"Hand in hand lopen is nog steeds taboe"

Jonge homo's, lesbiennes en biseksuelen verenigen zich in Mixed

Baert Marc
Elke derde donderdagavond van de maand houden enkele jonge holebi's de wacht aan de waterpomp op de Grote Markt in Aarschot. Het zijn leden van de holebivereniging Mixed. Zij vormen een aanspreekpunt voor elke jongere die daar behoefte aan heeft. "Zo laagdrempelig mogelijk, want uit de kast komen is soms heel moeilijk", vertellen Wim, Joris en Inge. "Hand in hand over straat lopen? Daar wagen we ons niet aan."

Mixed is een jongerenwerking uit Aarschot. Twee keer per maand organiseren de jongeren een MixedCafé in jeugdhuis De Klinker, maar er wordt ook gefuifd en er worden uitstappen, etentjes en weekends georganiseerd. Een jeugdvereniging als een ander, op een belangrijk verschil na: de ongeveer vijftig leden van Mixed zijn homo, lesbisch of biseksueel. Inge Hendrickx (25) is onthaalmedewerkster van Mixed, een vriendelijk aanspreekpunt voor elke jongere met vragen. Joris Van Lommel (27) is medewerker en Wim Smets (30) coördinator. "Veel van mijn heterovrienden zijn jaloers op ons, want er bestaat niet zoiets als een heterovereniging', lacht Joris. "Mixed is een losse, aangename manier om mensen te leren kennen. Vrienden bij elkaar."

Baert Marc

Permanentie aan pomp

De permanentie aan de waterpomp op de derde donderdagavond van de maand is bedoeld om jongeren over de drempel te krijgen. Wie wil, kan na een kennismakingspraatje mee naar het MixedCafé. De vereniging houdt bovendien via Facebook permanentiemomenten en is ook via Twitter of mail te bereiken en te volgen. "Alles om de drempel zo laag mogelijk te maken", zegt Joris. "Nog te veel mensen hebben een totaal verkeerd beeld van het milieu, zoals dat dan heet. Ze denken misschien dat we halfnaakt op tafel staan te dansen tijdens een MixedCafé. Ik herinner me nog hoe mijn hart tekeerging toen ik de eerste keer naar een bijeenkomst kwam. Voor veel jongeren is het dan gemakkelijker om af te spreken aan de waterpomp op het plein. Om het ijs te breken."


Want ook al is zelfs de eerste minister van ons land homoseksueel, uit de kast komen is nog steeds een heel moeilijke stap om te zetten. Nog lang niet iedereen gaat daar gemakkelijk mee om, zo getuigen de jongeren zelf. Vooral de reactie van ouders en klasgenoten is een hindernis.


"Ik was 16 jaar toen ik besefte dat ik anders was", vertelt Inge. "Maar ik durfde er in de klas niet voor uit te komen. Ik ging naar een kleine school. Leerlingen en leerkrachten zouden maar raar reageren, dacht ik. Pas tijdens mijn studententijd heb ik een goede vriendin leren kennen die me heeft meegenomen naar holebifuiven. Mijn ouders hebben vrij goed gereageerd. Ze konden het ook relativeren, want ik ben tijdens mijn jeugd heel ernstig ziek geweest. Ze waren blij dat ik er nog was, lesbisch of niet."


Joris beseft al sinds zijn 13 jaar dat hij biseksueel is. Pas op zijn 24 vertelde hij het zijn ouders en de wereld. Wim had het niet gemakkelijk, vooral zijn vader had moeite met de geaardheid van zijn zoon. "Ik was 18 of 19 jaar toen ik het vertelde. Voor papa speelde vooral de angst voor het onbekende. Hij kende geen holebi's. Zelfs tot vandaag kan ik er met hem nog steeds niet over praten. Hij ziet me graag, dat weet ik wel. Maar ik heb nog nooit een vriend aan hem voorgesteld."


Al die drempels zorgen ervoor dat holebi-jongeren langer dan anderen worstelen met wie ze zijn. Sommigen komen zelfs nooit uit de kast. "En liegen tegen zichzelf", zegt Joris. "Ze accepten hun holebi zijn gewoon niet. Ze zien het als iets dat anderen overkomt. Is Leuven heb je bijvoorbeeld de vereniging Hotog, dat staat voor Homo Toch Getrouwd. Dat zijn mannen die met een vrouw getrouwd zijn en toch homo zijn."

Gaybashing

Holebi's zijn vandaag de dag hot, maar niet in goede zin: homohaat in Rusland, gaybashing in Brussel, anti-homowetten in Oeganda, een homomoord in Luik. Doet het jonge holebi's iets? Joris: "Er wordt werk gemaakt van holebirechten en wie er een probleem mee heeft, verzet zich daartegen. En dan krijg je toestanden zoals je ze vandaag in de media ziet. Eén keer ben ik zelf bedreigd geweest, op het einde van het middelbaar, maar voorts heb ik me nooit gediscrimineerd gevoeld. Een meisje van Mixed is al twee keer fysiek aangevallen. Eén keer zei de politie haar zelfs: Wat wil je ook, hoe zie je er uit?"


Toch zijn de drie jongeren op hun hoede. "Ik ga op straat niet hand in hand lopen met mijn lief', zegt Joris. "Tenzij ik in groep ben, en dan nog draaien de mensen hun hoofden."


Maar het kan ook anders. "Ooit was ik met mijn toenmalige vriend aan het wandelen door de Veldstraat in Gent, hand in hand", vertelt Wim. "En spontaan kregen we een applausje. Dat is dan weer tof, dat mensen respecteren dat je laat zien dat je homo bent. Ik vraag me voortdurend af of het een geschikt moment is om hand in hand te lopen. Jammer eigenlijk. Het zou fijn zijn om daar niet meer aan te moeten denken."


Mixed neemt via de koepelorganisatie Wel Jong Niet Hetero deel aan de jaarlijkse optocht van holebi's: de Belgian Pride. De jongeren zijn niet te spreken over hoe die optocht in de media komt. "Toen ik de eerste keer ging, ben ik misschien acht extravagante mensen tegengekomen", zegt Joris. "En die heb ik 's avonds alle acht in het journaal gezien. Die beeldvorming vindt ik enorm jammer. De homotypetjes in Komen Eten of in telenovelles: waar vinden ze die mensen toch? VTM heeft ons eens gemaild of we geen flamboyante homo's hadden die wilden figureren. Daar zijn we niet op ingegaan. Die stereotiepen zijn vreselijk irritant."


Info op www.mixedonline.be