Een kleuter die kletst met haar konijn, of favoriete speelgoed is schattig. Een volwassene die al eens graag keuvelt tegen de Sanseveria is dan weer vooral raar. En toch doen we het zelf stiekem ook in onze eigen huiskamer. Antropomorfiseren noemen we dat in de wetenschap, of het toekennen van menselijke eigenschappen (zoals praten) aan niet-menselijke wezens. En het is eigenlijk helemaal niet zo abnormaal.

Stompzinnigheid?
Professor Nicholas Epley, gespecialiseerd in gedragswetenschappen, legt uit: "antropomorfiseren wordt al jarenlang gezien als een teken van stompzinnigheid, maar in feite is het een heel normaal gevolg van ons menselijke karakter. Of we ons er nu bewust van zijn of niet, we antropomorfiseren eigenlijk continu." Zo durven we objecten als auto's, boten en instrumenten wel eens een naam geven, "het zijn immers voorwerpen waar we een speciale band mee hebben," verklaart de professor. "Ze worden als het ware een verlengstuk van onze persoonlijkheid."

Heel normaal
Maar het gaat nog verder dan dat. "We vinden dat onze kat een diva is, zeggen dat de beurs zich moet herstellen en we vragen onze auto vloekend waarom hij in godsnaam niet wil starten. En dat is heel normaal. Het is het gevolg van ons sociale bewustzijn." De meest voorkomende is het geven van een menselijke naam aan niet-menselijke wezens en voorwerpen. Een neiging die mensen al meer dan duizenden jaren hebben, tot aan de zwaarden en schilden in de mythen van Homerus terug. "Een ridder legt zijn leven letterlijk in handen van zijn zwaard, terwijl een zeevaarder afhankelijk is van een schip," weet taalkundige Ingrid Piller. "En dus geef je die voorwerpen een naam, want ze zijn immers jouw allerbelangrijkste metgezellen. Het is een manier om te geloven dat dat voorwerp jou wil beschermen, ook al wil een zwaard of schip op zichzelf natuurlijk helemaal niets."

Waarom doen we het?
In feite zijn er drie redenen waarom we niet-menselijke dingen toch zullen antropomorfiseren.

1. Het ziet eruit alsof het een gezicht heeft
2. We willen er vrienden mee zijn
3. We begrijpen het niet

1. Het ziet eruit alsof het een gezicht heeft
Onze hersenen hebben de buitengewone gave om overal gezichten in te zien. Dat is nog een overblijfsel van een essentieel instinct, aangezien we vroeger zo onze vrienden konden onderscheiden van potentiële roofdieren. Vandaag de dag is die vaardigheid om gezichten te herkennen en te lezen nog steeds cruciaal om te kunnen communiceren. En die neiging om andere mensen te herkennen, straalt soms af op niet-menselijke dingen. "We willen continu ontcijferen wat een ander wezen denkt of wil doen. Daardoor hebben we de neiging om een object dat ogen heeft, meteen ook als menselijk te beschouwen, alsof het een eigen geest heeft. We zijn immers hypergevoelig voor ogen, aangezien die de spiegel van de ziel van een ander zijn," legt Epley uit.

2. We willen graag vriendjes zijn
"Antropomorfiseren doen we alleen met dingen die we leuk vinden. Hoe leuker we iets vinden, hoe liever we zouden hebben dat we met hun geest zouden kunnen communiceren. Epley zelf verwijst daarbij naar een studie bij luisteraars van de show 'Car Talk'. "Hoe meer mensen aangaven tevreden te zijn met hun auto, hoe meer ze geneigd waren om hun auto te antropomorfiseren, en bijvoorbeeld een naam te geven. En hetzelfde geldt natuurlijk voor onze huisdieren. We zien Blackie of Minoes graag, en dus willen we maar wat graag een conversatie met hen aangaan."