"Burgemeester Van Peel, het was wel mooi geweest"

HAVENSCHEPEN EN CD&V-PARTIJSOLDAAT NEEMT NA 30 JAAR AFSCHEID VAN POLITIEK

Marc Van Peel aan het nieuwe Havenhuis dat mee onder zijn bewind werd gebouwd.
Laenen Marc Van Peel aan het nieuwe Havenhuis dat mee onder zijn bewind werd gebouwd.
"Mijn uitvaartinterview", zo omschrijft CD&V-politicus Marc Van Peel (59) ons gesprek. Na ruim dertig jaar, waarvan achttien als schepen in Antwerpen, neemt hij straks afscheid van de politiek en ook van 'zijn' haven.

De politieke carrière van Marc Van Peel startte in de federale kamer, in 1987. Eind dit jaar is het voorbij. Hij komt dus ook niet meer op bij de gemeenteraadsverkiezingen. Een aankondiging van zijn pensioen was één ding, maar nu nadert december wel met rasse schreden. En dan moet ook deze pientere koala, zijn scouts-totem, toegeven dat hij nog niet goed weet wat dat zal geven.

Een beeld uit een van de grappigste verkiezingsfilmpjes van 6 jaar geleden: Marc Van Peel duwt een Nederlander in de Schelde. Met het filmpje wou hij zich verzetten tegen 'halve waarheden en hele leugens' van de Nederlanders over de uitdieping van de Schelde.
rv Een beeld uit een van de grappigste verkiezingsfilmpjes van 6 jaar geleden: Marc Van Peel duwt een Nederlander in de Schelde. Met het filmpje wou hij zich verzetten tegen 'halve waarheden en hele leugens' van de Nederlanders over de uitdieping van de Schelde.

Gaat u het missen?

"Ik ga de haven enorm missen. Daar gaan werken, was echt een plezier. Ik zit al lang in de politiek. Maar mijn laatste mandaat, dat van havenschepen, was toch mijn beste keuze. Ik was een beetje in automatische piloot geraakt in de Senaat. Ik zat er comfortabel. Maar dan werd ik twaalf jaar geleden havenschepen. Op mijn 57ste. Het is het beste wat me kon overkomen. Plots moest ik mij opnieuw inwerken en op mijn tippen staan. Ik werd omringd door jonge, ambitieuze mensen, ik moest zien dat ik mee kon. Dat zorgde voor een heropleving. Ik kreeg een stroomstoot."

Is er iets wat u niet gaat missen, misschien?

"Verkiezingen. Het heeft me nooit gelegen, het hoorde er bij. Ik ben ook geen stemmenkanon. Ik ben een partijsoldaat, maar ik kan mezelf niet goed verkopen."

Hoezo niet? In een van de meest memorabele verkiezingsfilmpjes uit 2012 duwde u een Hollander in de Schelde.

"Het is mijn zoon die de filmpjes gemaakt heeft. Ik zeg er geen woord in, maar we wilden het lijstduwerschap visueel duidelijk maken", glimlacht Van Peel. "Plots riep een medewerkster: 'Ja schepen, het is gelukt. We gaan viraal.' Ik wist niet waar ze het over had, maar viraal gaan was blijkbaar een goede zaak. Het heeft gewerkt."

En dan is er nog dat filmpje waarin u de deur van het stadhuis dicht duwt voor Bart De Wever.

"Dat heb ik nog heel lang mogen horen, natuurlijk. Wij zouden zogezegd het kartel met sp.a hebben gebroken, maar dat zat heus wel anders in mekaar. Zes jaar geleden geraakten we er gewoon niet uit. En De Wever vroeg toen aan het kartel of hij apart met CD&V en sp.a mocht onderhandelen. Wij hadden gezegd dat dat niet kon, maar onderhandelaar Robert Voorhamme (sp.a) zei dat het wél kon. Intern was er bij sp.a ook een hele strijd aan de gang om in de oppositie te stappen. Maar dat zag ik niet zitten, zoals dat in Gent met CD&V ook gebeurd is. Zes jaar oppositie is lang. Daar kom je niet zomaar uit. Dat hebben de socialisten onderschat. Wij wilden zaken realiseren, nieuwe mensen aantrekken. Dat gáát niet vanuit de oppositie. Ik heb dan uiteindelijk nog twee schepenzetels kunnen afdwingen. Ik ben misschien niet goed in campagne voeren, maar ik kan wel onderhandelen."

Ooit getwijfeld over de partij?

"Nee, nooit. Ik ben een echt product van de zuil. Van de Scouts en Gidsen trok ik naar het ACV. Plots moest ik een gaatje vullen op een verkiezingslijst en voilà. Ik heb er trouwens een hekel aan als politici van de ene naar de andere lijst springen. Dat klopt toch niet. Ik ben het niet altijd eens met mijn partij en daar mag je intern over debatteren. Maar overstappen bij het keren van het tij? Nee, dat begrijp ik niet."

Is er politiek veel veranderd?

"Toch wel, verkiezingen zijn altijd hard geweest. Nu wordt het wel heel persoonlijk gespeeld. Dat is geen Antwerps fenomeen, het is een algemene verruwing van de zeden. Neem nu Kris Peeters, al die persoonlijke aanvallen op zijn woning. Dat zal hij toch niet geweten hebben toen hij er aan begon. En zou hij nog verhuisd zijn, mocht hij het wel geweten hebben? Ik bewonder zijn durf. Elke verkiezing nu brengt een verrassing. Vroeger kon je zoals ik een zetel verwerven en daar bleef je dan. De verhoudingen tussen de partijen veranderden amper. Eens een procentje hier en daar verschil, maar in het algemeen bleef het erg gelijk."

Had u ooit burgemeester willen worden?

"Ja, toch wel. Het is natuurlijk een mooie job, maar realistisch was het nooit. Niet met ons beperkt electoraal gewicht."

Telt u veel vrienden in de politiek? U lijkt toch een beetje een allemansvriend.

"Dat klopt wel, maar dat betekent niet 'allemaal vrienden'. Philip Heylen en Caroline Bastiaens beschouw ik als een vriend. Verder heb ik vooral vrienden die buiten de politiek staan. Voor mij is dat prima zo."

Waar bent u het meest trots op?

"Moeilijke vraag. Ik heb wel verschillende zaken kunnen realiseren. Waarschijnlijk ben ik het meest trots op de groei van de haven. We breken nu al vijf jaar records. Natuurlijk niet allemaal dankzij mij, maar als we op bepaalde momenten de verkeerde beslissing hadden genomen, dan had het er anders uitgezien. Oh, en de waterbus, het steeds groeiende netwerk op het water."

Ooit vroeg een journalist of de haven eigenlijk een meerwaarde had voor de stad en of ze niet enkel een last was?

"En je hebt die man toch in de Schelde gegooid, mag ik hopen? We zullen maar zwijgen van de 60.000 directe jobs en de 85.000 indirecte jobs: cijfers van de Nationale Bank. Zestig procent van de supermarkt zou leeg zijn. Wanneer komt de haven in het nieuws? Als er drugs worden gevonden in een container of bij stakingen. Ja, de haven heeft nadelen. Men wijt ten onrechte de druk op de mobiliteit en luchtvervuiling aan de haven. Toch hebben we al heel wat inspanningen gedaan en wordt er veel geïnvesteerd in een duurzamere haven. Het blijft de grootste economische motor van Vlaanderen."

Het Havenhuis hebt u ook zien bouwen.

"Daar ben ik ook heel fier op. We zijn in 2011 met de plannen begonnen, maar ik heb toch een paar keer op het gaspedaal moeten duwen om ze erdoor te krijgen. En je ziet nu het resultaat. Het Havenhuis is een magneet geworden voor toeristen én voor Antwerpenaren die dat stukje van de stad herontdekken. Nu heb je in heel dat gebied een heropleving. Het Havenhuis heeft daar een belangrijke rol in gespeeld. Ook 'kaai 63', de brandweerkazerne die bewaard bleef. Vroeger kende niemand dat gebouw. Nu wel."

En wat nu? Bloemschikken? Fietsen? Mee de keuken in?

"Nee, in de keuken kom ik op het territorium van mijn vrouw en dat zal zo blijven. Ze doet dat goed. Je hoort wel eens dat mannen die met pensioen gaan plots in de weg gaan lopen van hun vrouw. Dat wil ik vermijden. Ik heb eerlijk gezegd geen echte plannen. Ik ben wel een beetje bang van dat afscheid, ik weet nog niet wat het zal geven."

Misschien de vaste babysit van de kleinkinderen worden?

"Oei nee. Ik wil wel wat meer tijd met hen doorbrengen, maar om er nu op vaste dagen te gaan babysitten? Nee dank u, ik zal wel iets vinden."

Wij wensen u alvast het allerbeste, schepen.