"Rechtvaardigheid is de rode draad in mijn leven"

Jinnih Beels, uitdager van Antwerps burgemeester Bart De Wever. "Ik daag hem vooral uit om beter te doen."
Foto Laenen Jinnih Beels, uitdager van Antwerps burgemeester Bart De Wever. "Ik daag hem vooral uit om beter te doen."
Van de moord op haar moeder, over haar komst naar de Scheldestad, tot haar passage bij de politie: Jinnih Beels, nieuwe leading lady van de Antwerpse socialisten, heeft er al een bewogen levensrit opzitten. En dat verhaal goot ze, met de hulp van een ghostwriter, in het boek 'Met beide voeten op de grond'. "Dit is echt wel wie ik ben."

'Met beide voeten op de grond' werd een toegankelijk boek: geen tierlantijntjes of lange, dure zinnen. Het is misschien wel zoals Jinnih zelf: what you see is what you get. "Het kwam er op vraag van de uitgever. Maar zelf vond ik het ook een goed idee om mijn verhaal te doen. Ik heb wel iets te vertellen en ik wil ook ergens naartoe. Ik ben relatief onbekend, en met dit boek toon ik de mensen wie ik ben."

De moord op je moeder komt prominent aan bod. Geen sinecure, lijkt me?

"Het is geen gemakkelijk onderwerp, maar het tekent wel heel erg wie ik ben. Ik was drie jaar toen ze vergiftigd werd door een jaloerse buurvrouw. Waarschijnlijk omdat ze op het punt stond om met een Westerse man - mijn vader - naar België te trekken. Mijn moeder was alles voor mij. En het feit dat niemand iets deed, was zó onrechtvaardig. Sindsdien is rechtvaardigheid de rode draad in mijn leven."

Het boek is opgedragen aan de vele sterke vrouwen in je leven. Wie zijn dat?

"Uiteraard mijn moeder, die er als Indische moslima toch op stond dat ik naar school zou gaan. En dan is er mijn Indische grootmoeder: zij zette me letterlijk op de wereld in ons huisje met twee kamers. Ze scheidde ook van haar man en stond er op dat meisjes kansen kregen. En dan heb je mijn Antwerpse grootmoeder - ook een gescheiden vrouw - die me opgevoed heeft zodra ik hier kwam wonen."

Toch opvallend hoe die twee grootmoeders op elkaar leken?

"Ongelooflijk,hé? Achtduizend kilometer van elkaar verwijderd - ze hebben elkaar nooit gesproken. En toch leken ze op elkaar. Ook mijn Vlaamse grootmoeder had haar man al aan de deur gezet. Zij heeft me opgevoed en ik sta hier vandaag dankzij haar. Maar ze was ook bijzonder streng. Als een 10/10 haalbaar was, dan moest het ook een 10/10 zijn. En ik merk dat ik dat nog altijd volg: het kan altijd beter."

Eigenlijk ben je uit India gevlucht. Je was er niet meer veilig?

"Mijn moeder stond op het punt om naar België te verhuizen toen ze vermoord werd. Een jaar later stierf ook mijn grootmoeder, aan wat wij nog altijd zien als een gebroken hart. Daarna stierf mijn oudste tante. Mijn Antwerpse vader zag snel dat al mijn beschermende factoren wegvielen. Voor een meisje in een sloppenwijk in India werd het plots gevaarlijk. Ik moest dan tegen mijn zin op internaat. Ondanks het feit dat we in die sloppenwijk niets hadden, verlangde ik ernaar. Ik heb mijn vader dat heel erg kwalijk genomen. En toen ik 6 was, werd ik opnieuw weggerukt om naar Antwerpen te verhuizen. Intrekken bij een grootmoeder die ik helemaal niet kende, in een stad die me vreemd was, en met een taal die ik niet sprak. Voor een kind zijn dat zware indrukken. Mijn leeftijd moest zelfs bepaald worden, want een geboorteakte was er niet."

Ben je je roots ook weer gaan opzoeken?

"Op mijn 20ste ben ik teruggekeerd. Ik had mijn studies stopgezet en wilde India zien. Maar op de luchthaven in Calcutta wilde ik al terug naar Antwerpen. Ik was ongelooflijk bang voor een overval of ontvoering. En toen is die frank gevallen: ik ben Belg en ik moet mij daar niet voor schamen. Het wordt zowat ingepeperd dat je trots moet zijn op je roots, en dat je dat moet uitdragen. Maar ik ben gewoon Belg, Antwerpenaar. Ik voel me niet Indisch. Ik zou er zes maanden blijven, het werden zes weken. Ik had nog wat te doen in Antwerpen en ging opnieuw studeren."

Als allochtone vrouw bij de politie. Opnieuw een horde?

"Niemand wilde mij een kans geven, want ik had geen ervaring. Dat ik vrouw was, speelde zeker mee - mijn huidskleur minder. Een vrouw zonder ervaring? Geen optie. Nu ook weer in de politiek. Voor mannen wordt dat gebrek aan ervaring misschien één keer vermeld, maar ik ben steeds 'Jinnih zonder ervaring'. Het is Luc Lamine (voormalig korpschef, red.) die mij uiteindelijk een kans geboden heeft."

Wat zou jij als burgemeester willen veranderen?

"Ik wil mijn agenten in de straten. Ze moeten de wijken kennen als hun broekzak. En dan moet je de Koerden van de Turken kunnen onderscheiden, en thee of water gaan drinken in de moskeeën. Anders heb je geen voeling met de buurt. Eens het losbarst, is het te laat. Het eerste wat ik zou veranderen? De combi's uit. Door Park Spoor Noord rijden, lost niets op. Wandel daar toch eens door."

Je ziet het in je boek van mijlenver aankomen dat je bij de politie zou gaan. Maar politiek is nog iets anders?

"Neen, toch niet. Het klopt dat mijn hele leven zich opgebouwd heeft richting politie, maar politiek blijft voor mij een logische volgende stap. Bij de politie botste ik op muren. Als ik die wil slopen, moet ik in de politiek."

Je lijkt lijnrecht tegenover Bart De Wever te staan. Kan een coalitie met hem?

"Ik sluit niemand uit - behalve Vlaams Belang. Maar het zal moeilijk zijn om met N-VA de neuzen in dezelfde richting te krijgen. Ik ben de uitdager van De Wever en ik daag hem vooral uit om beter te doen."