Majoor Marc Verkest neemt afscheid van Aalterse brandweer: “Ik zou het allemaal opnieuw doen”

Een terugblik op 38 jaar bij de pompiers

Majoor Marc Verkest.
Sam Ooghe Majoor Marc Verkest.
Majoor Marc Verkest heeft dit weekend na 38 jaar afscheid genomen van de kazerne in de Sint-Gerolflaan. Na zijn laatste werkdag blikte hij nog één keer terug. “Ik ben altijd bezeten geweest door de brandweer: als klein jongetje fietste ik de pompiers al achterna.”

Of hij het interview niet het liefst bij hem thuis wilde doen, was onze vraag aan de majoor. Daar zijn mensen toch het meest op hun gemak, weten we. Dat geldt niet voor Marc Verkest. “Laat ons het in de kazerne doen, dat zou ik het liefst hebben.” Zeker? “Ja, heel zeker.” Eén dag na zijn laatste werkdag, zit de majoor op rust dus alweer in de kazerne — zijn echte thuis.

Het lijkt wel alsof er niets veranderd is, majoor Verkest?

“Ik heb hier zo veel tijd gesleten. En zeker in Aalter hangt de groep zo goed aan elkaar. Er zijn geen kliekjes, iedereen komt overeen. Dat merkte je ook vrijdagavond, na mijn laatste werkuren. Werkelijk iedereen die kon, is meegekomen om mijn tuin en gevel vol schuim te spuiten — dat is de traditie bij ons. (lacht) Neen, dat is niet vervelend, ik heb het zelf nog zo vaak gedaan. Het was gezellig. We hebben echt een goeie bende.”

Hoe lang komt u hier al over de vloer?

“Ik ben 38 jaar pompier geweest. Lang als vrijwilliger, in combinatie met een job in het onderwijs, in Oostakker. Ik heb die job zelfs nog jaren gedaan nadat ik in 2001 commandant werd. Het was een lange carrière, maar ik wilde eigenlijk jonger beginnen. Ik ben altijd bezeten geweest door de brandweer. Zelfs als klein jongetje. Toen reed ik al de brandweerwagens achterna met mijn fiets."

Het huis van de majoor werd na zijn laatste werkdag volledig ondergesneeuwd.
JDG Het huis van de majoor werd na zijn laatste werkdag volledig ondergesneeuwd.

Hoe komt dat, denkt u?

“Door mijn vader. Die was ook brandweerman. Wat ik die allemaal zag doen: ik wilde dat ook. Maar het was soms echt onverantwoord, weet ik nu. Zonder masker en zonder nadenken een brandend huis binnenlopen om een hondje te redden: zulke risico’s nemen wij vandaag niet meer. Technologisch zijn we er enorm op vooruitgegaan: onze kledij, onze blusmethoden, de risico-inschatting... Het is een andere wereld geworden.”

Wanneer heeft u het lastig gehad?

“Brandweerman zijn is soms zwaar. Een van mijn eerste grote interventies was de treinramp in Aalter in 1982. Twee treinen tegen elkaar, het staal was volledig verwrongen. Zes doden. Ik hoorde mensen schreeuwen om hulp, maar we wisten dat we ze niet konden helpen. Het is alsof ik dat geroep nog kan horen in mijn hoofd. Vandaag zouden we veel beter materiaal hebben om die slachtoffers te redden. Ook alle ongevallen met kinderen waren heel zwaar. Je moet je maar eens inbeelden dat jouw kind of kleinkind zoiets overkomt. Vreselijk. Ik ben een gevoelig man, en dat is enkel verergerd met de leeftijd. (glimlach)

Marc Verkest (midden) als dertiger bij de Aalterse brandweer.
Sam Ooghe Marc Verkest (midden) als dertiger bij de Aalterse brandweer.

“Maar vooral de mooie momenten blijven mij bij. Samen met een collega redde ik bijvoorbeeld het leven van een man wiens hart echt stilstond. We zijn blijven reanimeren. Ik zag hem daarna elke week nog langsfietsen in Bellem. Dat blijft bij, hoor. Maar ook de dagelijkse dingen: het napraten nadat we mensen geholpen hebben, de leute samen, de verbroederingsfeesten...  Weet je, ik zou het zo allemaal opnieuw doen. Zonder twijfel. Het is zo’n mooi beroep. Je kan mensen helpen, elke dag. Dat geeft enorm veel voldoening.”

En wat nu?

“Mijn draai zal ik wel vinden, al ben ik nooit veel thuis geweest. Ik zal sowieso tijd maken voor mijn dochter en mijn kleinkinderen. Maar ik ga ook bij de veteranen, en ik loop hier zeker wel nog eens binnen. Ik ben nog niet écht weg bij de brandweer.” (lacht)

Marc Verkest bij een van de oudere brandweerwagens van de kazerne.
Sam Ooghe Marc Verkest bij een van de oudere brandweerwagens van de kazerne.



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.