“Ik moet genezen. Voor de kinderen. Punt.”

Kris De Pauw (50) verloor zijn vrouw aan kanker en vecht nu zelf tegen gevreesde ziekte

Kris De Pauw
Mozkito Kris De Pauw
Een maand nadat hij zijn echtgenote Pascale verloor aan borstkanker, kreeg Kris De Pauw (50) uit Hekelgem (Affligem) zelf te horen dat hij aan een tumor leed. De vader van twee tieners vecht nu voor zijn gezondheid, maar zijn levenslust en liefde voor zijn gezin houden hem overeind. “Ik ga die ziekte overwinnen, zeker weten.”

Het aangrijpende verhaal van Kris De Pauw is vanaf volgende week te volgen in de nieuwe Canvasreeks ‘De Weekenden’. De makers van de reeks omschrijven hun programma als ‘een ode aan het leven’, ook al kan dat leven soms ongenadig meedogenloos zijn, zoals bij Kris.

“Pascale en ik waren op een moment gekomen waarvan we dachten: we zijn er. We hebben een tof huis, financieel gaat alles goed, de kinderen zijn gezond, we hebben alle twee en goede job. We hadden geen zorgen. Een mooi leven eigenlijk. En als ik het ooit nog eens zou mogen overdoen, dit leven, ik zou niets veranderen. Ik zou het zo allemaal herhalen.”

“Pascale en ik hadden elkaar leren kennen op school, in het atheneum van Asse. Ik zag haar lopen en dacht meteen: daar moet ik achteraan (lacht). Zij had toen nog verkering met een boom van een kerel. Haar veroveren heeft me een dik pak slaag gekost, maar we zijn wel 30 jaar heel gelukkig geweest samen.”

Kwaadaardig gezwel

Maar eind 2015 stond de wereld stil. Pascale vertelde dat ze een knobbeltje voelde in haar borst. “Ik was absoluut niet ongerust”, zegt Kris. “Ik dacht: ‘dat voelen wel meer vrouwen eens’. Toen ze het liet onderzoeken, bleek al snel dat het gezwel kwaadaardig was. Maar omdat het nog zo klein was, was er een behandeling mogelijk. Pascale onderging chemotherapie, bestraling en een operatie. Met resultaat, want in de zomer van 2016 kregen we te horen dat ze genezen was. Fantastisch nieuws! We zijn meteen met het gezin op reis vertrokken. We konden er weer tegenaan.”

Maar in het najaar van 2016 was de ziekte al terug. De dokters hadden uitzaaiingen vastgesteld. Het woord ‘terminaal’ viel. “We hebben op dat moment de kinderen heel open verteld wat er aan de hand was. Dat was... hard (stil). Het is het hardste wat Pascale en ik ooit samen hebben gedaan. Ze onderging opnieuw een zware chemokuur. Op zo’n moment kan je wel vechten tegen die ziekte, maar verliezen doe je toch. De kanker was niet meer onder controle te krijgen. In mei 2017 zijn we nog getrouwd, want we leefden al 30 jaar in zonde (lacht). Dat huwelijk was er om de praktische kant te regelen, maar het was zeker ook een bevestiging van onze liefde voor elkaar en voor de kinderen.”

Pascale overleed op 4 juli 2017. “We hebben er nog een mooie dag van gemaakt. Ze werd die ochtend wakker en had heel veel pijn. De kinderen hebben haar afscheid van dichtbij meegemaakt. Ze hebben nog tegen hun mama gepraat. En rond de middag was alles voorbij. Toen wisten we: vanaf nu moeten we met zijn drieën verder. Met veel moed en nog veel meer verdriet (stil).”

Maar tijd om te rouwen om zijn echtgenote en de moeder van zijn kinderen, kreeg Kris niet. Nog geen maand later kreeg ook hij te horen dat hij kanker had. Amandelkanker. Kris

werd geopereerd, kreeg chemo en bestraling. “Een zwaar parcours dat tot het voorjaar duurde”, fluistert hij. “Het was het eerste jaar zonder Pascale en ik moest plots zelf dezelfde ziekte verslaan. Kort daarvoor, in het begin van het jaar, zijn de programmamakers van De Weekenden bij mij komen aankloppen. Ik was bereid om mijn verhaal te doen, als ode aan Pascale en aan het leven. En hoe je daar, ondanks alles, toch iets moois van kunt maken.”

De prognoses voor Kris zijn voorwaardelijk goed. “Volgens de dokters kan ik nog volledig genezen.”

Kris en zijn echtgenote Pascale, samen met de kinderen Manon en Vincent in het najaar van 2016.
Mozkito Kris en zijn echtgenote Pascale, samen met de kinderen Manon en Vincent in het najaar van 2016.

Intussen houdt Kris zijn gezin, met twee opgroeiende tieners van 14 en 16 jaar, vlot overeind. De ene dag lukt dat al wat beter dan de andere. “Veel mensen vragen zich af waar ik de kracht blijf halen om door te gaan. Pascale gaf dat antwoord al in een videoboodschap die ze voor ons naliet, een dag voor haar dood: ‘Als je kracht nodig hebt, zal je die ook vinden’. En dat is waar. Je doet dat gewoon, zonder zelf te beseffen hoe dat kan.”

Voor de kinderen was Kris’ diagnose een klap. “Ik probeer hen uit te leggen dat er nog een groot verschil is tussen mijn ziekte en die van hun moeder. Pascale kreeg vrij snel te horen dat er geen hoop meer was. Ik kan nog genezen, zeggen de dokters. En ik moet genezen. Punt.”

“Er zijn momenten dat je denkt: waar heb ik dit allemaal aan verdiend? Maar die momenten probeer ik snel opzij te schuiven. Ik ben niet gelovig en ik geloof ook niet dat dit een straf van God is. Ik ben een goed mens, ook al heb ik mijn fouten. Door mijn eigen ziekte kom ik nu ook te weten wat Pascale heeft meegemaakt. Dat geeft me kracht. Mijn kanker heeft me sterker, wijzer en optimistischer

gemaakt. Maar nu mag het wel stoppen, zodat ik mijn kracht kan gebruiken om mijn kinderen opnieuw een zorgeloze jeugd te bezorgen.”

“Pascale is niet meer bij ons, maar ze is wel in ons. Ze zit in Vincent, in Manon en in mij. We zijn respectievelijk 30, 16 en 14 jaar samengeweest. Pascale zit in ons DNA. Ik weet wat ze zegt, en hoe ze denkt.”

Testament

En wat als het straks toch fout zou aflopen? “Ik heb een testament gemaakt en ik heb daar met de kinderen heel open over gecommuniceerd. Als kerngezonde ouder, kan je zoiets trouwens ook maar beter doen. Er zijn mensen die me beloofd hebben dat ze in de bres zullen springen voor onze kinderen. Ik ga dat notarieel laten vastleggen. Er is voldoende geld op de rekening. De kinderen zullen in dat geval een handleiding krijgen van wat er moet gebeuren zodat ze in alle rust kunnen rouwen. Want dat heb ik nu niet gekund en vaak is dat heel moeilijk.”

Ondanks alles vindt Kris het leven nog altijd prachtig. “Ik ben ongelooflijk dankbaar voor die gelukkige mini-momentjes. Als je vijf dagen ziek bent van de chemo, terwijl je iemand mist die je doodgraag hebt gezien, dan ben je dolblij als je wakker wordt en je voelt je niet ziek. Dan kan je zingen van blijdschap.”

“Ondanks alle miserie hebben zo veel mensen mij het voorbije jaar gelukkig gemaakt. Gewoon door eens naar mij te luisteren, of door mij te steunen of geluk te wensen. Binnenkort geef ik een verjaardagsfuif voor al die mensen. Ik heb veel mensen uitgenodigd. En we gaan met z’n allen samen dansen op het leven.”

“We leven nu in een Facebook-tijdperk waar iedereen gedwongen happy moet zijn. Wij verwachten allemaal 100 procent geluk, en dat maakt ons net ongelukkig... Ik zou de mensen

willen aanraden om eens wat beter te leren omgaan met ellende. Des te meer ga je die gewone momenten appreciëren dat je eenvoudig gelukkig bent. En dat mensen je graag zien.”




9 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • jean van den bergh

    Sterkte

  • marijke deruyck

    Wat een fantastische boodschap geeft deze man mee aan zijn kinderen, wat een prachtig eerbetoon aan zijn vrouw en wat een fijn mens is hij zelf !

  • Joery Goubert

    Dit komt zeker goed. Deze twee prachtige kinderen houden je sterk ! Veel sterkte gewenst !

  • Denise Marie Victorine Slegers

    Heel veel sterkte gewenst voor jou en de kinderen !

  • Colet De Cort

    ❤️sjiek Kris! Zet door, je kan het! Veel sterkte en suc6! Colet