Ga naar de mobiele website
^ Top

"Nu kan ik écht niet meer mee"

OERVRIJWILLIGSTER EMMA CAMBRÉ (84) STOPT BIJ NEMA VZW

Emma heeft al een nieuw doel als vrijwilligster: het maken van breiwerkjes ten voordele van Jeugdzorg.
Foto Laenen Emma heeft al een nieuw doel als vrijwilligster: het maken van breiwerkjes ten voordele van Jeugdzorg.
Emma Cambré (84) stopt na 22 jaar als voltijdse vrijwilligster bij Nema vzw, een vereniging die de belangen behartigt van mensen met een spierziekte. De vrouw verloor zelf drie kinderen - en haar echtgenoot - aan een erfelijke spierziekte. "Maar ik heb mijn ontslag moeten geven. Het computerprogramma wordt vernieuwd en nu kan ik écht niet meer mee."

Antwerpen kent Emma Cambré (84). Twee jaar geleden werd ze nog door het stadsbestuur geprezen met de wisselbeker 'sjoe van het jaar'. De prijs gaat driejaarlijks naar vrijwilligers die zich belangeloos inzetten voor personen met een handicap. Emma's levensverhaal is er één waar iedereen een krop van in de keel krijgt. Haar zoon Marc was 49 toen hij stierf. Dochter Diane werd 53, haar zus Jenny 55. Als drager van de erfelijke spierziekte Steinert verloor Emma ook haar echtgenoot. Maar het onmetelijke verdriet en de opgekropte agressie kon ze omzetten in een ongeziene kracht. Meer dan twintig jaar was ze een 'duiveltje van alles' bij Nema vzw, de Vlaamse vereniging voor mensen met een neuromusculaire aandoeningen. Emma organiseerde en begeleidde er onder meer uitstapjes voor lotgenoten en verstuurde infopakketjes.

Computerprogramma

Ze wordt er echter niet jonger op. Ze sukkelt met haar ogen en loopt met een rollator omdat ze geen dieptezicht meer heeft. Noodgedwongen moet de 'oervrijwilligster' stoppen bij de vzw. "De organisatie verandert van naam naar 'Spierziekten Vlaanderen' om meer sponsors aan te trekken. Er komt ook een nieuw computerprogramma. Nu kan ik écht niet meer mee."


Onbaatzuchtig zoals ze is, heeft ze wel een nieuw doel als vrijwiligster. Elke dag breit ze in het dienstencentrum De Vrijgeweide in Borgerhout werkjes aan elkaar die twee keer per jaar verkocht worden, ten voordele van Jeugdzorg. "Ik kan het niet laten", lacht ze. "Ik moet iets nuttigs doen om verder te kunnen in het leven."

Moederdag

Zoals elk jaar gaat de vrouw een zware 'Antwerpse' moederdag tegemoet, komende dinsdag. "Toen de kinderen klein waren, werd ik overladen met kaartjes en knutselwerken. Zelfs toen ze getrouwd waren, zetten ze mij in de bloemetjes. Met mijn enige overgebleven dochter Anne probeer ik die dag door te komen door iets te gaan eten. Het heeft weinig zin daar te lang bij te blijven stil staan. Ik ben net gezegend met een zevende achterkleinkind. Al bij al ben ik een gelukkige vrouw."



Meld een bug