnen ze me op een basketveld nog niet stoppen. Pas op: ik kan dat geen tien minuten meer. Je moet redelijk blijven."

Je jeugd was hard. Je groeide op aan de Veemarkt, in het Schipperskwartier.

"Mijn ouders hadden een goed draaiend café. Eigenlijk hadden ze beter geen kinderen gehad. Ik sloeg de deur achter me dicht toen ik 15 jaar was. Ik sliep overal, leefde op straat. En dan doe je ook slechte dingen. Toen kwam de eerste vrouw in beeld die mijn verdere leven zou bepalen: Yvonne Derden. Een alleenstaande moeder die bij de voorzitter van basketbalclub Zaziko (Zakstraat, Zirkstraat, Koepoortstraat, red.) werkte. Ze wou me in huis nemen en een tweede mama zijn áls ik een serieuze jongen werd. Tot mijn 22ste heeft ze me opgevangen."

Je was sterk, snel, slim en durfde álles. Wanneer wist je: ik word een topper?

"Toen ik 13 was, gooide Zaziko me buiten. Ze verdachten me van een diefstal, gepleegd door mijn beste vriend. Maar ik wou hem niet verraden. Ik trok naar een andere club in de buurt: Tunnel. Die speelden twee reeksen hoger. Ik was kadet en mocht bij de scholieren meedoen. We werden kampioen. Jef Eygel, toen de beste Belgische speler, kreeg me in de gaten. Nog voor mijn 16de keerde ik terug naar Zaziko. Je moet je dat voorstellen: 2.000 toeschouwers op de Veemarkt. Mijn vader? Die wou niet komen kijken. Hij was een bokser. Basket vond hij een 'janettensport'. Terwijl ik goed was in wel tien sporten. Op de fiets won ik bij de beginnelingen 34 koersen, ik liep 11 seconden op de 100 meter."

De rest is geschiedenis: vier Belgische titels, Europese topmatchen met Racing Mechelen en Standard Luik. En de titel van beste speler van Europa. Je maakte in de hoogste klasse meer dan 10.000 punten.

"In mijn hele carrière zelfs 22.000 punten. Die titel van beste speler van Europa was een groot moment. Ik zal nog eens iets vertellen. Nadat we met Mechelen Real Madrid hadden verslagen, was er een audiëntie bij koning Boudewijn. Ik had te veel gedronken. De koning feliciteert me en ik vraag hem: 'Sire, het moet toch moeilijk zijn om 365 dagen per jaar in zo'n keurslijf te leven?' Natuurlijk antwoordt Boudewijn niet. Behalve dan met een beminnelijke grijns. Zo gaf hij me gelijk."

"Ik wou mezelf altijd bewijzen. In basket ging dat vanzelf. Maar ook als méns wou ik dat. Op een van mijn nachtelijke 'rooftochten' kom ik in een bar terecht. Ik zie hoe drie dokwerkers een jongen met een bochel belachelijk maken. Ik stel die mannen voor om het 'buiten' te gaan regelen. Dan kon ik dóórmeppen. Maar die hadden schrik en excuseerden zich. Twee dagen later speel ik tegen Madrid. Die jongen uit de bar komt kijken en bedankt me. Hij blijkt de zoon van een bekende joodse diamantair, Ferstenberg. Ik heb daarna 15 jaar als diamantkliever gewerkt. Dat was een universiteit van het leven voor mij."

Nooit spijt gehad dat je op je 21ste een aanbod van de New York Knicks afsloeg?

"Andere tijden. Ik dacht: 'Ik verdien goed in België, in Europa ben ik zelfs de beste aanvaller'. Wie zegt er dat ik het in New York had gemáákt? Zwarte jongens zijn beter. Ze klasseerden me wel bij de beste 10 'kleine' spelers. En dat met één goede hand, de linker. Weinig mensen weten het, maar door een operatie toen ik tien jaar was, hield ik amper gevoel over in mijn rechterhand. Na een match waarin 42 punten scoorde, zei de gouverneur van New York dat ik maar met één hand speelde. Toen ik het hem uitlegde, erkende hij dat ik dan wel een genie moest zijn."

Wat heb je met basketbal verdiend?

"Dat ga ik niet vertellen. Maar zeker bij Standard was het een goed belegde boterham, vergelijkbaar met de profs in België nu."

Naast de sport had u een reputatie als zware drinker en vrouwenloper.

"Van de drank heb ik spijt. Van de rest niet. Ik heb nu al 39 jaar geen druppel meer gedronken. Ik was zo diep gezakt dat ik rijp was voor een instelling of de gevangenis. Op mijn 37ste heb ik gelukkig Anita leren kennen. Ik wou een vrouw die niet van mij afhankelijk was. Mijn eerste huwelijk was immers een grote fout. Mijn oudste zoon Joeri heb ik niet kunnen redden. Ik moest afstand nemen, voor mijn andere kinderen. Anita was advocate, ze sprak en schreef zes talen. Waarom ze voor mij koos? Omdat ik bij de eerlijkste mensen van de wereld ben. Ik geef toe dat ik gebreken heb en 'ne schoele' was. Ook Anita's moeder Simone was een fantastische, sterke vrouw, een joodse. Ze stierf drie jaar geleden. In 2014 is ze zwaar mishandeld bij een homejacking hier. Dat heeft haar gekraakt. Ik ga nog altijd naar het kerkhof om met haar te babbelen."

In 2013 is Nathan veroordeeld in een drugszaak. Hoe zwaar weegt dat?

"Weet je, vader en moeder zijn vaak de laatsten die weten wat hun kind heeft uitgespookt. Ik werd ondervraagd. En ik zei die speurder: 'Stel je voor dat ik álles had geweten. Moet ik dan mijn kind verraden?' In de kranten stond natuurlijk MIJN foto erbij. De tol van de bekendheid. Neen, wat er met Nathan gebeurd is, weegt niet meer op mij. Anita is ziek. Wel, zoals Nathan haar helpt: een fantastische jongen. Ik kus mijn twee handen dat ik hem heb. Hij had ook dat geniale in zich als basketter. Maar hij was anders grootgebracht, in rijkdom, zeg maar. En hij had geen zin om na zeven geïmporteerde tweederangsspelers op de bank te zitten."

Waar word je nog blij van?

"Mijn vrouw en kinderen. En muziek. Ik ben zot van zwarte muziek: soul, blues. Daar heb ik alles van. Vroeger wou ik voor een match altijd even alleen zijn met mijn muziek. Anita zegt dat ze geen enkele mens kent die zo gelukkig kan zijn als ik. Kijk, ik sta elke dag om half zeven op, dek de ontbijttafel voor Anita en open De Nachtegaal. Stilzitten? Nooit. Maar ik besef dat als je tachtig bent, het ineens gedáán kan zijn. Ziek worden: daar ben ik wel bang voor."

Je bent nooit officieel gevierd door de stad. Merkwaardig toch?

"Dat stéékt, ja. Een speciaal zitje bij Antwerp (Giants, red.) had ik toch verdiend. Nu is het te laat, ze moeten er niet meer mee afkomen. Misschien kunnen ze in de stad nog een plein naar mij noemen?"

Hoe ga je je tachtigste verjaardag vieren?

"Met een feestje voor dertig familieleden en vrienden. Mijn zus komt en ik hoop dat ik mijn 19 jaar jongere broer terugvind. Ik heb hem nog nooit gezien."




8 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Yves Steenssens

    Toen ik puber was had ik hem al in de gaten en werd eeuwige fan . Ik was ook jaloers op die Antwerpse humor die wij niet bezaten op 10 km van Antwerpen(Beveren). Als wielrenner had hij zonder enige twijfel wereldkampioen kunnen worden .Wie 34 koersen bij de beginnelingen wint is een super atleet . Vandaag in gva kwam dit zelfs niet ter sprake . Proficiat Willy en het gaat je goed .

  • DIRK VAN BRUSSEL

    Die man was een goochelaar op het veld. Als die opsprong was het alsof hij in de lucht bleef hangen.

  • Lydia Kenis

    Een echte topper !!!! Zoals hij zelf zegt, één van de weinige eerlijke mensen op de wereld !!

  • Freddie Heremans

    In Mechelen, in de Groentenhal, heel veel fantastische zondagnamiddagen meegemaakt, als Racing speelde, met Willy de Keizer, Theo Hillen, Mignolet, Loridon... Droombasket in 1969. Steveniers was on ge loof lijk, de grootste kleine speler aller tijden, ter wereld he !

  • Roger Coremans

    Was een fantastische speler