Er wordt wel eens gezegd dat katten zich alleen als een hond gedragen als ze iets nodig hebben. Een propere kattenbak, aandacht of nieuw voedsel, en je zal het als baasje geweten hebben. Verder hebben ze jou niet echt nodig, en vermaken ze zich prima op zichzelf. Hoe komt het dat het verschil met honden zo groot is?

Eenzame jagers
In een column voor het Britse magazine New Statesman schrijft filosoof John Gray dat er een biologische verklaring is voor dat asociale gedrag. Volgens de boeken over de dieren die hij analyseerde zijn katten altijd grote carnivoren geweest, die veel vlees eten, in bomen hangen en wat rondstruinen. Het waren oorspronkelijk eenzame jagers, die alleen met zichzelf rekening moesten houden.

Toen de mens op het territorium van katten begon te komen, werd veel van het oorspronkelijk grondgebied van de beestjes vernield. Een conflict tussen kat en mens zorgde ervoor dat de grote kattensoorten werden verdreven. Wel was er een kleine kattensoort - die we vandaag kennen als de huiskat - die zichzelf nuttig wist te maken bij mensen door bijvoorbeeld muizen te vangen, en daardoor besloot bij de mensensoort te blijven. Het is dus de kat zelf die het initiatief nam om "huisdier" te worden, aldus Grey.

Dat katten dus oorspronkelijk eenzame jagers waren, maakt dat ze ook nu nog erg onafhankelijk functioneren. Ze hebben zelden of nooit collectief met andere katten iets ondernomen - op leeuwen en sommige jachtluipaarden na - en zijn het daarom gewend om alleen te handelen. Hou dat eens in het achterhoofd, de volgende keer dat jouw kat geen aandacht wil geven als jij het net wél wil. Diep vanbinnen schuilt in Minoes nog steeds een dappere, onafhankelijke tijger.