"Onze 500 vrijwilligers zijn onze sterkte"

Kersverse barones over haar werk bij 'Therapeuten voor Jongeren' (TEJO)

Ingrid De Jonghe van TEJO helpt jongeren met psychologische problemen.
Foto De Scheirder Ingrid De Jonghe van TEJO helpt jongeren met psychologische problemen.
De Antwerpse Ingrid De Jonghe (62) had al (jeugd)advocate, psychologe en docente op haar naamkaartje staan en sinds kort mag daar ook barones bij. Koning Filip heeft haar die adellijke titel verleend omwille van haar werk bij TEJO, een organisatie die jongeren in nood gratis therapeutische hulp biedt. "We staan al sterk in Vlaanderen, nu willen we ook uitbreiden naar Brussel en Wallonië."

We ontmoeten Ingrid De Jonghe in de Antwerpse vestiging van TEJO in de Bredestraat. In dit historische pand besteedt de kersverse barones een groot deel van haar tijd, want TEJO, Therapeuten voor Jongeren, is sinds 2010 haar geesteskind.

Wat doet de erkenning van het koningshuis met een mens?

"Ik ben er heel blij mee", glimlacht De Jonghe. "Het is altijd mooi als je inzet wordt geapprecieerd. Koning Filip is al lang geïnteresseerd in de werking van TEJO, al van toen hij nog prins was. In 2012 kwam hij hier al eens op bezoek. Sindsdien is er nog van tijd tot tijd contact geweest. Zelf werd ik ook al uitgenodigd in het paleis. Ik ben betrokken bij het Koningin Mathildefonds, dat initiatieven steunt voor kwetsbare kinderen. Ondanks al deze vroegere contacten was het toch een verrassing toen ik hoorde dat ik barones zou worden."

Nu je in de adelstand bent verheven, moet je een wapenschild laten maken. Enig idee wat er zal op staan?

"Mijn kinderen zijn al bezig met het ontwerp. Sowieso moet er een klavertje vier op staan. Daar heb ik al heel mijn leven iets mee. Als vorm van meditatie durf ik al eens op een grasveld op zoek gaan naar klavertjes vier. Die neem ik mee en bewaar ik in een boek. Op het wapenschild moet verder een spreuk komen. Mijn moeder - 87 jaar, maar nog erg bij de pinken is - helpt mee zoeken. Ze is erg trots dat ik deze bekroning heb gekregen."

De hoofdreden voor de benoeming is je werk voor TEJO. Waarom heb je dat opgericht?

"Als advocate kwam ik in de jeugdrechtbank vaak in contact met jongeren die uit een problematische thuissituatie kwamen, gepest werden of het even niet meer zagen zitten. Kortom, jongeren die psychologische steun konden gebruiken. Probleem is dat er dat er bij de officiële overheidsdiensten vaak lange wachtlijsten waren voor professionele hulp. Dat is trouwens nu nog altijd zo. Maar als je met een depressie zit, kun je geen maanden wachten. Eigenlijk is dat zeggen: los je problemen zelf op of spring maar van de brug. Daarom besloot ik zelf een privé-initiatief op te starten."

Is het moeilijk om vrijwilligers te vinden?

"Bij de start kon ik mijn plannen uit de doeken doen in een krantenartikel, waarna veertig vrijwilligers zich aanboden. Ondertussen heeft TEJO dertien vestigingen over heel Vlaanderen, met vijfhonderd medewerkers. Jaarlijks helpen we honderden jongeren in nood. Gemiddeld zijn onze bezoekers in tien sessies geholpen, al zijn er ook bij die vaker komen."

TEJO treedt nu zelfs al buiten de Vlaamse grenzen, want in het Nederlandse Goes is er ook een vestiging?

"Goes werd een tijdje geleden opgestart, maar ook vanuit Hamburg en München is er interesse. Zelf willen we ons werkingsgebied graag uitbreiden naar Brussel en Wallonië."

Hebben al die TEJO's zo'n charmante uitvalsbasis als die van Antwerpen? Jullie zitten hier wel mooi.

"Het is een prachtig pand. We hebben geluk dat de eigenaar sympathie had voor onze organisatie en het aan ons wou verhuren. In het begin betaalde ik de huur zelf. Ondertussen heeft de stad Antwerpen dat overgenomen. Ook de weinige andere werkingskosten worden grotendeels gedragen door de stad. Verder leven we van giften, want we krijgen geen subsidies."

Zal TEJO ooit overbodig zijn? Als de overheid erin zou slagen de wachtlijsten weg te werken.

"Die bedenking hebben we onszelf uiteraard al gemaakt. Aan de ene kant zou het goed zijn, maar anderzijds is het misschien niet slecht om een onafhankelijke, laagdrempelige instantie te hebben waar jongeren met problemen terecht kunnen, een soort luis in de pels. Door alles te institutionaliseren, zou een deel van onze sterkte kunnen wegvallen. Nu kunnen we soepel te werk gaan. Zo richten we ons vooral op jongeren tussen 10 en 20 jaar, maar ook een 22-jarige zullen we niet weigeren. Verder zie ik het feit dat we enkel met vrijwilligers werken als een enorm voordeel. Je weet dat al onze medewerkers honderd procent gemotiveerd zijn."

Aan motivatie ontbreekt het je alvast niet. Hoeveel uur steek je wekelijks in TEJO?

"Het is bijna een voltijdse job. Sinds ik niet meer doceer aan de Artesis Plantijn Hogeschool gaat er nog meer aandacht uit naar TEJO. Zelf begeleid ik op maandag en donderdag jongeren in de Antwerpse vestiging en verder komt er veel vergaderwerk aan te pas om alles te coördineren. Er komt veel bij kijken, maar ik doe het met plezier."


Meer info op www.tejo.be.