"Hoeveel doden moeten er nog vallen?"

MARIE DRIES (36) VERLOOR 21 JAAR GELEDEN VADER OP ZWART KRUISPUNT

Marie Dries rijdt zelf dagelijks met de fiets in de stad. "Een hachelijke onderneming."
Foto Laenen Marie Dries rijdt zelf dagelijks met de fiets in de stad. "Een hachelijke onderneming."
Hoe het voelt om een dierbare in een ongeval te verliezen? Marie Dries (36) uit Borgerhout weet het als geen ander: zij verloor 21 jaar geleden haar papa. Precies op hetzelfde zwarte kruispunt als waar de 27-jarige Evelien Van Ranst maandag omkwam. "De stad draagt een verpletterende verantwoordelijkheid."

"Nee, het ongeval van die jonge fietsster haalt geen oude wonden open", zegt Marie Dries (36) uit Borgerhout kordaat. "Mijn wonden zijn nooit geheeld. Zelfs niet na 21 lange jaren."


Marie Dries (36) uit Borgerhout verloor haar vader Bob (40) toen ze 15 jaar oud was. "Hij was kunstenaar én politiek activist. Zijn grootste strijdpunt? Verkeersveiligheid. Hij heeft ooit een affiche ontworpen als kritiek tegen de oude fietstaks bijvoorbeeld. Hij wilde zijn politieke tegenstanders doen herinneren aan de gevaren van het verkeer."


De ironie van het lot wilde dat Bob op 24 juni 1996 zélf van de weg werd gemaaid. Op exact dezelfde plek als waar gisteren de 27-jarige Evelien het leven liet: het kruispunt van de Plantin en Moretuslei en de Simonsstraat. "Mijn papa, een fervent fietser, was die ochtend op weg naar zijn werk", vertelt Marie. "Bij het oversteken van het bewuste kruispunt werd hij door een bus gegrepen. Hij heeft nog tien dagen in coma gelegen en is dan gestorven. In één klap waren niet één leven, maar zoveel andere levens verwoest. Of het net als maandag om een dodehoekongeval ging? Dat hebben we eigenlijk nooit geweten. Men heeft ons nooit precies kunnen vertellen hoe het ongeval is kunnen gebeuren. De buschauffeur hebben we nooit verantwoordelijk gehouden voor de aanrijding."


Dat het verkeer in de Antwerpse straten na 21 jaar nog steeds mensenlevens eist, maakt Marie woest. "De stad Antwerpen draagt een verpletterende verantwoordelijkheid", vindt ze. "De doorstroming van het verkeer primeert vandaag nog altijd op de veiligheid van de zwakke weggebruikers. Hoeveel doden moeten er nog vallen? Voetgangers en fietsers zouden eerst groen moeten krijgen, dan pas de auto's, bussen en vrachtwagens. Waar blijven die conflictvrije kruispunten?"

Fietspaden

Ondanks het trauma uit haar jeugd, begeeft Marie zich dagelijks met de fiets in de stad. Een hachelijke onderneming, vindt ze dat. En al zeker wanneer ze dat met haar twee kindjes doet. "Heeft u al eens geprobeerd om de werken aan de Singel in Deurne te trotseren? Levensgevaarlijk. Of de Turnhoutsebaan, waar ik op een boogscheut vanaf woon? De stad wil daar geen fietspaden aanleggen omdat ze de baan als invalsweg voor autoverkeer wil behouden. Terwijl er daar zoveel mensen wonen die elke dag op de fiets kruipen. En er zoveel middenstand is. Ik begrijp het allemaal niet."