Jitske Van de Veire in het project NO BABES.
Volledig scherm
PREMIUM
Jitske Van de Veire in het project NO BABES. © Morgane Gielen

Lang leve appelsienbillen en hangborsten: deze 3 Belgische fotografen promoten body positivity

Het leven zoals het is. Dat zien we jammer genoeg nog niet vaak verschijnen op sociale media. Onrealistische schoonheidsidealen zijn wél schering en inslag. Deze drie fotografen proberen daar verandering in te brengen. 

3 reacties

  • Glenn Verbeeck

    2 jaar geleden
    Moest ik als vrouw zo'n mooie borsten hebben als die Jitske zou ik zo niet durven komen "klagen" sorry.
  • Willy Slegers

    2 jaar geleden
    Awel, eindelijk iemand die normaal is en dat durft te tonen. Al die gephotoshopte graatmagere modellen daar is toch niks aan! Een normale vrouw zoals Jitske; das geweldig!
  • Juliette Francois

    2 jaar geleden
    Ja, we weten het ondertussen al wel.... Gewoon normaal doen, dan hoeft er ook niet gepraat worden over onvolmaaktheden, temeer omdat perfectie toch niet bestaat.
  1. Zijn vrouwen echt emotioneler dan mannen? Nieuwe studie ontkracht het eeuwenoude stereotype

    Zijn vrouwen echt emotione­ler dan mannen? Nieuwe studie ontkracht het eeuwenoude stereotype

    Je favoriete oorbellen die stuk gaan, je lievelingspersonage die tragisch om het leven komt in een film, een discussie met je partner over iets onbenulligs - die er overigens emotieloos bijzit; het kan voor ons vrouwen zomaar een aanleiding zijn voor een portie tranen. De uitspraak ‘een vrouw is emotioneler dan een man’ lijkt dan ook als een paal boven water te staan, maar volgens een nieuwe studie blijkt dat niet helemaal te kloppen.
  2. Zes Vlamingen die zonder angst ‘anders’ durven zijn in onze hokjesmaatschappij. “Als ik één lotgenoot kan inspireren, is mijn missie geslaagd”
    PREMIUM

    Zes Vlamingen die zonder angst ‘anders’ durven zijn in onze hokjesmaat­schap­pij. “Als ik één lotgenoot kan inspireren, is mijn missie geslaagd”

    Te dik om model te zijn. Vrouwelijker dan een ‘man’ mag zijn. Ziek, maar niet ziek genoeg. Aan de kant geschoven in een rolstoel. In onze hokjesmaatschappij horen Sharon, Jan, Veerle, Jens, Anaïs en Katrien nergens thuis, maar daar hebben ze vrede mee. Met NINA praten ze over normen, over vooroordelen, over heel simpel: gelukkig zijn op hun eigen manier. In de hoop dat we onze blik ooit verruimen. “Als kind verstopte ik me achter de zetel, nu loop ik voor duizenden mensen in lingerie over de catwalk.”