Eerste Belg die levensgevaarlijke K2 weet te temmen: "Ik heb klimmer 2.000 meter naar beneden zien vallen"

Paul op de top van de K2, op een hoogte van 8.611 meter.
Foto RV Paul op de top van de K2, op een hoogte van 8.611 meter.
Eén klimmer op vier die zich aan de 8.611 meter hoge K2 waagt, verongelukt. Maar niet Paul Hegge (51) uit Alken, die zich voortaan de eerste Belg mag noemen die de reus wist te temmen. "Ik heb één van onze groepsleden tweeduizend meter naar beneden zien vallen... Dan alsnog doorgaan, is mentaal verschrikkelijk."

De K2 - uit te spreken als 'Kaitu' - beklimmen doe je één keer, en dan nooit meer. Dat beaamt ook Paul Hegge, die een kleine acht weken doorgebracht zal hebben in het Karakoram-gebergte, op de grens van Pakistan en China. Jarenlang leefde hij naar deze prestatie toe, en tijdens onze nationale feestdag maakte hij het waar. Vandaag kijkt hij vooral uit naar het weerzien met zijn familie.

Wat een prestatie, Paul! Hoe voel je je?

"Ik ben een leeg vat - je voelt dit tot in de kleinste puntjes van je lichaam. Maar we hebben nog even te gaan. We zitten hier nog altijd op ongeveer vijfduizend meter hoogte, en wandelen naar een dorp dat 120 kilometer verderop ligt. In dit berggebied doe je over zo'n afstand enkele dagen."

Besef je al dat je de eerste Belg ooit op de K2 bent?

"We hebben de top met vijfentwintig klimmers bereikt, en daar zaten heel wat 'primeurs' tussen. De eerste Zwitser, de eerste Ier, de eerste uit Latijns-Amerika,... Maar het gaat mij niet om die titel. Dit soort uitdagingen fascineren me al sinds mijn kindertijd. Mijn idolen waren geen popsterren of sporters, maar poolreizigers. Op mijn negende sliep ik in de barre winter al met het raam wagenwijd open, om te ervaren hoe dat voelde. Ik heb ook jaren tegen astma gevochten, tot ik er rond mijn veertiende vanaf was. Maar daarna liep ik mijn knie kapot, waardoor marathons geen optie meer waren. Ik ben me dan op het bergbeklimmen gaan focussen. Ook belastend, maar ik heb ermee leren omgaan."

Hoe ziet de wereld eruit op die hoogte?

"Bewolkt. (lacht) Dat was wel teleurstellend - geen spectaculaire uitzichten voor ons. De top van de K2 is ook niet groot: volledig besneeuwd en in de vorm van een halve maan, die zelfs overhangt. Niet echt veilig. Met onze groep zat het er eigenlijk goed vol. Lang hebben we er ook niet gestaan - ik schat zo'n twintig minuten. Je plant dan naar goede traditie de vlag van je vaderland, maar je bent vooral erg gefocust omdat er nog een gevaarlijke afdaling volgt. Je wilt levend beneden geraken, hé. Het is trouwens tijdens die afdaling dat de meeste doden te betreuren vallen. De emoties zijn trouwens pas afgelopen nacht in de tent losgebroken. Huilend werd ik wakker."

De Mount Everest - 8.848 meter - beklom je twee jaar geleden. Wat maakt die K2 nu zoveel erger?

"Alles. De beklimming tot aan het basiskamp op 5.000 meter valt nog mee, maar daarna is het eigenlijk 3.000 meter non-stop steil omhoog. Bij elke stap die je zet, raakt je knie de bergwand. Vergelijk het met zo'n uitklapbare zoldertrap, maar dan eentje van drie kilometer lang. Je hebt onderweg slechts enkele plaatsen waar je een tentje kan opslaan - je doet er zes dagen over om de top te bereiken. En het weer speelt je parten. Het kan er tot -35 graden zakken, om dan plots in de broeiende hitte te hangen wanneer de zon er doorkomt. En om het kwartier zie je in de verte een lawine."

Daar moet je stalen zenuwen voor hebben?

"Het is niet voor iedereen weggelegd. Je moet mentaal sterk staan. En het sterftecijfer ligt héél hoog: één op vier klimmers haalt het niet. De meerderheid krijgt af te rekenen met zuurstoftekort, wat een embolie kan veroorzaken. Hartaanvallen komen ook frequent voor. Tijdens onze beklimming heb ik één van de groepsleden, een Canadees, langs ons heen tweeduizend meter naar beneden zien storten. Mogelijk heeft hij een inschattingsfout gemaakt... Zijn vriendin, die voor hem uit klom, besefte pas naderhand dat hij er niet meer was. We zijn toen met de hele groep teruggezakt naar het dichtstbijzijnde tussenkamp. Op de dag dat ik de beklimming zou hervatten, hebben ze het lichaam gevonden. Op een bepaald moment wandelde ik in het spoor van de hulpdiensten die zijn lichaam wegbrachten. Dat is ongelooflijk hard."

Hoe reageerde je familie toen je je plannen uit de doeken deed?

"Zoiets aankondigen, is niet gemakkelijk. Maar mijn vrouw en kinderen stonden achter mij. Mijn ouders hebben het er echter altijd moeilijker mee gehad, hoewel ze me nooit tegengehouden hebben in het volgen van mijn passies. Daar ben ik hen ook eeuwig dankbaar voor. Maar ik weet dat ze het in die weken moeilijk hebben. Elk telefoontje kan er één zijn met slecht nieuws. Dat besef ik. Maar voor alle duidelijkheid: ik neem zo weinig mogelijk risico's. Sommigen proberen het zonder extra zuurstof, maar ik niet. Je kent jezelf, en er zijn grenzen."

En nu? De klimtouwen aan de haak?

"Ik weet niet of het allemaal nog de moeite waard is. Je bent telkens twee maanden van huis en gebruikt al je verlofdagen - ik combineer zelfs het verlof van twee jaar. Die tijd wil ik nu meer aan mijn vrouw geven - ik heb hier af en toe via satellietverbinding contact met haar. Maar ik ben blij dat ik de K2 overwonnen heb. Het is een icoon, een majestueuze berg die nog op mijn to-do-lijst stond. Maar nu is het goed geweest."